TXT - Komentarze do notki "Dieta i patriotyzm I (Z cyklu: Gawędy o niczym)"

Żeby nie było

max — Thu, 07 Feb 2008 16:05:14 +0000

kilka lat temu kupiłem sobie lodówkę Amica, którą to sprzedałem w trakcie przeprowadzki- czy jakoś tak, w trkacie “opychania” zauwazylem agregat był firmy Elektrolux. Z tym że tu nie ma analogii i nie wiem po co to piszę:))

_{Prezes , Traktor, Redaktor}

A teraz mamy

yayco — Thu, 07 Feb 2008 15:52:42 +0000

E. Wedel – Cadbury (d. Pepsico, j.d. 22 Lipca)
I niesmaczne.

Zelmer byl też OK, ma pan rację

Co gorsza, nawet ci co pokupowali te marki, to ich nie szanują i te same, w polsce produkowane dobra sprzedają za granicą pod innymi nazwami z napisem made in EU

Nie każdego dnia Święto Narodowe

yayco — Thu, 07 Feb 2008 15:39:46 +0000

Panie Sergiuszu. Dziś się będę naśmiewał.

Ale to za moment.

^{PS Na wszystkim, ale aktualizowalem firewalla, może to przez niego}

Panie Yayco

max — Thu, 07 Feb 2008 15:38:00 +0000

Odnośnie marek, przypominało mi się, co teść gadał o nich.
W stanie wojennym przyjechała ciotka z Hangli, przywiozła dla dzieci mego teścia (w tym mojej małej żonki) czekoladowe specjały miód malina, zachwalała pod niebiosa, jakie to dobre i smaczne. Teść zainteresowany wziął papierek, widząc, że dzieciom trzęsą się uszy z zachwytu (znaczy się smakowało) i czyta Made in Poland E.Wedel
Podobnie było z mikserami Zelmera, no tyle pozdrawiam

p.s dla przeciwwagi: Panie Lorenzo- no w szoku jestem, co Pan Yayco sypie notkami to Ty ciągle to swoje anegdotki wrzucasz- na zasadzie- niech wie ten Jegomość z Grochowa że w Krakowie też słyszeli to i owo, wychodzi na to że tylko ich zapamiętywaniem się zajmowałeś:)
Chylę czoła i kapelusza pozdrawiając serdecznie

_{Prezes , Traktor, Redaktor}

Panie Yayco

sergiusz — Thu, 07 Feb 2008 15:27:07 +0000

Jaka by ona nie była (ta myśl przewodnia), warta jest ekspozycji oraz kontynuacji.

P.S. czy toporność objawia się poprzez silnik IE czy też na czymś M$-FREE też idzie topornie? Bo u mnie zasuwa jak zwykle, niczym bolid, no ale to FFox może tylko taki sprytny?

P.S. nr 2: pisałem o ciągu dalszym poszukiwań robala psującego na wątku u Jotesza.

Panie Sergiuszu

yayco — Thu, 07 Feb 2008 15:10:57 +0000

Myśl przewodnia (ważniejsza IMHO) jest w częsci drugiej na samym końcu

^{PS Strasznie się dzisiaj TXT topornie ładuje. Co Pan tam nawkładał?}

gadu gadu...

sergiusz — Thu, 07 Feb 2008 14:56:14 +0000

..a myśl przewodnia w krzakach! Szanowni Państwo, młodzież nas czyta! ;)

No to mamy zasadę numer jeden

yayco — Thu, 07 Feb 2008 14:51:08 +0000

Panu Y wierzyć nie należy.

