TXT - Komentarze do notki "Moja Droga Gretchen... czyli niespodziewane spotkanie"

Griszeq

Gretchen — Mon, 14 Apr 2008 18:50:38 +0000

W kontekście tego o czym rozmawiacie z Panem Merlotem i Twojej do mnie odpowiedzi pomyślałam tak.

Zdecydowanie łatwiej jest pisać wprost w tekstach publicystycznych. Tu, jak sądzę większość z nas ma jakoś mniejszy problem, by tak zwyczajnie napisać co myśli, po której stronie się opowiada, czemu się sprzeciwia.

Osobiste teksty to zupełnie inna sprawa. Tutaj się odsłaniamy. Pokazujemy fragment własnego, intymnego świata. Doświadczenia o jakich piszemy, sposób w jaki je przeżywamy to materia inaczej już tkana. Ścieg u każdego inny.

To jest ryzyko.

Nie.

merlot — Mon, 14 Apr 2008 14:44:47 +0000

To jest tylko droga do nawiązania kontaktu prawdziwego, poprzez zdobycie zaufania. Dopiero ktoś, kto Cię rozumie, może się z Tobą świadomie zgodzić, albo z Tobą dyskutować.

Tomku

hgrisza — Mon, 14 Apr 2008 14:29:27 +0000

ale czy to nie ustawia tego kontaktu niejako jednokierunkowo?
i nie zmieni pola dyskusji w sale wykladowa? z najwyzszej klasy wykladem, ale jednak wykladem?

Griszqu

merlot — Mon, 14 Apr 2008 14:20:55 +0000

Potencjał – z jednej strony
Potrzebę – z drugiej

Co w połączeniu daje – Kontakt

(Brzmi to kretyńsko i napuszenie, ale sądzę, że to jest właśnie nam wszystkim potrzebne)

Nie szukając kontaktu zostawiamy pole innym.

Tomku

hgrisza — Mon, 14 Apr 2008 12:34:46 +0000

nie pisalem ze narzekasz. to tak dla porzadku.

masz racje – pisanie wprost, zachowujac wartości literackie i indywidualny styl, jest trudne. inaczej zreszta bedziemy o tym mowic w kontekscie ogolnym, a inaczej jesli skupimy sie chocby na txt. faktem jest, ze pewna hermetycznosc tekstow moze troche odstraszac “nowych”, ktorzy w jezyk sie nie wgryzli. ktorzy nie znaja poprzednich wpisow i dla ktorych np haslo “rzucanie kotem” wywoluje odruch dzwonienia po greenpeace. nie ma rady – stoimy na rozdrożu. ja nie znam wyjscia z sytuacji…

ale wlasnie przypomniałem sobie, o co chcialem Cię spytac:

“Nie przychodzi nam do głowy, że wśród rozumiejących nie wszystko są ludzie którzy czekają na to, co mamy do powiedzenia.”

co mialeś na myśli?

Griszqu

merlot — Mon, 14 Apr 2008 12:05:37 +0000

Ja też nie narzekam.

I nie marudziłem w kontekście naszej ulubionej firmy.
Mówię tylko, że pisanie wprost jest o wiele trudniejsze z punktu zachowania wartości literackich, formalnych, estetycznych itp. niż pisanie aluzyjne. Co zresztą potwierdziłeś, przywołując odezwy rewolucyjne.

Niektórzy pisarze to mają. (Marek Nowakowski?)

Gretchen

hgrisza — Mon, 14 Apr 2008 11:49:29 +0000

tak chyba bedzie zawsze, gdy tekst osobisty, a nie publicystyczny, bedziesz zamieszczac, w nadziei na przekazanie czegoś waznego, kawałka siebie czy tez swojego swiata, zachowujac jednoczesnie wysoki kanon ochrony prywatności.
nie mieszalbym do tego strachu – powiedzialaś, ile chciałas powiedzieć. przecież tworzysz pole do dyskusji nie o tym dlaczego ta konkretna rozmowa przebiegła tak, a nie inaczej, tylko dyskusji w ogole o komunikowaniu się i … ech, chyba właśnie tej samotności całej.

czasem jak sie bardzo chce, to przez ta sile chcenia widzi sie za malo. znaczy sie czlowiek tak skupia sie na kazdym drzewie, ze lasu w ogole nie dostrzega…

Tomku

hgrisza — Mon, 14 Apr 2008 11:12:58 +0000

pisząc do wszystkich, piszemy do nikogo. bo to chyba nie jest miejsce na odezwy rewolucyjne, puszczane w przestrzen. tylko na rozmowy własnie w pewnym kregu.
ja na ten przyklad nie rozumiem 3/4 aluzji Pana Yayco. a Pana Igły to czasem w ogole nie rozumiem. a czasem rozumiem ich doskonale. i nie narzekam. ;-)

Griszeq

Gretchen — Mon, 14 Apr 2008 11:11:51 +0000

Wykonałam właśnie takie ćwiczenie: przeczytałam swój post starając się zrobić to tak, jakbym nie znała kontekstu.

