TXT - Komentarze do notki "Czy Tam docierają listy?"

.

goofina — Wed, 03 Sep 2008 12:18:31 +0000

Życie bez końca?

jjmaciejowski — Wed, 05 Mar 2008 20:14:02 +0000

Toż to by było piekło!

Pozdrawiam

Dzękuję...

Gretchen — Tue, 19 Feb 2008 15:39:56 +0000

lepiej by było, żeby nie było okazji. Zdecydowanie lepiej.

No ale co tu będziemy o oczywistościach mówić – jest jak jest.

Pozdrawiam również

Pięknie napisane,

tecumseh — Tue, 19 Feb 2008 15:23:43 +0000

choc pewnie lepiej by nie było okazji do takich pieknych tekstów.
Pozdrawiam.

No tak jest,

Gretchen — Mon, 18 Feb 2008 15:10:56 +0000

Jedni się śmierci boją, inni się o nią modlą, a jeszcze inni umierają podczas gdy tamci się boją lub modlą.

A ta ciocia/babcia to niby o śmierć się modli, że jej nudno mówi a trwa na posterunku. Widać na jakąś jeszcze cholerę te życie jej jest.

Bo to jest tak,

igla — Mon, 18 Feb 2008 14:57:26 +0000

że każdy inaczej ma. Stryj zmarł. A ja go bardziej z dzieciństwa pamiętam, bo teraz rzadki kontakt był. Ale na ojca patrzę i se myślę, że on ciągle o śmierci gada.
Po co gada?

Albo taką ciocię/babcię mamy, 104 lata.
I ja z nią wogóle się boję z nią gadać, bo ona się modli o śmierć.
Siedzi, modli się, RM słucha, telewizor się błyska a ona się tu nudzi i się pyta na cholere jej to?
Te życie.
To czy modlenie się o śmierć, to grzech?
A co ja mam odpowiedzieć, powiem coś nie tak a ona się zakrztusi z gniewu albo ze śmiechu?
Czas mija a jest.
Igła

Na to nic się nie da odpowiedzieć.

yayco — Mon, 18 Feb 2008 14:40:35 +0000

Kwestia wiary.

ech...

Gretchen — Mon, 18 Feb 2008 14:30:54 +0000

mam nadzieję, że to prawda.
Czasem się obawiam czy rzeczywiście nie trzymamy się Ich kurczowo ze strachu.

W pełni się z Panią zgadzam,

yayco — Mon, 18 Feb 2008 14:19:00 +0000

no może poza jednym fragmentem. Nie sądzę, żeby to dla nas było, przede wszystkim. Mam wrażenie, że dla Nich to też jest ważne.

A pogadać? To zawsze warto, choć tak często się nie chce…

Pani Magio

Gretchen — Mon, 18 Feb 2008 14:17:38 +0000

Niech Pani koniecznie napisze jak Pani się dowie co można zrobić...

Ja na razie jestem w fazie dekonstrukcji. Do tego zaczęłam czas separacji od aktywności zawodowej i mam całe morze czasu na tę dekonstrukcję. Trochę się zajmuję fizycznym wysiłkiem związanym z pakowaniem dobytku, ale tego sposobu nie polecam. Jest zbyt wyczerpujący. Ja w każdym razie nie mam w sobie tyle energii do zużycia.

Inna rzecz, że nie trzeba się nadmiernie przymuszać do tego zebrania do kupy. Niech sobie to wszystko płynie w swoim rytmie.

Panie Igło

Gretchen — Mon, 18 Feb 2008 14:10:00 +0000

Ostatnio pewien znajomy podróżnik mi opowiadał o kazachskim zwyczaju.

Jak ktoś umiera to się jego imienia nie wymienia, a jedynie używa określenia “ten, który odszedł”.
Bierze się to z wiary, że po śmierci jakiś czas jeszcze się błąkamy po starych kątach własnych, zanim oddalimy się w nieznane. Wymawianie imienia podobno utrudnia to oddalenie, bo to tak jakby kogoś cały czas przywoływać.

Panie Yayco

Gretchen — Mon, 18 Feb 2008 14:02:45 +0000

Ma Pan rację, że docierają i pisać nie trzeba nawet. I tak sobie myślę, że jakieś takie symboliczne gesty robimy dla siebie przede wszystkim.

I ja najpierw to chciałam inaczej zupełnie napisać lecz pomyślałam po co? Kiedy ktoś jest ważny (tego śmierć nawet nie jest w stanie zmienić) to lepiej pogadać z nim, a nie o nim.

A mnie się tak skojarzyło

igla — Mon, 18 Feb 2008 13:45:21 +0000

Już po powrocie i po Lalusiu, znalazłem na regionalnym portalu, tam skąd wróciłem, takie zdanie.

Po wyjściu ze świątyni udawano się na cmentarz. Przy składaniu trumny do grobu zwracano uwagę na to, by ktoś z krewnych nie rzucał na nią ziemi, gdyż mogło go za to później spotkać nieszczęście.

Igła

Oczywiście,

yayco — Mon, 18 Feb 2008 13:37:00 +0000

że docierają.

Nawet nie muszą być zapisane, żeby dotarły.

Z tamtąd docierają rzadziej, ale jak to już Pani pisałem, zdarza się i to.

Pozdrawiam ciepło