Musze przyznać, że już to gdzieś słyszałem, a może nawet mówiłem…

errata

Gretchen — Thu, 07 Feb 2008 14:49:01 +0000

ostatnie zdanie miało brzmieć: “... że prawie uwierzyłam Panu Yayco w to, co napisał w powyższym tekście”

Szanowny Panie Yayco

germania — Thu, 07 Feb 2008 14:48:25 +0000

Cytat: – Eee, gdzie tam! (didaskalia – zaprzeczył nieszczerze cokolwiek):)))

Pozdrawiam serdecznie

Panie Lorenzo

Gretchen — Thu, 07 Feb 2008 14:46:54 +0000

w sprawie wcinania się najpierw. Ja to myślę tak, że jak komu do głowy przychodzi na widok publiczny swoje wewnętrzne światy wystawiać, choćby i fragmentarycznie, to liczyć się trzeba z odzewem i wcinaniem się. Co więcej uważam, że ten odzew i wcinanie szanować należy, co do zasady.
Mam też taką teorię, że w gruncie rzeczy o to wcinanie się chodzi. W przeciwnym wypadku bowiem, można sobie piórem, długopisem lub też przy pomocy klawiatury do szuflady pisać.
Reasumując ten przydługi wywód: niech się Pan wcina, bardzo proszę :)

Co do reszty to zgadzam się z Panem. I dodam od siebie, że sama osobiście często, może nawet zbyt często nosem, przeczuciem oraz wiarą w człowieka się kieruję. Najlepszym na to dowodem jest fakt, że prawie uwierzyłam Panu Yayco w powyższym tekście…

Panie Lorenzo,

yayco — Thu, 07 Feb 2008 14:44:32 +0000

innymi, prostymi, słowy: podważasz Pan moją wiarygodność, tak?

Pani Gretchen

yayco — Thu, 07 Feb 2008 14:43:23 +0000

zupełnie nie pojąłem o czym Pani pisze, pewnie dlatego, że pochłonięty jestem teraz badaniami nad ludem Bola.

Może Pani zresztą wziąć na Swoje wątłe barki trudny obowiązek chronienia czytelników przede mną.

Ja nawet nie wiem, co tak Panią zadziwiło? JAKIE to niby ja rzeczy ponawypisywałem, poza tym, że chciałbym dobrej rozrywki zażywać, skoro i tak na to płacę pienądze.

Szanowna Pani Gretchen

germania — Thu, 07 Feb 2008 14:30:28 +0000

Wcinam się być może między wódkę a zakąskę, jednakże nadmieniła Pani cos o czytelnikach, więc stąd moja śmiałość. Czytelnicy, Szanowna Pani Gretchen, przynajmniej ci w wieku w miare dojrzałym (stan ten jest naturalnie kwestią umowną), przeżyli już różne rzeczy i jakies tam doświadczenie mają. I to doświadczenie mówi im, że w życiu, oprócz pewnej wiedzy, należy się kierować także przeczuciem (nosem), które inni z kolei mogą nazwać (w dużym bardzo uproszczeniu) wiarą. Wiarą w ludzi, którzy – jeśli są weseli – to znaczy, że kierują się w życiu albo optymizmem, albo cynizmem wielkim (to ci, ktorzy mają już naprawdę wielkie doświadczenie).

Ryzyko zawierzenia czy też zaufania do Pana Yayco jest – przynajmniej w moim przypadku, a jak Pani wie, moje doświadczenie sięga czasów przedkonsumpcyjnych nawet – raczej niewielkie. Przynajmniej na obszarze zwanym umownie tekstowiskiem.

Pozdrawiam serdecznie

PS. Cieszę się, że udało się Pani przekazać Panu Yayco dobrą wiadomośc:)))

Panie Yayco

Gretchen — Thu, 07 Feb 2008 14:17:43 +0000

Najuprzejmiej przepraszam, że z takim opóźnieniem odpowiadam.

Istotnie podejrzenie, że jest Pan pełnym poczucia humoru optymistą jest co najmniej ryzykowne.
Ale i mnie Pan zmylił tyle, że nie do końca bo jednak ten wewnętrzny niepokój, ten cichy głos gdzieś tam we środku mówiący, że być to nie może żebyś Pan, Panie Yayco TAKIE rzeczy wypisywał.

