TXT - Komentarze do notki "Jeszcze jeden fragment o Małgorzacie"

Gretchen

alga — Sat, 22 Mar 2008 20:35:16 +0000

Imię piękne? he he, ja na drugie mam właśnie Małgorzata.
Każda z nas spotyka na swej drodze srebrnookiego i każda wybiera, czasem lepiej, a czasem gorzej.

Tobie też wszystkiego co najlepsze, zwłaszcza, że Pan Zmartwychpowstanie dla nas wszystkich. Alleluja….

Ściskam Cię serdecznie.

Iwona Małgorzata Jarecka

Katrine

alga — Sat, 22 Mar 2008 20:28:43 +0000

dzięki serdeczne za życzenia i Tobie z serca życzę tego co najlepsze.

A co do tego, że nie zaglądam na S24, zaglądam, ale już nie komentuje.

Ściskam serdecznie.:D

Panie Jerzy

alga — Sat, 22 Mar 2008 20:26:34 +0000

czy uważa Pan, że pisanie, rozwijanie się, to nie ważne drobiazgi?

Współczuję Pana żonie, lub kobiecie z która z Pane wytrzyma.

Pozdrawiam i wesołych świąt.

Dymitrze

alga — Sat, 22 Mar 2008 20:24:22 +0000

Dzięki stokrotne, za miłe słowa.:D

Zenku

alga — Sat, 22 Mar 2008 20:22:52 +0000

za życzenia dziękuję i Tobie wzajemnie z okazji tych świąt Wielkiej Nocy.

By Bóg Ci błogosławił.

A co do powieści, hm…chcialam się trochę pochwalić, pewnie to z kobiecej próżności, no taka już widać jestem.

A uwagi do mnie skierowane są cenne, więc…

Pozdrawiam z calego serca.:D

Iwona Jarecka

Wesołego Alleluja!

Katrine — Sat, 22 Mar 2008 18:15:39 +0000

Katrine
Życzę pięknych, dobrych Świat Wielkanocnych Pani i Pani Bliskim.
O Małgorzacie przeczytam w Świeta, teraz lecę wykańczać mazurki :)
Szkoda, że nie wpada Pani na S24…

Pozdrawiam bardzo serdecznie :)

>Jerzy Maciejowski

KriSzu — Sat, 22 Mar 2008 16:35:03 +0000

Pan to uporządkował “po męsku”, a może Alga świadomie używa takiej “żeńskiej”, potoczystej narracji?

^{dawniej KriSzu}

Algo

Gretchen — Sat, 22 Mar 2008 14:20:47 +0000

Jakie piękne imię nosi Twoja bohaterka :)

Czytałam oba fragmenty.

Coś się we mnie poruszyło, przy pierwszym szczególnie…

Zapewne z powodu zestawienia Małgorzaty ze Srebrnookim.

Widać Małgorzaty tak mają, że muszą jakiegoś takiego na swojej drodze spotkać, który zostawi jedynie coś na kształt… No nieważne.

Przyszłam tu również w tym celu, żeby złożyć Tobie i Jackowi, i Waszym dzieciom oraz wszelkim innym bliskim Wam ludziom najlepsze życzenia Świąteczne.

Wesołych Świąt!

Droga Algo!

jjmaciejowski — Sat, 22 Mar 2008 13:09:56 +0000

Jeśli chce mi Pani powiedzieć, że rodzina nie daje Pani odczuć, że dostrzega zmianę związaną z pisaniem powieści, to gratuluję rodziny. Ja bym się pieklił, gdyby moja kobieta zajmowała się drobiazgami nawet po godzinach. (Przecież w domu jest zawsze coś do zrobienia.)

