TXT - Komentarze do notki "WESOŁYCH ŚWIĄT !"

Pani Renato

odys — Thu, 27 Mar 2008 00:00:58 +0000

Może to już tak musi być — mówimy i myślimy inaczej. Nie o samych poglądach — o sposobie ich formułowania myślę. I choć w praktyce nam po drodze, jednak dogadać się — nie sposób. Zdarza się.
Cieszę się jednek, bo z tej wymiany zdań dowiedziałem się w końcu czegoś, czego w tekście nie znalazłem.
I mam wrażenie, że — choć na trochę — spotkałem człowieka.
A przecież o to chodzi w rozmowie — bardziej chyba niż o przekonanie kogokolwiek?

Co do czasu, gdy tekst był pisany.
Ja napisałem w Wielki Piątek.
Tekst wyszedł tak mroczny, że aż się sam zdziwiłem.
Więc coś w tym jest.

Pozdrawiam ciepło. Dobrej nocy.

Borsuku - dzięki za dobre słowo

ererka — Wed, 26 Mar 2008 23:53:08 +0000

Życzenia najlepsze zlożyłam Ci u Ciebie.
Dodam tylko, że Bóg wie co robi umieszczając nas w miejscach przez Niego wyznaczonych.
Jesteś tego najjaśniejszym przykladem.
Pozdrawiam

Odys

ererka — Wed, 26 Mar 2008 23:49:48 +0000

Nie jestem od recept. Co najwyżej od obserwowania zjawisk i dzielenia się moimi spostrzeżeniami.

A tekst był pisany WTEDY GDY BÓG UMIERAŁ – i nie bylo nadziei!
Nadal nie zrozumiał Pan – szkoda.

Borsuku

odys — Wed, 26 Mar 2008 23:46:58 +0000

A może pan napisze coś o izraelskim świętowaniu pesach?
Czy tam jest szczerzej niż u nas?
Głębiej?

Ciekawi mnie to ogromnie.
Nasza pascha jest w końcu kontynuacją tradycji żydowskiej.

Zasłyszałem takie zdanie:
I żydzi i chrześcijanie czekają na przyjście mesjasza.
Czy będzie to pierwsze, czy powtórne przyjście, nie jest najistotniejsze.
Istotne jest, że razem czekamy na tego samego zbawiciela.

Pani Renato

odys — Wed, 26 Mar 2008 23:42:00 +0000

Przeczytałem. Opinii wyrażonych wcześniej nie zmieniam o jotę.
W tekeście nie znalazłem diagnozy żadnej z chorób Kościoła. Tym bardziej nie znalazłem żadnej recepty. Jest jedynie gorzko-ironiczne biadolenie nad powszechnym spłyceniem, brakiem głębokiej refleksji i wiary Polaków. Szydzenie iż myślimy wyłącznie o żarciu i przyjemnościach świętowania.

W kolejnych komentarzach, zwłaszcza ostatnich, zawarła Pani sostrzeżenia dla mnie istotne. Wskazujące na realną troskę o Kościół. I z nimi się zgadzam.

Z samego tekstu bije gorycz. Najgorsze, że nie ma w nim ni cienia nadziei.

Jakby Bóg umarł ostatecznie.
Jakby zmartwychwstania nie było.

Ponownie — jestem tym zaskoczony.

RRK

girit — Wed, 26 Mar 2008 22:30:11 +0000

Zal, ze Pani nie ma tutaj. W Izraelu. Ale dobrze , ze przynajmniej jest Pani w Polsce.
Pozdrawiam i zyczyc tylko moge zdrowia w zyciu. Reszta sama bedzie.

Uderz się w piersi Odysie

ererka — Wed, 26 Mar 2008 22:28:16 +0000

Mój komentarz może wyjaśnia coś dodatkowo, ale wydźwięku mojego tekstu nie zmienia.
Ma Pan przykład na sobie samym, co znaczy wczesniejsze uprzedzenie do kogoś i jak sie odbiera jego słowa.
Jeśli przeczyta Pan ponownie mój tekst ( nie nakłaniam, proszę) – jego wymowa stanie się dla Pana tak samo jasna, jak po ostatnim moim komentarzu.