I masz rację Griszq (chyba rzeczywiście trudno będzie się nam pokłócić), bez wiedzy o tym skąd wzięła się ta rozmowa w samolocie nie da się zrozumieć wszystkiego czy też jakiejś ważnej części.

Sądzę, że zrobiłam to prawie świadomie. Ze strachu.

Co do tego, że “smutne to jak cholera”. Ja się już tak przyzwyczaiłam do takiego spojrzenia, że nie wydaje mi się to smutne. Albo, może prawdziwiej będzie w ten sposób, zaakceptowałam ten smutek. Jest częścią mnie.

I wierz mi, że tylko niekiedy, w gruncie rzeczy bardzo rzadko staje się dominujący. Ostatnio jest, ale wiem że to minie.

W oczach innych jestem radosna i pogodna. Źródło optymizmu.

I znowu wracam do tego od czego zaczęliśmy.
Jaka jest prawda? I taka, i taka.

Wszystko zależy od tego kto patrzy i co chce zobaczyć.

Aha,

merlot — Mon, 14 Apr 2008 11:05:00 +0000

Jakiekolwiek aluzje do tekstu Panny Gretchen w moim zastanawianiu się nie występują. Ma ono charakter Całkiem i Tylko Ogólny.

Zgadzam się z wami tylko co nieco (małe)

merlot — Mon, 14 Apr 2008 11:02:00 +0000

Pisząc aluzyjnie, z góry zawężamy krąg odbiorców. Jest to oczywiście wygodne i pokrywa się zazwyczaj z naszymi intencjami – do tego wąskiego kręgu właśnie chcemy dotrzeć.

Nie przychodzi nam do głowy, że wśród rozumiejących nie wszystko są ludzie którzy czekają na to, co mamy do powiedzenia.

Gretchen zgodna

hgrisza — Mon, 14 Apr 2008 10:54:00 +0000

no to jestesmy zgodni… my to nawet pokłócić sie nie możemy. ;-)

ale to nie zmienia faktu, ze z Twojego postu dotarło do mnie tylko czesc tego co napisałaś. gdybyś pisała to dla siebie, nie byłoby problemu. gdyby w zamiarze było – ile kto sobie z tego odczyta, to jego, to tez nie byloby problemu.
ale jakos kolacze mi sie po lbie, ze to nie takie sobie a muzom pisanie bylo.
wiec straty są duze. Twojej pracy. no i mojego częściowego zysku.

opisujesz ludzi samotnych, swiadomych wlasnej samotnosci i szanujacych samotnosc innych, nawet tych najblizszych… smutne to jak cholera Gretchen…

Griszeq

Gretchen — Mon, 14 Apr 2008 10:30:23 +0000

Podpisuję się pod tym co napisałeś.

Poznanie nie jest możliwe, ale zbliżenie się o te maleńkie pół kroku już tak. Z pełną świadomością subiektywności tego poznania i obciążeń jakie z tego wynikają.

Widzę to tak,sama siebie nie znam do końca, sama sobą bywam zaskoczona więc niby jakim to cudem miałabym drugiej osobie swój świat objaśnić?

Jakim sposobem poznać jej świat?

Patrząc na to samo widzimy różne rzeczy. Dotykając czujemy co innego. Może. Bo może to samo? Nigdy się tego nie dowiemy.

Niektórych ludzi jednak zapraszamy do naszego świata, z przyjaźni, miłości, sympatii, z konieczności.

Wszystko co możemy zrobić to możemy się starać. I to już nas odrobinę zbliża.

Mając świadomość niemożliwości poznania, możemy szanować się wzajemnie.
Możemy kochać drugiego człowieka szanując jego tajemnicę czy raczej tajemnicę jaką on jest.

Nie wdzierać się, nie naginać do swoich znaczeń. Być.