Ludziom się głupoty biorą z różnych źródeł, opisanie ich jest zadaniem przerastającym moje siły. No ale jak Pan podpuszczasz, to nie ma się co potem dziwić. Widać zaufanie Pan wzbudza w czytelnikach, co jest wiadomością dobrą dla Pana, a niedobrą dla czytelników.

Ale to już nie jest polska marka,

yayco — Thu, 07 Feb 2008 11:35:00 +0000

Panie Lorenzo. O to mi chodziło.

Ale przy okazji: ja piłem prawdziwą, przedwojenną Perłę Baczewskiego, której kilka skrzynek w zapominanej podwarszawskiej piwnicy przetrwało. Wódka jak wódka. Ale ja się nie znam na wódce…

Szanowny Panie Yayco

germania — Thu, 07 Feb 2008 11:25:38 +0000

Nie żebym się czepiał, ale tytułem informacji, bo sam byłem zdziwiony, gdy sie o tym dowiedziałem. Idzie o bardzo znana przedwojenna polska markę “Baczewski”.

Oto będąc na jakiejś wycieczce na pograniczu austriacko-cechosłowackim wylądowałem, celem pokrzepienia się, w mały relatywnie gasthausie. Za kontuarem, na półce, dostrzegłem sporą butelczynę z przeżroczytym płynem i etykietką “Baczewski”. Zamówiłem, zapłaciłem trzy razy tyle, co za 15-letnią Chivas Regal, i wypiłem. Niebo w gębie – czysta wódeczka na ziołach, mocna dość, bo na nalepce stało 60%. No i zacząłem pytać.

Dowiedziałem sie co następuje (oczywiście nie tylko od właściciela gasthausu, ale i z innych żródeł póżniej): Baczewscy uciekli ze Lwowa przez Sowietami do Wiednia i tam przeźyli całą wojnę, co jest o tyle dziwne, że ponoc mieli korzenie źydowskie. Zabrali ze sobą wszystkie receptury i działaja nadal, ale tylko jako bardzo ekskluzywna firma, sprzedająca niemal całą swoja produkcję na specjalne zamówienia koneserów na całym świecie.

We Wiedniu i paru innych austriackich miastach moźna znależć cos w rodzaju delikatesów alkoholowych i w nich wypić kieliszek jakiegoś specjału. I tamźe moźna znależć m.in. Baczewskiego w wielu odmianach, tyle źe za spore pieniądze. Marka więc się uchowała i źyje w świecie koneserów.

Pozdrawiam serdecznie

Dziękuję Panie Sergiuszu,

yayco — Thu, 07 Feb 2008 07:45:00 +0000

za dobre słowa.

Wie Pan, oglądam z dzieckiem na HBO Comedy hiszpański serial komediowy.

Opowiedzieć się tego nie da, ale jest serial, który nie tylko opisuje współczesną Hiszpanię, z jej zadziwiającą postępowością obyczajową, obśmiewaną tutaj okrutnie, ale jest jednocześnie uniwersalny.
Jest uniwersalny nie tylko dlatego, że pojawiają się wątki zagraniczne (w ostatnim odcinku jedna Pani przyznała się mężowi, że ich starszy syn nie jest jego, tylko działacza Solidarności z Krakowa). Ważniejsze jest to, że jest uniwersalny, bo mówi o żywych ludziach i ich prawdziwych problemach, choćby wyśmiewal je z zadziwiającą starannością.

Do tego język tej produkcji jest nowoczesny i na tyle uniwersalny, że HBO zdecydowało się pokazywać serial pod swoją marką. I tak wszyscy wiedzą, że jest hiszpański i tą hiszpańskość tam wyraźnie widać. Jest tak hiszpański, że amerykanie nie podjęli się zrobienia swojej wersji.

Naprawdę chciałbym, aby do oferty HBO trafił polski serial, dzięki któremu cały świat mógłby się pośmiać z Polaków w inny sposób niż w przypadku polish jokes. Śmiać, a nie wyśmiewać.

