TXT - Komentarze do notki "Opowieść o bezgłowym motocykliście"

W rów uwierzę :)

Agnieszka — Tue, 25 Dec 2007 12:41:18 +0000

Bo bezgłowe stwory zawsze, ale to zawsze prawdę mówią.

Magio

jarecki — Tue, 25 Dec 2007 12:33:58 +0000

To nie jest żadna podpucha tylko szczerość. Sunia popatruje bo wie, ze dzięki mojemu tekstowi, jej psie zasługi zostały przypomniane. Cieszy się biedulka.
:)))
Jacek Jarecki

Tiaa, Jarecki Szanowny

goofina — Tue, 25 Dec 2007 11:45:41 +0000

To się podpuchą nazywa. :) Dla dyletantów i naiwniaków to jest podpucha. A Sunia, w pontonie się wylegując, jakoś tak szelmowsko na mnie patrzy. Naśmiewa się pewnie… :)

Magio

jarecki — Tue, 25 Dec 2007 11:10:36 +0000

I w tym jest cała przyjemność z pisania. Człowiek siada i na poczekaniu wymyśla opowieść. Wymyśla wujków, ciotki, motocykl, widmo itd. W zamian zaś dostaje jak mniemam prawdziwą opowieść.
Ale nie ma w tej wymianie nijakiego oszustwa ani naciągania. Jest wymiana opowieści a Sunia staje się psią bohaterką i wielu czytelników będzie ja wychwalało za madrość.
Brawo Sunia.
Ukłony

Ps. Kiedyś może opiszę, jak mnie dzielny kot Grubek przed przypadkowym wywołaniem demona ostrzegł i jak obaj z Grubkiem, salwowalismy się ucieczką po stromych schodach.
Jacek Jarecki

U nasz, panie Jarecki, za "Bezgłowego" to...

goofina — Tue, 25 Dec 2007 10:29:52 +0000

sunia robi. Sunia, którą (nomen omen) Magią nazwaliśmy. :)
Magia bardzo lubi podróżować. Ale nie koleją, jak jaki pies. Autem, proszę Pana. Na tylnym siedzeniu ma wyszykowane tzw. “korytko” z szelkami, w które jest ubierana dla bezpieczeństwa swojego i naszego. Tak przynajmniej, z tymi szelkami, na początku bywało. Teraz, przestało być koniecznym, bo… No właśnie! No to przechodzę do opowieści zasadniczej…
Wczesna wiosna. Pogoda piękna, szosa sucha. Jedziemy w odwiedziny do mojej drugiej Mamy, Teściową zwanej. W zasadzie czasownik “jedziemy” za eufemizm może tu robić. Pędzimy! – to chyba lepsze określenie.
Magia śpi w swoim korytku smacznie pochrapując, jak zwykle zresztą. W pewnym momencie budzi się i zaczyna “świrować”. Skamle, szczeka, na głowę mojego małżonka, który za kierowcę robił, wleźć usiłuje. Nie dajemy rady żeby ją uspokoić. Wszystko dzieje się bardzo szybko. Mąż zwalnia, bardzo zwalnia… Sekundę, może dwie, później z podporządkowanej wyjeżdża TIR...
Hmm, jakby to powiedzieć... Gdyby nie Magia już od paru lat do Bram Niebieskich byśmy kołatali.
Wtedy jednak kompletnie nie wiązaliśmy zachowania naszej suni magicznej z tym wydarzeniem. Dotarło to do nas dopiero, gdy powtórka się zdarzyła. A potem jeszcze jedna…

A jak Małysz będzie latał w tym sezonie to, proszę Pana, trudno ocenić. Chociaż w ubiegłym sezonie też marnie zaczynał a świetnie skończył.