Gretchen zbliżeniowa,

hgrisza — Mon, 14 Apr 2008 10:19:14 +0000

ja w praktyce nie dopuszczam istnienia spojnego i zrozumialego kodu jezykowego, ktory by pozwalal na poznanie Twojej prawdy drugiej osobie. mysle o czytaniu znakow, jednoznacznej ocenie slow, tozsamosci znaczen. wrażen i uczuć zwiaznych z obrazami, doznaniami, slowami…

juz nie mowie nawet o problemach z autoidentyfikacja (taka ktora by Ci pozwalała być pewną wlasnych ocen), a co za tym idzie, problemem z pokazaniem Twojego aparatu postrzegania świata. nie będąc pewnym siebie i podlegajac ciągłej ewolucji sami mamy problem ze zdefiniowaniem siebie. a co dopiero, gdy ktoś ma to zrobic w odniesieniu do nas, wykorzystując własne narzędzia…

to zawsze bedzie juz tylko moja prawda o Tobie lub Twoim świecie.

max

Gretchen — Mon, 14 Apr 2008 10:18:58 +0000

Powiedzieć wprost… No tak, racja to jest najtrudniejsze.

Chociaż ostatnio to wolałabym aluzje, albo milczenie.

Nie wszystko trzeba mówić. I niektóre sprawy powinny zostać na zawsze w duszy bez gadania o nich.

Panie Merlot

Gretchen — Mon, 14 Apr 2008 10:14:53 +0000

Pisanie aluzjami jest łatwiejsze i trudniejsze.

Łatwiejsze bo można uniknąć, czy raczej zgrabnie ominąć nazywanie spraw ich imieniem najprostszym pozostawiając czytelnikowi duże pole do interpretacji.

Trudniejsze, bo wymaga skupienia się na formie. Na przełożeniu zdarzeń na znaki i symbole.

Ja to robię często z tchórzostwa :)

Niedopowiedzenia są bezpieczniejsze.

Griszeq

Gretchen — Mon, 14 Apr 2008 10:08:27 +0000

Czy jesteśmy w stanie zbliżyć się odrobinę do cudzej prawdy? Hmmm…

Wiesz myślę, że tak. Odrobinkę, niedużo, o pół kroku.

Jeśli chcemy. Jeśli mamy w sobie na to miejsce, jeśli zechcemy.

O ile cudze doświadczanie świata nas zainteresuje.

Każdy z nas jest tajemnicą i osobną historią.

Jesteśmy samotni ponieważ nie da się odkryć tej tajemnicy do końca, bo to jest jak odkrywanie kolejnych pokładów gdy wciąż pojawiają się nowe…

W “Kronice Ptaka Nakręcacza” jest taki fragment, w którym główny bohater pisze o swojej żonie właśnie w tym kontekście. Zagubiła mi się ta książka przy przeprowadzce, ale pobiegnę i ją kupię, i wkleję ten kawałek. Może to będzie dobry zalążek kolejnego tekstu?

Tomku

hgrisza — Mon, 14 Apr 2008 09:12:36 +0000

bo pisanie wprost to wlasnie uniwersalizmowanie jezyka. zauwaz, ze pod wieloma tekstami, chocby na txt, nie potrzebowalbys juz podpisu, by wiedziec kto go napisal. i jest on jednoczesnie dosyc czytelny. jak to zauważył slusznie Pan Yayco (upraszczam) – jak ktos nie trybi, to trudno i problem malo trybiacego. oczywiscie w konsekwencji dochodzi sie czasem do takiej hermetycznosci tekstu, ze rozumie go juz tylko autor, ale takie są koszty.

choc jak czytam Twoj post po raz kolejny, to mam wrazenie, ze Ty nie nie pisałeś o pisaniu w prosty sposób, tylko o pisaniu wprost… ale i tu Ci powiem – często pisanie wprost konczy sie pieknym widokowo krajobrazem z plonacego Golden Gate. aluzyjność pozwala uniknąć takich niebezpieczenstw.

merlot

max — Mon, 14 Apr 2008 08:58:51 +0000

napaisać to chyba jeszcze pół bajki, ale powiedzieć w piekne oczęta, to dopiero sztuka:)

_{Prezes , Traktor, Redaktor}

Gretchen, Griszeq

merlot — Mon, 14 Apr 2008 08:18:50 +0000

Przy okazji Waszej rozmowy, zacząłem się zastanawiać, dlaczego tak często uciekamy się do aluzji, niedomówień, znaków. Wyszło mi na to, że tak jest łatwiej. Że napisać coś wprost – to jest najwyższa szkoła jazdy. I często sobie w niej nie radzimy. Taranujemy barierki, rozjezdżamy żaby i wybiegające na drogę kurczaki.