Opowiem Panu historyjkę.
Mam kuzynkę starszą ode mnie o wiele lat, ale z energią jakiej mogą jej pozazdrościć dwudziestolatkowie. Jest nauczycielką i jej zacięcie pedagogiczne nie ogranicza się wyłącznie do nieletnich uczniów, ale przejawia się czasem w postaci egzaminowania z róznych dziedzin rodziny, znajomych i nieznajomych . Wczoraj wieczorem przyszla do mnie z “sensacyjną wiadomością” – na 47 osób, ktore powitała polskim, kresowym obyczajem: “Chrystus zmartwychwstał” – ani jedna nie znała prawidlowej odpowiedzi na powitanie. U nas mówiło się ( i w rodzinie nadal mówi) : “Prawdziwie zmartwychwstał”.
A 47 osób, wyksztalconych, niezbyt młodych, uważających się za dobrych katolików i dobrych ojców oraz dobre matki rodzin, dawało odpowiedzi “ Tak, tak”. “No właśnie” i szybciutko przechodziło na “świeckie” tematy – jedzonko, dzieci, wnuki, śluby, praca…

Niby drobiazg – ale nie całkiem. Świadczy o tym, że temat Zmartwychwstania nie jest tematem do rozmowy, ani nawet do radości. Jest wyłącznie pretekstem do całkiem świeckich radości. Przynajmniej w tych 47 rodzinach.

Pozdrawiam

Sporo ma Pani racji

odys — Wed, 26 Mar 2008 21:43:00 +0000

Ten komentarz dodaje jednak sporo kwestii, zmieniających wydźwięk Pani tekstu.

Ja podobnie to widzę.

Ale jednak — jest w Kościele Duch Święty. Wiara przetrwała prześladowania rzymskie, arianizm i wojny ikonoklastyczne, sojusz Kościoła z tronem, schizmę, mroki stosów i wojen religijnych epoki, rewolucyjną i modernistyczną apostazję elit…

Więc w te święta — najważniejsze w roku — odkładam krytykę na bok. Jest czas świąteczny. Czas radości. Nie zgrzytania zębów.

Chrystus zmartwychwstał. Zaprawdę zmartwychwstał.

Odys

ererka — Wed, 26 Mar 2008 18:53:00 +0000

A co miały zmienić moje wyjaśnienia?
Nie odbieram katolikom prawa do radości z Dnia Zmartwychwstania.
W ogóle nie odbieram prawa do radości. Wręcz przeciewnie.

Pisząc o polskim katolicyzmie i jego powierzchownym odbiorze przez ludzi, którzy nazywają siebie katolikami – ubolewam nad niepogłębianiem przeżyć, nad banalizacją cierpienia, nad zrytualizowaną formą uczestnictwa w Kościele, nad “odwalaniem” obowiązków, nad podpieraniem się Kościołem w osobistych rozgrywkach z bliźnimi, nad niechęcią lub niemożnością stosowania nakazów religii w codziennym życiu – nad traktowaniem tego wszystkiego co w Kościele, w katolicyzmie jest poważne, głębokie, jako treści, nad którą się nie zastanawiamy, którą spychamy na daleki plan i z którą niewiele mamy wspólnego.
Natomiast chętnie korzystamy z tego co jest radosne, co nas dowartościowuje, co możemy równie płytko i bezrefleksyjnie przyjmować – ale o ileż przyjemniej.

Dostrzegam w tym zjawisku niebezpieczeństwo odrywania się od Kościoła, od jego istoty. Bagatelizowania jego znaczenia w życiu człowieka.
Widzę dziś zjawiska, które są aż śmieszne – to próby “demokratyzacji Kościoła” lub upolityczniania, albo raczej podporządkowywania doraźnym celom politycznym znaczenia Kościoła. Widzę “mędrków” dokonujących akceptacji i negacji różnych zjawisk w Kościele w oparciu o współczesne przesłanki rodem z polityki. Niektorzy traktują Kościół jak jeszcze jedną partię polityczną.
Taki zaświecczony stosunek do Kościoła jego wiernych świadczy o traktowaniu Kościoła jako siły politycznej a nie jako ośrodka przemiany duchowej człowieka.
Nie ma w tym zjawiska pokory i podporządkowania się pasterzom.

