TXT - Komentarze do notki "Frank Zappa - Hot Rats"

okej

docentstopczyk — Wed, 09 Jan 2008 08:26:44 +0000

masz rację ... po prostu chciałem pociągnąć wątek o Zappie ;-)

Docencie

Robred — Wed, 09 Jan 2008 08:13:12 +0000

mam około 50 płyt Zappy

możemy się nie zgadzać każdy ma prawo do własnych odczuć

mogę tylko wyjaśnić co rozumiem pod pojęciem dyscypliny

Otóż jak wynika z wielu źródeł i to bynajmniej nie z autobiografii autoryzowanej przez Franka Zappę

ten wielki artysta wiele wymagał od siebie, ale jeszcze więcej od muzyków

Sam wypowiadał się, że gdyby nie byłliderem własnego zespołu to nigdy nie zaśpiewałby w tym zespole, ponieważ jego talent wokalny był co najmniej dyskusyjny

Wracając do pojęcia dyscyplina to w przypadku Zappy nie uważam, żeby dawał on zbyt wiele wolnej ręki muzykom w tworzenie improwizacji

Zawsze czuwał i pilnował, żeby wszystko było tak jak on sam sobie życzy
i w tym właśnie jest problem
po prostu niejednokrotnie Zappa dawał się ponieść swojej nieokiełżnanej wyobraźni
powiesz, Docencie i o to właśnie chodzi
tylko, że czasami te uniesienia dawały wspaniały efekt a czasami były powodem wydawania niezwykłych gniotów
to samo zresztą występowało u Sun Ra, na którego się powołujesz.

Ciekawostką jest, że jego najlepsze według mnie płyty czyli Hot Rats, Waka Jawaka, Grand Wazoo powstały faktycznie tylko w studiu, a nie jak większość jego płyt, które były zlepkiem rozmaitych fragmentów jego koncertów.

Co by jednak nie pisać był to facet o niesamowitym talencie.

Wracając jeszcze do jego twórczości, najbardziej cenię jego pierwszy okres począwszy od Freak Out a kończący się powiedzmy na Bongo Fury

drugi okres po 1976 r. był już znacznie mniej twórczy, choć zdarzały się świetne płyty jak chociażby
Does Humor Belong In Music

Faktem jest, że po 1976 r. pomijając jego płyty orkiestrowe i tragiczne syncklavierove, Zappa zaczął graćj konwencjonalna muzykę rockową.

Cas eksperymentów z epoki Uncle Meat, Burnt Weeny Sandwich i
Weasels Ripped My Flesh przeszedł już wtedy do historii.

dzięki za dogłebną odpowiedź

docentstopczyk — Wed, 09 Jan 2008 06:33:54 +0000

ale “gdyby nieco narzucił sobie i innym muzykom trochę dyscypliny”

no ja myślę że w zespole Zappy dyscypliny wykonawczej to nigdy nie brakowało. wystarczy poczytać co mówią o tym różni muzycy, którzy z nim współpracowali …

wczoraj policzyłem, mam 34 płyty Franka (w tym 1 radziecki winyl ;P), ale jakoś ostatnio nie mam weny żeby ich słuchać :)

pozdro

Wywołaliście szczury z nory...

chamopole — Tue, 08 Jan 2008 09:44:17 +0000

...i daję się nimi katować od wczoraj. Miło zabrzmiały mi skrzypce Sugarcane Harrisa, gdyż od razu przypomina mi mego ulubionego Johna Mayalla. W drugiej kolejce kojarzy mi się kolejny znakomity, przynajmniej dla mnie, skrzypek – Jerry Goodman z The Flock, których tenże Mayall anonsował na pierwszej płycie. Jerry Goodman to znowu przypomnienie Jana Hammera i ich pierwszych wspólnych płyt…

Nie rozwijając wątków podziękuję za przypomnienie albumu, który wywołuje tyle pozytywnych skojarzeń.
:)

Docencie

Robred — Tue, 08 Jan 2008 08:41:16 +0000

Piszesz:
No cóż dyskografia Zappy to kilkaset płyt (nowy)

z czego lwia część to ciekawostki tylko dla fanów … za co do chaosu to się kompletnie nie zgadzam, w czym się ten chaos przejawia?