Pozdrawiam i wesołych…

Drogi Dymitrze!

jjmaciejowski — Sat, 22 Mar 2008 13:06:21 +0000

KriSzu

Uważam, że długie zdania są dopuszczalne. Zdaniem „Małgorzata wzruszyła ramionami, powiedziała, że nie wie kto, ale pewnie Piotr, bo wczoraj się trochę pokłócili, by nie przedłużać, poszła wstawiła róże do wody i powiedziała, że jak mają jechać na te zakupy, to ona jest gotowa.” Alga unika serii dialogów, które byłyby tyko niepotrzebną mową-trawą. Oczywiście ważne dialogi powinny być podane bez mowy zależnej.

Tak sobie myślę. A w ogóle to Algi powieść, nie piszmy jej za nią.
:)

^{dawniej KriSzu}

A gdyby ten sam tekst napisać tak:

„Małgorzata wzruszyła ramionami. Powiedziała, że nie wie kto, ale pewnie Piotr, bo wczoraj się pokłócili. By nie przedłużać, poszła wstawić róże do wody i powiedziała, że jak mają jechać na zakupy, to ona jest gotowa.” Czy to zwiększa ilość dialogów? Czy pojawia się mowa trawa? Nie! Po prostu pojawia się kilka kropek, które ułatwiają czytanie. To jest zabieg redakcyjny, a nie współautorstwo.

Pozdrowienia

@ ryszard w, Jerzy Maciejowski

KriSzu — Sat, 22 Mar 2008 09:48:00 +0000

Uważam, że długie zdania są dopuszczalne. Zdaniem Małgorzata wzruszyła ramionami, powiedziała, że nie wie kto, ale pewnie Piotr, bo wczoraj się trochę pokłócili, by nie przedłużać, poszła wstawiła róże do wody i powiedziała, że jak mają jechać na te zakupy, to ona jest gotowa. Alga unika serii dialogów, które byłyby tyko niepotrzebną mową-trawą. Oczywiście ważne dialogi powinny być podane bez mowy zależnej.

Tak sobie myślę. A w ogóle to Algi powieść, nie piszmy jej za nią.
:)

^{dawniej KriSzu}

Szanowna Iwonko

Zenek — Sat, 22 Mar 2008 03:43:45 +0000

sporo odwagi potrzeba mieć,aby poddać krytyce brudnopis,podziwiam.

Moim skromnym zdaniem brudnopis winien odleżeć,nabrać mocy urzędowej,dojrzeć.Tak myślę.

To jednak moje luźne uwagi i nijak się mają do tego,co zrobisz.
To Twoje dzieło i Twoje zmartwienie,oby tylko na prosta wyszło.

Pozdrawiam Świątecznie także Jacka i najmłodszych z rodzinki

Panie Jerzy

alga — Fri, 21 Mar 2008 22:01:13 +0000

jeszcze jest to brudnopis, jasne bez korekty, a uwagi są cenne, dzięki.

A piszę po nocach, więc domownicy nie muszą być wyrozumiali.

Pozdrawiam świątecznie.:D

Drobne uwagi!

jjmaciejowski — Fri, 21 Mar 2008 21:56:31 +0000

Rano zbudziła się bardzo wcześnie, umyła zęby, bo czuła okropną gorzkość (nie lepiej gorycz?) w ustach, nie pamiętała, co jej się śniło, więc chyba jakoś wszystko się ułoży, założyła szlafroczek, nastawiła

czajnik (może wodę?) na herbatę, bardzo chciało jej się tej herbaty, zresztą zawsze rano miała największą ochotę na herbatę. (w trzech linijkach trzy razy powtórzona herbata, zaś akapit to jedno zdanie zamiast pięciu sześciu)

Gdy już ją piła i paliła papierosa, ktoś zadzwonił do drzwi, zawiązała szlafrok, który niebezpiecznie zsunął się jej z ramion, ukazując nagie piersi i poszła otworzyć. (Znów o jedną, co najmniej, kropkę za mało. Można by zacząć tak: „Palenie papierosa przy herbacie przerwał jej dzwonek do drzwi…)

W drzwiach stała…matka Ewy.

-Dzień dobry, nie chcę ci się narzucać, ale wiesz, chciałam ci coś dać. To jest coś od Ewy, jakby taki testament.

