TXT - Komentarze do notki "Paryskie odpryski (mojej) pamięci"

I na tym polega czar TXT

ererka — Sat, 12 Apr 2008 18:31:59 +0000

Marku, potrafi w nas wszystkich wyczarowywać porozumienie i zrozumienie.
Jakież to dziś rzadkie.
A Pana tekst smutny i przygnębiający tym z czym mamy do czynienia każdego dnia – z BEZINTERESOWNĄ wrogością!
Mam nadzieję, że te symboliczny Paryż, ten świat naszych marzeń ( niektórzy mają to szczęście, że jest ich codziennoscią! Ach!) zacznie się i do nas zbliżać.
Dlatego potrzebna nam jest nasza obecnośc w Europie.

Pozdrawiam serdecznie i Pana i wszystkich powyżej.

Jesteście C U D O W N I

marekpl — Sat, 12 Apr 2008 15:36:00 +0000

Dziękuję ślicznie :)
Marek

Grzesiu

agawa — Sat, 12 Apr 2008 15:26:34 +0000

Dziekuje za cenne instrukcje. Zmienilam poprzedni komentarz.
Pozdrawiam serdecznie

Pięknie napisane,

tecumseh — Sat, 12 Apr 2008 14:54:58 +0000

no i komentarz Defendo tyż ładnie koresponuduje z treścią.

Agawo, po prawej stronie filmików na Youtube widać napisa Embed lub html i taki długaśny strasznie kod, musisz go skopiować i wkleić do komentarza/treści notki,
i wtedy mamy, Ella co niedziella, tyż o Paryżu śpiewała pięknie jak to Ella:

Ten kod zqawsze zaczyna się od nawiasu od słówka object width.

Witam Panie Marku

agawa — Sat, 12 Apr 2008 12:48:00 +0000

Paryz to miejsce szczegolne dla mnie….

I love Paris

Doris Day- April in Paris

Pozdrawiam serdecznie

re: Paryskie odpryski (mojej) pamięci

defendo — Sat, 12 Apr 2008 06:15:19 +0000

Byliśmy w tym Paryżu jednocześnie chyba, ja w maju – też zwiedzając. Pewnie te same ulice. Na wieże nie wjechałam – to był ostatni dzień pobytu i musiałam wybierać – wolałam grób Napoleona. I ten kamień w alei prowadzącej do Palac d’Invalides, na którym jest napis upamiętniający solidarność paryżan z Polakami(manifestacja przeciw wprowadzeniu stanu wojennego). Na Montmartre jadłam kolację – w uroczej restauracji, pijąc Cahors – ulubione wino Hemingwaya… Z radością patrzyłam na ostatnią winnicę w Paryżu, tuż nad najstarszym kabaretem. Na ulicy Lepic zapytany o drogę Francuz aż się rozjaśnił, słysząc, że jestem z Polski. Chwila rozmowy i – uwiedziony moją znajomością francuskiej literatury(Lautreaumont go zaczarował, jak mnie) zaprowadził nas w miejsce opatrzone zakazem wstępu turystom. Prawdziwy plac do gry w boulle, z psem, przynoszącym kule. Prawdziwe wino en vraq z Montmartre’u, z tej winnicy właśn ie, uśmiechy. Wolą nie zarobić, a ochronić w sercu słynnego wzgórza miejsce, do którego mają wstęp nieliczni.
Dzięki, Marku – budząc te wspomnienia sprawiłeś, że deszcz i wiatr za oknem juz mnie nie dotyczą. A niech sobie hulają...

http://defendo.wordpress.com/