——————————————————————————————————————————————————————-
No cóż jest to kwestia odczuć, ale moim zdaniem niektóre płyty Zappy byłyby jeszcze lepsze, gdyby nieco narzucił sobie i innym muzykom trochę dyscypliny

Zappa większość swoich płyt tworzył wbrew wszelkim schematom. Na tym samym albumie pojawiały się utwory studyjne i koncertowe, dopracowane i będące zaledwie szkicami, a utwory koncertowe były specjalnie modyfikowane – z wielu koncertowych wersji danego utworu tworzył “nowy” utwór koncertowy. Utworem, w którym jest chyba najwięcej połączonych fragmentów to “Jesus Thinks You’re A Jerk” z płyty “Broadway The Hard Way” z 1988 roku, gdzie w 9-minutowej kompozycji znajdują się 22 połączone fragmenty z różnych wykonań na trasie koncertowej.

Hot Rats jest świetny, ale właśnie jest na nim widoczna dyscyplina, mimo świetnych improwizacji
——————————————————————————————————————————————————————-
Piszesz:

równie dobrze można by napisać, że “Trout Mask Replica” Cpt. Beefheart’a (w której to płycie Frank mocno maczałpalce), albo “Meditations” Coltrane’a to też chaos … że nie wspomnę o Sun Ra …

————————————————————————————————————————————————————-

“Trout Mask Replica” Cpt. Beefheart’a nie lubię, mimo, że uważana jest za arcydzieło
Co do Sun Ra to jeżeli słyszałeś jego powiedzmy kilkanaście płyt, to chyba nie możesz powiedzieć, że wszystkie są wspaniałe.
Powiedzmy sobie szczerze większość płyt Sun Ra to gnioty, ale ta mniejszość to perełki
np. “Space Is The Place”

———————————————————————————————————————————————————————
Piszesz:
autokreacja nie wyklucza (a nawet wprost przeciwnie), że Zappa wiedział co robi i co chce osiągnąć. poza tym w jego twórczości ważny jest kontekst kulturowy. a jeszcze ważne jest to, że sztuka Zappy (nie tylko muzyka) to zabawa konwencjami, gatunkami, zamiłowanie do szmiry genialnej pod względem wykonania … to można dostrzec nawet w zlepkach solówek, ale nie każdy musi, to fakt ;-)

————————————————————————————————————————————————————————

Masz rację, ale naprawdę sądzisz, że Zappa zawsze wiedział co robi, śmiem wątpić, bo wtedy nie wydałby chociażby takich gniotów jak Ship Arriving Too Late To Save A Drowning Witch , The Man From Utopia lub opus magnum chały Thing Fish

Się bym skłaniał ku docentu...

chamopole — Mon, 07 Jan 2008 17:50:47 +0000

...bom wielokrotnie czytywał o próbach wielokrotnych, które prowadziły do absolutnego zgrania na koncertach. Może więc i chaos był w dużej mierze wykoncypowany czy przewidziany z góry…
:)
muzyka łagodzi obyczaje?
:)
czy humor należy do muzyki?
:)

No cóż dyskografia Zappy to kilkaset płyt

docentstopczyk — Mon, 07 Jan 2008 17:46:19 +0000

z czego lwia część to ciekawostki tylko dla fanów … za co do chaosu to się kompletnie nie zgadzam, w czym się ten chaos przejawia?

autokreacja nie wyklucza (a nawet wprost przeciwnie), że Zappa wiedział co robi i co chce osiągnąć. poza tym w jego twórczości ważny jest kontekst kulturowy. a jeszcze ważne jest to, że sztuka Zappy (nie tylko muzyka) to zabawa konwencjami, gatunkami, zamiłowanie do szmiry genialnej pod względem wykonania … to można dostrzec nawet w zlepkach solówek, ale nie każdy musi, to fakt ;-)

cyt: “co do jego książki na którą się powołujesz, to wybacz nie jest to jest to autokreacja genialnego muzyka, a nie fakty”

sory, ale to dopiero jest chaos :D

czyżby

Robred — Mon, 07 Jan 2008 15:02:31 +0000

muzyka Zappy była przemyślana w najdrobniejszych szczegółach
wątpię
zbyt wiele chaosu jest w jego płytach
zresztą najczęściej były to zlepki z rożnych wykonań koncertowych tego samego utworu
co do jego książki na którą się powołujesz, to wybacz nie jest to jest to autokreacja genialnego muzyka, a nie fakty

była w najdrobniejszych szczegółach

docentstopczyk — Mon, 07 Jan 2008 14:47:43 +0000

przemyślana :) [wcięło mi]

"kompozytorów (sic!)"

docentstopczyk — Mon, 07 Jan 2008 14:47:06 +0000

nie rozumiem tego (sic!) ...

Zappa był przede wszystkim kompozytorem. jego muzyka i w ogóle sztuka jaką uprawiał była w najdrobniejszych szczegółach.

Zappa był do bólu zorganizowany.

Odsyłam do autobiografii “Takiego mnie nie znacie”.