I jeszcze, o jakości życia w USA. Jest ona osiągana dość tanimi środkami. Tekturowe domy, sprzęt domowy mizernej jakości, co świetnie napędza koniunkturę, ale budzi tęsknotę za europejską jakością.
Amerykańskie samochody są tanie i powszechnie uważane za kiepskie. Sam widziałem w salonie jak, obok siebie stały dwa Jeepy: zrobiony w Ameryce i znacznie droższy z fabryki w Szwajcarii. Na tym droższym było napisane dużymi literami „OSTATNIE EGZEMPLARZE”

My staramy się otaczać rzeczami, które przetrwają wiek (nie jestem pewien, czy to wpływ kultury niemieckiej, czy pozostałość po socjalistycznej „gospodarce niedoboru”) i tęsknimy za taniością amerykańską.

I jeszcze o marce. Ostatnio pisano o tym, że Polska jest dla nas marką samą w sobie. To straszne. Po pierwsze, dlatego, że rzeczy podstawowe nie powinny służyć do etykietowania. Po drugie, dlatego, że świadczy to o tym, jak mało jest marek polskich, które znamy i które przemawiają do naszej wyobraźni. Zmarnowaliśmy marki powojenne: Polar, Pollena, Polonez (dla przykładu), nie odbudowaliśmy marek przedwojennych ( Baczewski , Radion, Haberbusch i Schiele, Egipskie Mocne ). Najbardziej sensowna produkcja prowadzona jest pod markami obcymi, albo takimi, które nie kojarzą się z Polską.

A my siadamy na przyzbie, zrywamy zębami kapsel i ubolewamy, że nikt nas nie zna, nie rozumie i nie lubi.

Panie Yayco

sergiusz — Thu, 07 Feb 2008 03:45:22 +0000

I jak tu nie popaść w pesymizm, a nawet w rozpacz i rezygnację? Człowiek pisze wyraźnie w tytule: Gawędy o niczym, a ludzie swoje.

Do tego, jeśli tylko ktoś poważy się choćby nieśmiało próbować zaszczepić na polskim gruncie choćby namiastkę typowo amerykańskiej dumy, pewności siebie i samochwalstwa pozytywnego, nim kwestię skończy, już zostanie zatupany i wyśmiany przy pomocy głośnego rechotu szyderstwa, przez co może się poczuć tak łyso, jak kolejny prezenter Amway, któremu widownia uciekła zaraz po narysowaniu na tablicy pierwszego kółka.

Klucz do tej dziwności zdaje się tkwić w zagadkowej, niby pustej przestrzeni pomiędzy zwyczajowym sentymentem a nawet uwielbieniem dla Ameryki z jej mitem pucybuta, a odruchowym szyderstwem w bezpośrednim kontakcie z dowolnym propagatorem tego mitu, gadającym po polsku i do tego w Polsce.

Z czegu tu się śmiać? Tu płakać by wypadało nad stopniem i powszechnością niezrozumienia elementarnych związków między jakością myślenia i jakością życia. Nie trzeba od razu znać tajników NLP, żeby wiedzieć o co chodzi, zwykła mądrość ludowa wystarczy. A tu rechot. Tymczasem śmiejemy się tak naprawdę z tego, co jest “tajemnicą” powodzenia innych.

Patrząc na ostatnie kilkanaście lat, śmiem twierdzić, że “śmieszni” dystrybutorzy różnych sieci marketingowych zrobili w Polsce więcej dla przełamania odruchu rechotu ze spraw niezrozumiałych dotąd, a przecież ważnych, niż wszelka rodzima pseudo-edukacja*.

[*] pseudo- dla tej przyczyny, że odbywająca się w/g wzorca z czasów PRL: wy udajecie, że nam płacicie, a my udajemy, że pracujemy. Tutaj: dzieciaki udają, że się uczą, a nauczyciele udają, że nauczają. Podczas gdy jednym i drugim chodzi głównie o to, by mieć to z głowy, jak najmniejszym kosztem. I mamy, co mamy.

