TXT - Komentarze do notki "Staropolskie profesje- płaczka*"

Panie Yayco

igla — Sun, 27 Jan 2008 17:46:50 +0000

Źwierz nie łka.
Źwierz kąsa.
Jedyna pociecha, że źwierz kąsa kiedy do narożnika zapędzon.
Mam nadzieję?
Igła

Jak to było?

Sylnorma — Sun, 27 Jan 2008 17:38:57 +0000

Matka tka, tatka tka a córka łka i także tka.
Ale to było o tkaczach, płaczących dopiero w drugim pokoleniu.
Czarne chałaty nosi się w trzecim, kiedy się już firmę założy.
Może to krawaty i nie czarne. Kto się połapie.

Myli się Pan, Panie Lorenzo

yayco — Sun, 27 Jan 2008 14:22:00 +0000

bo ono źwierzę, zwyczajowo płacze w kącie nad Ojczyzny i swoją dolą.

Co Pan powinieneś rozumieć, bo na pogrzebie pomienianej przez Pana Rzepichy też płaczki takie narodowe były i nad losem Krakowa, ojczyzny i swoim w powiązaniu płakały, prawda?

A my przez błahe sprzeczki zwierzę to wabimy, żeby zapłakało nad małością sporów naszych, kiedy to Ojczyzna w jarzmie cierpi.

Panie Igło

goofina — Sun, 27 Jan 2008 14:19:32 +0000

Nieprofesjonalny lament Pradziwych Polaków? No, jak tak można powiedzieć? Pan jakiś pełen uprzedzeń jesteś. To jest lamentowanie najwyższej próby, bo wykonywane w każdej pozycji (nie mam tu na myśli Kamasutry) i przy każdej okazji. Znaczy się sztuka dla sztuki. A cóż jest znamienitszego od Sztuki, proszę Pana? Panie, my to potrafimy nawet lamentować nad lamentem. A to już mistrzostwo w skali galaktycznej jest.

Panowie Yayco i Igla

germania — Sun, 27 Jan 2008 14:02:43 +0000

Klóćcie się dalej o przecinki, makaronizmy itp., a zwierzę zwane z obca meritum ucieklo juz w krzaki i zmierza w stronę najbliższego wodopoju.

Pozdrawiam serdecznie

Geszeft, to jest akurat

yayco — Sun, 27 Jan 2008 13:45:37 +0000

makaronizm.

Kolokwializmy?

igla — Sun, 27 Jan 2008 13:30:29 +0000

Panie Yayco!!!
Czy słowo geszeft tak pana razi?
Toż to już klasyka jest, przywrócona do Języka Polskiego, tak samo ja słowo kwity.
(Nie powiem przez kogo)
Cztery mniej?
No nie.
Igła

Tekst ciekawy,

yayco — Sun, 27 Jan 2008 13:25:00 +0000

zajmujący, miejscami krytyczny, spełniający wymagania stawiane pracom tego rodzaju.

Przejścia tematyczne dobrze uwypuklone, dobrze świadczą o biegłości warsztatowej i planowym podejściu do tematu.

Pierwsza część tekstu erudycyjna, pokazująca znajomość mniej popularnych materiałów źródłowych.

Ogólnie dobre wrażenie psuje zakończenie utworu, jawnie świadczące o nieznajomości najnowszych co prawda, ale podstawowych, żeby nie powiedzieć – klasycznych źródeł.
Przecież każdy może przyświadczyć, że lament na S24, niecichnący od blisko już kwartału jest najprofesjonalniejszym. Przynajmniej w znanym dzisiaj uniwersum.

Elementy formalne pracy na zwykłym poziomie. W języku rażą zbędne kolokwializmy.

Ogólna ocena: mimo chybionych wniosków – prawie dobra.