Często widzę, że większość ludzi nie słucha kazania. Zdarzalo mi się pytać ludzi o czym były homilie Jana Pawla II, lub o czym mówił ksiądz podczas Mszy św. – i poza stwierdzeniem “ pięknie mówił” – nie byli w stanie nic więcej powiedzieć.
To byli obcy ludzie, tłumnie opuszczający krakowskie Błonia, lub kościoły.
Wyławiani przypadkowo z tłumu.
To zjawisko narasta.
To zawiera się w różnicy między poczuciem “Być w Kościele” a “Uczestniczyć w Kościele”

Pana “poczekać” bylo trafne.
I to jak!

Nie było moim zamiarem rozmawiać o Pana czy moim stosunku do wiary.
Nie chcę by czuł się Pan zobowiązany do wyjaśnień w tej kwestii. Nie przypisuję sobie najmniejszegio prawa do oceny wiary indywidualnej, konkretnej osoby.
Opisuję zjawisko, które widzę i które mnie niepokoi.

Pozdrawiam

Pani Renato

odys — Wed, 26 Mar 2008 17:30:59 +0000

Rozumiem, o czym Pani pisała. Mam takie wrażenie.
Mam wrażenie, że rozumiałem od początku.
W każdym razie Pani obszerne wyjaśnienia nic nie zmieniły.

Moje “poczekać” jest niezręczne, fakt.
Nie chodzi mi o niecierpliwe dreptanie w miejscu w kolejce do toalety.

Sorry, ja nie przeżywam tego czasu od lat w taki sposób. Dla mnie to wszystko jest serio. I to jak. I ta radość też jest serio. Nie mógłbym nazwać jej radochą.

Ale może ja jakiś dziwny jestem.

A pisząc o neo-pogaństwie mam na myśli także znaczny odsetek (nie odważę się szacować jak znaczny) tego co Pani zwie polskim katolicyzmem.

Dziękuję Wszystkim za świąteczne życzenia

ererka — Tue, 25 Mar 2008 00:17:34 +0000

Dziękuję serdecznie i szczerze je odwzajemniam.

Wszystkim przesyłam najmilsze pozdrowienia.

Odys

ererka — Tue, 25 Mar 2008 00:05:00 +0000

Każde świeto jest po to by człowiek się radował.
Nie musi mi Pan tlumaczyć, zwlaszcza jesli dobrze zrozumiał Pan mój tekst ani czym jest święto Zmartwychwstania, ani tym bardziej czy Zmartwychwstanie znaczy więcej czy mniej niż celowo uzyte przez mnie slowa: happy end.

Ten neo-poganizm, o którym Pan wspomina jest o tyle zasadny, że polski katolicyzm stal się tak bardzo naskórkowy, tak płytki – ale co znacznie ważniejsze stał się dla wielu narzędziem, często slużącym do bicia bliźnich.
Wielu katolikow zdziwiłoby sie pewnie gdyby dowiedzieli się, że mimo wypelniania nakazów uczestnictwa w Kościele, dopełniania obrządku – katolikami albio wcale nie są albo są bardzo marnymi. W takim codziennym rozumieniu zycia zgodnie z tym co nakazuje wyznawana religia.
W czym nie mam racji, skoro mam jej zaledwie “ciut”. I z którym “ciut” Pan się zgadza?