Dlatego takich tekstów jak ten Pański, trzeba nam jak chleba.

Pani Gretchen, Pani jest kształcona po szkołach,

yayco — Wed, 06 Feb 2008 20:11:30 +0000

co to jest, że dzisiaj mi rożni imputują: a to że poczucie humoru mam, a to że jestem optymistą. Skąd takie głupoty się ludzią biorą?

Tyle co jeden Pan Lorenzo się przyznał, że jest Cesarzem Chińskim, co wiele wyjaśnia.

Ale inni? I Pani między nimi?

czyli

Gretchen — Wed, 06 Feb 2008 19:15:45 +0000

to takie życzeniowe wizje raczej? Aha.
Uspokoił mnie Pan, bo jakoś się zaczęłam niepokoić czy aby co Panu się nie stało.

A gdzie Pani, Pani Gretchen w tym tekście dostrzegła optymizm?

yayco — Wed, 06 Feb 2008 18:17:00 +0000

Bo ja go nie widzę.

Ja napisałem, co bym chciał, a to mi się raczej w życiu nie sprawdza, niestety.
Ale cieszę się, że entuzjazm u Pani rozbudzilem i radość.

Zawsze to miło starszemu czlowiekowi…

PS Zawsze można

Panie Yayco

Gretchen — Wed, 06 Feb 2008 17:54:02 +0000

Czy można?
Bardzo realistycznie Pan to nakreślił. Nie zgodzić się nie wypada, bo Pan taki wstęp zrobił, że na “postępową” wyjść nie chcę a i środa z popiołem dzisiaj skłania do większej dla bliźnich życzliwości.

Poza tym czy ja mam skłonność do narzekania? Mniejszą chyba od jakiegoś czasu. Z entuzjazmem szczerym więc i radością ten tekst przeczytałam. Może być, że optymizm jest zaraźliwy.

Panie Lorenzo

yayco — Wed, 06 Feb 2008 16:12:03 +0000

Dziękuję i wzajemnie. To raz.

Bo w przyszłym roku będę potrzebował, a nadto zwrócą mi za hotel, a hotele u was droższe niż to warto (ja takie lepsze uważam, dla wygody starych kości). Kombinowałem dwa lata temu na dłuższy weekend do Krakowa zjechać, oglądnąć tą turystyczną atrakcję i do grobów zaglądnąć, ale jak się po hotelach wstępnie rozglądnąlem, to w efekcie w okolicach Sandomierza i w Zamościu wylądowałem. To dwa.

Co do tych Chińczyków, to też z tym geniuszem kombinuję. Bo oni są Państwo Środka, a wy Pępek Świata. Może to dlatego? A może po prostu po zagonie mongolskim kolonia jakaś u was się zatrzymała i dba jak może o więzi z chińską macieżą? To trzy.

Szanowny Panie Yayco

germania — Wed, 06 Feb 2008 16:01:20 +0000

Szkoda, że Pan nie ma krewnych, ale ma Pan przyjaciół z txt :))

Nie bardzo rozumiem, dlaczego Pan ma zamiar dopiero w przyszłorocznym (2009) wrześniu Kraków zaszczycić swoja wizytą. Może jednak wcześniej sie coś da zarezerwować w Pańskim karneciku?

Pytanie o krakowskie fascynacje Chińczykami w Krakowie jest nader ciekawe (sam się za Pańskim poduszczeniem zacząłem zastanawiać nad problemem), bo to przecież Wyspiański w “Weselu”, a wcześniej jakiś mnich też się w tamte okolice zapędził wraz z Marco Polo. Jeden czart wie, co nasi królowie zamyśliwali w tej kwestii – może to krakowski genius llocii tak na nich wpływał?

Pozdrawiam