TXT - Komentarze do notki "Powrót"

Opis jak opis

Penelopa — Wed, 16 Jan 2008 10:36:58 +0000

Przybyłam. Przeczytałam. Skomentowałam.

Darmowa linia = dobra linia

Klucznik — Mon, 14 Jan 2008 20:13:27 +0000

odys

Słuszna linie ma nasza władza w kwestii komentowania.

Każda bezpłatna linia jest dobra.

Kluczniku

odys — Mon, 14 Jan 2008 19:18:29 +0000

Dziękuję.
Miło cię widzieć na tekstowisku.
Słuszna linie ma nasza władza w kwestii komentowania.

odys: W drodze

Ale już nie był smutny.

Klucznik — Mon, 14 Jan 2008 11:29:00 +0000

odys

To bardzo smutny obraz: opuszczony dom w Boże Narodzenie.
W tym roku życzenia wesołych świąt miały głębszy sens.

Ale już nie był smutny.

Kiedy przeczytałem ten wpis, sama zaczęła mi grac w głowie stara piosenka Budki Suflera:

Budka Suflera – Jest taki samotny dom

Uderzył deszcz, wybuchła noc,
Przy drodze pusty dwór,
W katedrach drzew, w przyłbicach gór,
Wagnerowski ton.

Za witraża dziwnym szkłem,
Pustych komnat chłód,
W szary pył rozbity czas,
Martwy, pusty dwór.

Dorzucam drew, bo ogień zgasł,
Ciągle burza trwa,
Nagle feria barw i mnóstwo świec,
Ktoś na skrzypcach gra,
Gotyckie odrzwia chylą się
I skrzypiąc suną w bok
I biała pani płynie z nich
W brylantowej mgle.

Zawirował z nami dwór,
Rudych włosów płomień,
Nad górami lecę, lecę z nią,
Różę trzyma w dłoni.

A po nocy przychodzi dzień,
A po burzy spokój,
Nagle ptaki budzą mnie
Tłukąc się do okien
A po nocy przychodzi dzień,
A po burzy spokój,
Nagle ptaki budzą mnie
Tłukąc się do okien

Znowu szary, pusty dom,
Gdzie schroniłem się
I najmilsza z wszystkich, z wszystkich mi
Na witraża szkle,
Znowu w drogę, w drogę trzeba iść,
W życie się zanurzyć,
Chociaż w ręce jeszcze tkwi
Lekko zwiędła róża…

A po nocy przychodzi dzień,
A po burzy spokój,
Nagle ptaki budzą mnie
Tłukąc się do okien
A po nocy przychodzi dzień,
A po burzy spokój,
Nagle ptaki budzą mnie
Tłukąc się do okien

Może dom z twojego tekstu nie ma gotyckich odrzwi, ale nastrój jest bardzo podobny. Szczególnie pasuje do pierwszej zwrotki.

Po prostu piękny tekst napisałeś, Odysie. Aż się człowiekowi ciepło na sercu robi.

Wszyscy

odys — Mon, 07 Jan 2008 06:18:09 +0000

Dziękuję za ciepłe słowa, szczególnie przytakując Igle i Sajonarze, którzy ładne pointy dali.

Pozdrawiam

odys: W drodze

o dokumentach...

odys — Mon, 07 Jan 2008 06:10:00 +0000

Agnieszka

Kolędy już tam raczej nikt nie przyjmie, bo i dom nie jest mój i nie będzie – przynajmniej w dokumentach.

W dokumentach to wciąż dom mojego dziadka. Rachunki przychodzą na jego nazwisko (imię raczej, nazwisko mamy to samo).
Skomplikowane życie owocuje komplikacjami w papierach.

Ale ksiądz po kolędzie dokumentów nie sprawdza. ;)

odys: W drodze

która granica

odys — Mon, 07 Jan 2008 06:04:00 +0000

max

a w strone której granicy to droga, że tak zapytam jeśli można?
pozdrawiam
_{Prezes , Traktor, Redaktor}

W stronę tej, co ją nam pierwszy narysował rzekomo brytyjski lord, a w życie wprowadził pewien Gruzin uprzednio porozumiawszy się z pewnym Austriakiem.

Mój pradziad, przeczuwając rewolucję, przeniósł się na właściwą, jak historia pokazała, stronę właściwej rzeki. Reszta zaścianka smakuje najlepszego ustroju świata do dziś...

odys: W drodze

Odysie

max — Sun, 06 Jan 2008 22:43:42 +0000

a w strone której granicy to droga, że tak zapytam jeśli można?
pozdrawiam
_{Prezes , Traktor, Redaktor}

Dom wielopokoleniowy

AnnaP — Sun, 06 Jan 2008 09:19:31 +0000

To moje marzenie, by taki zbudować i prowadzić. Ten tekst przypomniał mi smutną historię mojej rodziny, w wyniku której, nie mam takiego domu, do którego mogłabym sie udać na Boże Narodzenie. Kilka lat myślałam, że już mi sie udało. Też były duże drewniane okna ze szprosami od górali, choć wiatr przez nie wpadał, i drewniana podłoga…
pozdrawiam autora

piękne

sirhamilton — Sun, 06 Jan 2008 01:10:07 +0000

i smutne zarazem…

Jeszcze nie wiem, co tu napisać,

panilyzeczka — Sat, 05 Jan 2008 22:36:52 +0000

ale dziadek na niebieskiej przyzbie bardzo mi do wyobraźni przemawia.

Trzeba sprawdzić,

Agnieszka — Sat, 05 Jan 2008 20:48:05 +0000

jak wygląda dom mojej Babci. Na granicy lasów, z brzeziną niemal na wyciągnięcie ręki i krzewem dzikiej róży, przy której rozkładało się koc, by zjeść rosół z metalowej miski…

Kolędy już tam raczej nikt nie przyjmie, bo i dom nie jest mój i nie będzie – przynajmniej w dokumentach.

Pozdrawiam.

Piękny opis,

tecumseh — Sat, 05 Jan 2008 20:43:00 +0000

czuje się ten klima…
Pozdrawiam.

Piękne

sajonara — Sat, 05 Jan 2008 16:00:09 +0000

Uwielbiam takie klimaty jak ten wiatr grający w znajomych brzozach.

Dobrze, ze trud dziadka nie poszedł na zatracenie.

Jak widać

igla — Sat, 05 Jan 2008 15:53:14 +0000

idzie ku lepszemu.
Zazdroszczę, jak na razie moje powroty nie były udane.
Nadal próbuję.
Może kto doceni?

Groby to nie wszystko.
Trza żywej chałupy.
:^)

Igła – Kozak wolny