Widzi Pan, ja nie rozumiem pańskiego stwierdzenia, że z radością należy POCZEKAĆ do niedzieli.
Bo w tym POCZEKAĆ jest i to, że nic nas nie obchodzi przeżycie tego co niedzielę poprzedza, ponieważ CZEKAMY na niedzielę, żeby się cieszyć. Bo tylko cieszenie się jest dla nas ważne. Bo to jest ta frajda świąt – i na nią się cieszymy, nawet jeśli wiemy, że NIE WYPADA okazywać tej radochy wcześniej. Ale to co się kryje za tymi kilkoma dniami przed niedzielą, jest dla nas tylko przykrym poprzedzeniem radości – jak w filmie, który jest ciężki i okrutny, ale wiemy, że dobrze się skończy.
I nie musimy zawracać sobie głowy treścią, ani przesłaniem tego co bylo straszne.
I nie musimy z tego wyciagać żadncyh wniosków, bo one zepsułyby nam frajdę świąt.
Poza tym, zepsułyby nam wyobrażenie o nas samych.
I to jest najważniejsze.
I kto wie, czy wyrządzając nastepne świństwo komuś mielibyśmy to poczucie satysfakcji, tę cichą radość z tego, że “pokazaliśmy mu, jej, im – niech sobie nie myślą!) Kto wie, czy stać nas byloby na chamstwo, na wulgarność, na agresję, na nienawiść, na zwykłą złośliwość nawet – gdybyśmy przejrzeli się w scenach Męki Pańskiej jak w lustrze i w niektórych oczach, twarzach, słowach, gestach ujrzeli samych siebie.
“Odwalamy” więc przykre obowiązki uczestnictwa STARAJĄC SIĘ nie myśleć o tym i jak najszybciej mieć to za sobą.

Czytałam uważnie komentarze i teksty dotyczące Wielkiej Nocy , a co za tym idzie katolicyzmu. I od naiwnego, wręcz prymitywnego pojmowania wiary, która wystarczy i nie trzeba juz zawracać sobie głowy rozumieniem czegokolwiek, a jesli już to najlepiej przyjąć wykładnię jak dla niedorozwiniętych, albo dla niezdolnych do pojmowania wielu spraw dzieci – co uprawia Poldek, czyniąc z katolicyzmu landrynkę do lizania przez szybkę – aż do wojującego katolicyzmu, pełnego agresji, niechęci do bliźnich, braku pokory i braku woli zrozumienia demonstującego naiwną buńczuczność, która bardziej służy przekonywaniu samego siebie o własnej wartości ( i oryginalności także!)yekstu Nicponia, który katolicyzm poojmuje jak western – byly to teksty o TEORII!
Nic z praktyki stosowanej, nic z własnego przeżycia.
Jednym, słowem jak sobie mały Kazio wyobraża coś o czym co nieco wie, ale tak naprawdę nie ma pojęcia.

Na tym tle jaśniały znakomite, osobiste teksty Jareckiego i Gretchen ( także jej komentarze).

Jeśli człowiekowi dano możliwość przyjęcia za swój, najpięknieszy kodeks praw, jaki istnieje – katolicyzm, a człowiek nad nim przechodzi bez zatrzymywania się bo CZEKA jedynie na dzień radości – to po co ów kodeks?

Przecież wystarczy ogłosić byle jakie „święto wiosny”, ustanowić, że w czwartek , środę, albo w niedzielę mamy się cieszyć, bo zaczyna się dla nas nowy czas, jesteśmy od tego dnia „odrodzeni” – i już! Możemy mieć nadzieję, że wszystko nam się będzie dobrze układać.

Czy teraz rozumie Pan o czym pisałam?

Pozdrawiam

Pani Renato

odys — Mon, 24 Mar 2008 20:09:45 +0000

Może i ma Pani ciut racji. Ale co najwyżej ciut.
Zmartwychwstanie to znacznie więcej niż happy end.
To bardziej happy beginning.
Zmienia wszystko.

Nie miałoby sensu wspominać co roku jedynie okrutnego okaleczenia i uśmiercenia wielkiego człowieka. Przecież okrutnie zabito wielu wielkich ludzi i jeszcze więcej ludzi których wielkimi nie nazwano — i nie wspomominamy tego nadmiernie. Czy ktoś ze czcią obchodzi kolejną rocznicę ukrzyżowania Spartakusa?

Każde cierpienie jest absurdem nie do zniesienia.
Jedynie nadzieja oparta na wierze w zmartwychwstanie może znieść koszmar absurdu śmierci.

Pani Renato — zmartwychwstanie jest osią chrześcijaństwa. Bez niego, mówi Paweł, próżna jest nasza wiara. A to są święta zmartwychwstania.