Gorzej, że trudno o dobrego egzaminatora. Wszyscy wolą zaliczać udane aluzje.

Uściski serdeczne

Gretchen dwoista

hgrisza — Mon, 14 Apr 2008 07:44:11 +0000

ale czy my choćby o milimetr do cudzej prawdy jesteśmy w stanie sie zblizyc? jak bardzo uniwersalnie musisz pisac, by to choc w czesci bylo dostepne i zrozumiale dla innych, nawet tych wprawnie czytajacych aluzje? i jak bardzo to, ze poslugiwac sie musisz uniewsalnym jezykiem naklada kolejne zaslony na to, co chcialas napisac i przekazac? jak bardzo to barwi kolorem ktorego postrzegania sie spodziewasz u czytelnika?
im bardziej skomplikowana i ciekawa, tym bardziej hermatyczna… niestety…

Panie Yayco

Gretchen — Sun, 13 Apr 2008 12:01:24 +0000

Napisałam do Pana i zjadło mi to wszystko.

No nie mam już siły jak słowo daję.

Ograniczę się więc tylko do pozdrowień.

Pani Gretchen,

yayco — Sat, 12 Apr 2008 15:48:14 +0000

Pani już siebie przez pryzmat zwidów tego łże administratora Igły widzi?

Ja nie zauważyłem, żeby mi się Pani odgrażała, ale to może przez postępującą wadę wzroku (miałem cholera iść do okulisty, ale jakoś mi to umknęło).

Choć myślę, że bym zauważył, bo podobnie jednemu Zenonowi, nie lubię, jak się mnie czepiać. Ale nie. Nie zauważyłem.

Co do parków, to nie wiem, albowiem nie bywam. Zwłaszcza wiosną. Zakazane mam przez lekarza.

Ale jak ktoś ma niezakazane, a jeszcze roślinność lubi, to czemu nie.

A w kwestii nieporządku i niesprawiedliwości, to powiem, że wydaje mi się to stanem naturalnym.

Ale może się trzeba do tego zestarzeć. Nie wiem.

Griszeq

Gretchen — Sat, 12 Apr 2008 10:52:50 +0000

To bardzo ważne co napisałeś. Dla mnie ważne.

Dobrze jest kiedy kolejne drzwi się otwierają zamykając poprzednie. Nie muszą ich zatrzaskiwać, ale cicho zamknąć.

Stanie w przeciągu to coś pomiędzy. Taka chwilka kiedy jeszcze jesteś i tu i tu.

Można sobie jeszcze wybrać.

Poza tym przeciąg pozwala na wymianę powietrza, jakieś odświeżenie.

To co dla mnie cenne, to że ten ruch odbywa się od powierzchni w głąb. Choć nigdy nie jesteśmy pewni czy idziemy w dobrą stronę, czy dobrze rozumiemy, czy zbliżamy się do cudzej prawdy niechby o milimetr, to dobrze że się staramy.

Te baby dwie to lubią się kłocić ze sobą. Są na siebie skazane. Jedna z nich jest bardziej awanturna i do wrzasków skłonna. Druga stara się spokojnie siedzieć i pozwalać rzeczywistości płynąć, nie walczyć – myśleć, czuć i iść w głąb.

Skaranie boskie z nimi Griszq, mówię Ci.

Panie Yayco

Gretchen — Sat, 12 Apr 2008 10:38:31 +0000

Co do polemik religijnych to przecież nie zachęcam. Nie miałam takiej intencji.

Co do spacerów po parkach, to ma Pan rację. Trudno się dziwić, że w tym samym parku wciąż to samo obejrzeć i spotkać można.

Jak natomiast wytłumaczyć sobie takie dziwo, że nie idzie się do parku żadnego, mówi się parkom zdecydowane nie jednocześnie obierając kierunek zgoła przeciwny i jak raz się okazuje, że jest się w parku?

To jest nieporządek Panie Yayco. Oraz niesprawiedliwość. Albo jeszcze co innego, ale nie wiem co.

Igła napisał u kogoś innego, że ja się tylko Panu odgrażam.

Podziela Pan to zdanie?