~~Dzień dobry, niech pani wejdzie, akurat mam świeżo zaparzoną herbatę~~i wpuściła ją do domu.(Może zaprosiła ją gestem do wejścia? No i to „i” na początku zdania!)

Matka Ewy coś trzymała w ręce, jakiś zeszyt, był bardzo gruby i miał podokładane kartki, które wychodziły z brulionu. „To pewnie to, co przyniosła dla niej, to coś w rodzaju zapisków Ewy” pomyślała wpatrując się w zeszyt. (To ta matka trzymała zeszyt czy brulion? A dodatkowe kartki mogły wystawać z okładek. Czy wszystko musi być „tak jakby” lub „w rodzaju”. MOże po prostu testament, zapiski…)

Postawiła przed nią filiżankę z herbatą i zapaliła następnego papierosa. (Kto przed kim postawił filiżankę? Czy matka Ewy pali papieros?)

-Co chce mi pani dać? –Zapytała, ale wiedziała, że to coś, to ten brulion. (Zapytała, choć wiedziała, że chodzi o brulion.)

Matka Ewy położyła zeszyt na stole i powiedziała, że wczoraj przeglądała Ewy rzeczy i znalazła to, to był pamiętnik. Ewa, pisała w nim o Małgorzacie, sama była zdziwiona, że Ewa coś takiego pisała, nigdy nie widziała, by była osobą sentymentalną, raczej zawsze starała się być realistką, oczywiście potem przyszła ta okropna choroba…a przedtem ten wypadek ojca. (Czemu relacja w miejsce dialogu? „To był pamiętnik.” może być osobnym zdaniem. Kto był zdziwiony? Ewa? Matka? Małgorzata? Czy sentymentalizm można zobaczyć? Dlaczego choroba przyszła oczywiście? Co do tego ma wypadek ojca i przed czym miał miejsce? Przed napisaniem pamiętnika? przed chorobą? czy przed jednym i drugim?)

-Wiesz. Mogę ci mówić na ty?-zapytała nagle. (Dziwny moment na przechodzenie na ty, nawet jednostronne.)
-Oczywiście.
-Tam jesteś dokładnie opisana, i ona tam pisze, zresztą sama powinnaś to przeczytać, to może być bardzo ważne, nie wiem co oznacza taki termin „srebrne oczy śmierci”i „srebrzystość śmierci”, to chyba jakieś jej motto, bo jest na każdej stronie. (Przecież jest kropka na klawiaturze. A wachanie się lepiej odda wielokropek niż przecinek.)

Napiła się herbaty i też wyciągnęła z torebki papierosy, zapytała, czy może zapalić… (Jakieś uzasadnienie dla tego głupiego pytania. przecież jedna z nich już pali!)

Małgorzata skinęła głowa i uśmiechnęła się do niej, poczuła coś w rodzaju sympatii do tej kobiety, przecież fatygowała się tylko dla niej.
Porozmawiały jeszcze chwilę, powspominał chwilę pogrzebu, matka Ewy mówiła o tym, jak Ewa była jeszcze dzieckiem, ale Małgorzata nic na to nie potrafiła odpowiedzieć, przecież poznała ją na chwilę przed śmiercią. (Znów coś w rodzaju i kłopoty z kropką(jeden klawisz w prawo od przecinka). „Matka Ewy opowiadała o dzieciństwie córki. Małgorzata słuchała w milczeniu. Przecież poznała Ewę tuż przed śmiercią.” Co Pani na to?)

Rozmowa stała się dość wymuszona i matka Ewy, powiedziała, że musi już iść, bo ma tyle jeszcze spraw na głowie i że teraz jest zupełnie sama, nie ma nikogo, spojrzała na Małgorzatę jakby z wyrzutem i wyszła.
A ona jej nie zatrzymywała, chciała zostać sam, na sam z pamiętnikiem.
Gdy tamta wyszła, Małgorzata zrobiła sobie jeszcze jedną filiżankę herbaty i otworzyła pamiętnik (A gdyby rozmowa stała się trudna lub sztuczna, a Małgorzata dostrzegła wyrzut w spojrzeniu gościa? No i mogła otworzyć zapiski, aby nie powtarzać słowa pamiętnik.)

