Ostatnie tygodnie, jeśli nawet nie ostatnie pół roku, to medialne (i nie tylko) forsowanie osoby Pana Prezydenta. Po trzech latach ciągłego przymierzania się do wybranych butów, nagle eksplodowały tematy jak Gruzja, orędzie, wetowanie ustaw, referendum, szczyt unijny, a teraz temat reelekcji prezydenckiej. To jeden z głównych tematów dyskusji poruszanych w mediach. Również jest to główna tematyka, która zdominowała w pewien sposób blogosferę. Obserwuję oczywiste przechylenie się (po przegranych wyborach parlamentarnych) zainteresowania zwolenników i sprzymierzeńców PiS w stronę Lecha Kaczyńskiego, pozostawiając w cieniu jego brata Jarosława. Zresztą sam Prezes przestał nagle błyszczeć na firmamencie. Mniemam, dobrowolnie (zapewne jakaś strategia, bo to niemożliwe). Poza drobnym incydentem związanym z osobą Ludwika Dorna.

Po serii nieudanych prób (zjednanie środowiska inteligenckiego, młodzieży, próba wykorzystania nowych form przekazu, itp.) przeciągania elektoratu i promowania samej partii, przyszedł czas na osobę samego Prezydenta. Mniemam, że zaplecze polityczne PiS (znaczy się sam Prezes, gdyż partia to On) doszedł do wniosku, że nie wyciśnie z narodu już nić więcej, a słupki sondażowe wyżej już nie drgną. Samych entuzjastów partii również już nie przybędzie, a zapewne (co najważniejsze) i nie ubędzie, gdyż to zdyscyplinowany i oddany elektorat, a raczej stałe grono wyznawców. Nie uda się w żaden sposób przemieszać już sceny politycznej, dokonać całkowitej restrukturyzacji przekonań wyborców. Jednym słowem jak dla politycznego działacza, ciągle będącego tym walczącym, to polityczny marazm i ustalone pletaeu wyborcze. Co zresztą da się odczuć, nie będąc nawet pilnym obserwatorem ruchów na arenie politycznych działań.

Postawiono zatem na ostatni bastion, przyczółek, placówkę i zainwestowanie wszystkich sił oraz „znaczących” osób z grona partii, do wypromowania po raz kolejny, osoby Lecha Kaczyńskiego. Po pierwsze – strategia długodystansowa (niczym zawody Iron Man). Po drugie – przewidywalna (po nocy nadchodzi dzień), a po trzecie, co najważniejsze, wykonywana zasadniczo tymi samymi rękoma (BMW – skrót nie wymaga tłumaczenia), a ściślej przez te same osoby. Oczywiście pojawiająca się nowa postać w osobie ministra Piotra Kownackiego, która zapewne miała być ożywieniem i wyrwaniem z apatii osoby Prezydenta, dość szybko wtopiła się w środowisko i przyjęła metodykę stosowaną przez spin doktorów i samą partię w stosunku do politycznych przeciwników.

I zasadniczo nie ma się czemu dziwić. Gdyż dobór kadr i współpracowników oraz wybór metody sprawowania władzy odbywa się wedle wcześniej ustalonych standardów odpowiadających zleceniodawcom. Zmieniać, kształtować, wychowywać można dzieci, które w zetknięciu z szarą rzeczywistością odnoszą się i wyciągają wnioski z przekazanych im rad i wskazówek. Nie da się jednak tego wykonać na dorosłych, tym bardziej w stosunku do tych mieniących się nieomylnymi i nie popełniającymi jakichkolwiek błędów.

Bez dwóch zdań, tak założony scenariusz daje dość przejrzysty obraz na przyszłość. Po pierwsze, całkowitą marginalizację obecnej opozycji, a po dwa stuprocentową (gdyby było inaczej osobiście będę przepraszał) utratę możliwości reelekcji w nadchodzących wyborach prezydenckich. Na jakiekolwiek zmiany nie należy liczyć, bo to w przypadku tej frakcji – niewykonalne.

Pozostaje nam zatem obserwowanie dwuletnich sporów, konfliktów, a w końcowej fazie polityczna śmierć.Chyba, że na horyzoncie pojawi się nowa, trzecia i porywająca wszystkich siła. W co niestety coraz mniej wierzę. To również wydaje się być niestety nieosiągalne.