Jasne — chrześcijanie stają się z roku na rok mniejszością religijną.
Sens ich świąt rozpuszcza się w neo-pogańskim podejściu do życia, z którego trza wycisnąć maksimum przyjemności, nim się skończy.
Ale akurat radość w te święta jest na miejscu. Choć rzecz jasna, z radoscią tą należy poczekać do niedzieli.

Pozdrawiam. Radośnie.

Pani Renato

agawa — Sat, 22 Mar 2008 11:06:38 +0000

Dzieje sie tu i teraz.

“Forgive Us”
http://youtube.com/watch?v=UXZZipBRMgU&feature=related
Wydaje mi sie ze przekazuje dosc wiernie Pani mysl.

Pozdrawiam serdecznie

Najlepszego

bogdanka — Sat, 22 Mar 2008 09:44:25 +0000

I zdrowia.

Renato

Sylnorma — Sat, 22 Mar 2008 09:37:30 +0000

Radości wielu, pomysłów, konotacji, skojarzeń, zdrowia, twórczego niepokoju i takiego samego jak dotąd ognia Ci życzę.

Wesołych Świąt

Droga Renatko

Zenek — Sat, 22 Mar 2008 03:23:06 +0000

bez podtekstów i przekomarzań,życzę Tobie i Twoim najbliższym zdrowia,ciepłai i uśmiechu!

Tak, gorycz, ból...

ererka — Fri, 21 Mar 2008 23:10:42 +0000

Płytki, bezmyślny, sprowadzony do merkantylno-komercyjno-teatralnej powierzchowności katolicyzm.
Coś dla dobrego samopoczucia, coś co pozwala czuć się lepszym od innych.
U Mad Doga są fragmenty Pasji – Gibsona.
Obawiam się, ze dla wielu ludzi są też tylko jeszcze jedną okrutną opowieścią, odległą i egzotyczną i oczywiście z happpy endem.
Do oglądania popijając piwko, lub herbatę. Jak filmy z gatunku fiction.
Jeszcze jedna historyjka, w żaden sposób nie odnoszącą się do nas samych.
Mad Dog zauważa, że to może dziać się teraz. A ja dodam, że się dzieje. Każdej sekundy. To nasze lustro, w którym jednak nie widzimy siebie.
Boli mnie to oczekiwanie jak najszybszego happy endu – samego Zmartwychwstania. Boli mnie łatwość z jaką odwracamy głowy i nie chcemy znać ceny za nasze “wesołe święta”.
Ceny nie w boskim a w czysto ludzkim wymiarze.

Pani Renato

agawa — Fri, 21 Mar 2008 22:45:10 +0000

Mnie tez.

Pani Renato

odys — Fri, 21 Mar 2008 21:48:30 +0000

Gorycz.

dziękuję Odysie, wzajemnie.

ererka — Fri, 21 Mar 2008 20:59:35 +0000

A co Pana zaskoczyło?

No proszę,

ererka — Fri, 21 Mar 2008 20:58:25 +0000

Wystarczylo trochę babskim rajem postraszyć i panowei przechwalają się pracowitością, wyrozumialościa i dobrocią dla płci pięknej.
No i tak trzymać panowie!

grześ

docentstopczyk — Fri, 21 Mar 2008 20:42:52 +0000

lenistwo – tak!

na szczęście mam równie leniwą żonę ... to jest partnerstwo w lenistwie :)

“Kto nie pije wódki, ten jest gruby i malutki”

Właśnie, ja tyż jak Docent staję w obronie męskiego honoru.

tecumseh — Fri, 21 Mar 2008 20:32:00 +0000

Że my nic niby nie robimy?
Własnie przed chwilą zrobiłem sałatkę jarzynową, a wcześniej w sumie współtworzyłem w znacznej mierze sernik:)
Aczkolwiek do lenistwa się przyznaje z chęcią...
Pzdr

RKK

docentstopczyk — Fri, 21 Mar 2008 20:28:25 +0000

sory ale ja upiekłem dwa ciasta: piwne i keks…
a poza tym zrobiłem dziś żonie pieczoną w ziołach rybę i surówkę z białej kapusty z pomarańczą i yoghurtem

“Kto nie pije wódki, ten jest gruby i malutki”