Nieźle się czyta, ale sprawia wrażenie brudnopisu. Dobrego na święta i weny twórczej oraz wyrozumiałości domowników

Panie Ryszardzie

alga — Fri, 21 Mar 2008 21:44:57 +0000

Ależ gdzież bym śmiała się na Pana obrażać, ja mam niestety tzw. pęd do dlugich zdań, ma Pan rację, mogą to być dwa zdania.

Jeżeli napiszę całość, a jest to horror i to z prawdziwymi demonami, to napewno będę się starala to wydać, a jeżeli mi się nie uda, to…pewnie bedę wklejała w odcinkach na blogu.

Też Panu życzę wszystkiego co najlepsze z okazji świąt Wielkiej Nocy, czyli największego święta Chrześcijańskiego.

Pozdrawiam świątecznie.:D

Pani Algo

trw2008 — Fri, 21 Mar 2008 19:56:07 +0000

Marketingowo to Pani mnie podeszła OK bo ja już czekam na całość :)
Jeśli wolno to – z ogromną życzliwością – chciałbym Pani zasugerować drobne korekty stylistyczne:

Małgorzata wzruszyła ramionami, powiedziała, że nie wie kto, ale pewnie Piotr, bo wczoraj się trochę pokłócili, by nie przedłużać, poszła wstawiła róże do wody i powiedziała, że jak mają jechać na te zakupy, to ona jest gotowa.

To zdanie wydaje się zbyt długie, czy nie warto ułatwić życie czytelnikowi i trochę je podzielić ?
Pani Algo, mam nadzieję, że sprawiam Pani przykrości i proszę pamiętać żem ja nie literat, a czytelnik jeno.
Jest jakoś tak, że nawet dzieła uznane za wielkie nie docierają do mnie to znaczy wiem po co zostały napisane – oprócz sławy i kasy rzecz jasna ale autorzy nie nadają na tej samej fali co ja no i trzeszczy na łączach.
Są natomiast tacy, których wręcz nie nadążam czytać to znaczy już chciałbym kartkę przełożyć ale przecież jej nie doczytałem, a ciekawość zżera co na stronie następnej i dalej.
Ten fragment, który podstępnie :) Pani tu podrzuciła zapowiada rzecz ciekawą i teraz to już nie ma wykrętów – proszę to dokończyć i ogłosić, że gotowe. I publikować.
Dobrych Świąt życzę i proszę się na mnie nie gniewać.

Z pozdrowieniami _ RW

Max

alga — Fri, 21 Mar 2008 14:49:40 +0000

żebyś wiedział, naprawdę sprawia mi to wielką satysfakcję.

Pozdro.:D

Grześ

alga — Fri, 21 Mar 2008 14:48:31 +0000

Ale mi miło, znaczy podoba Ci się, tak?

A Ty też powinieneś, fajnie by było poczytać ludzi których znam.

Pozdro.:D

wyznaczyc sobie wyzwanie to dobra rzecz

max — Fri, 21 Mar 2008 10:44:34 +0000

jak się uda je zrealizować – cudowne, niemniej jednak proces tworzenia jest najpiekniejszy. Tak myslę

_{Prezes , Traktor, Redaktor}

Hm, fajnie ci,

tecumseh — Fri, 21 Mar 2008 10:41:24 +0000

pisanie powieści, to musi byc fajna rzecz, mi się pałętają w głowie rózne pomysły na różne powiesci, ale pewnie nigdy nie powstaną...
Choc ostatnio dostałem maila od kogos znajomego, że powinienem pisać, nawet jak nie powieść, to opowiadania, alejakoś nie mam weny w sumie…
Ale nie pisże o sobie, tylko czekam w takim razie na następne fragmenty albo na cąłość kiedyś, jak wydasz, to kupie pewnie:)

Pzdr