TXT - Komentarze do notki "Dziadek i Babcia..."

Joteszu,

xipetotec — Thu, 17 Apr 2008 21:10:43 +0000

ja sobie tak mysle, ze o pewnych rzeczach, ktorych ogarnac sie nie da, pisac mozna jedynie “dajac swiadectwo subiektywnego doswiadczenia”.

i co sie dzieje? roztapiaja sie narodowosci – pozostaje strach – tych co ukrywali i tych co byli ukrywani.

pozostaja ludzkie slabosci, ludzka malosc i wielkosc…

Wie pan

igla — Thu, 17 Apr 2008 08:04:39 +0000

najgorsze to jest, ze z takimi palantami nie warto gadać, bo oni piany dostają.

Ja się chowałem na podwórku w miasteczku gdzie dzieciaki od żydów się wyzywały a ja z nimi.
I miałem kolegów żydziaków do których w gości chodziłem.
Zupełnie nie widziałem związku z obiegowymi opiniami a nimi.

A cała ta heca polega na tym, że prawdziwe polaki usiłują wszystkie swoje porażki na zydów zwalić i na dodatek nie uznawali ich za współobywateli tylko za parchów wlaśnie.
Często taki pacan jeden z drugim nawet nie wie, ze sam jest pochodzenia litewskiego, ruskiego, niemieckiego albo jeszcze innego. Jak słyszą polish jokes to się pienią ale o żydkach to rechoczą.
I z drugiej strony też były różne postawy, odwrócony rasizm, bojówki, szykany wredna konkurencja.
I jak zawsze w takim konflikcie napędzały go zawsze skrajne pojeby.
Tak i zostało.
A że środowisko GW podkręca często różne idiotyzmy lub błahe sprawy to też jest faktem.

Igła

Panie Igło

chamopole — Thu, 17 Apr 2008 07:49:37 +0000

sam się sobie dziwię, żem taki odmieniec, że zamiast być zwykłym polskim softantysemitą albo hardantysemitą czy choćby tylko żartownisiem, jestem filosemitą, który próbuje być neutrosemitą.

Wyszło mi, że to wszystko przez moich rodziców. Moja Matka od dziecka była lubiana przez miejscowych Żydów, moi dziadowie żyli z nimi normalnie i po sąsiedzku. Nie wyniosła moja Mama żadnych negatywnych emocji, więc nie mogła mi ich przekazać. Podobnie było z ojcem.

Rodzice znali po wojnie tylko dwie rodziny żydowskie – jedną jawną i drugą zakamuflowaną, czyli zupełnie zasymilowaną. Dla mnie od dziecka byli to ludzie znani, lubiani i zaprzyjaźnieni. Nie było jak się zantysemityzować. I na dodatek nigdy nie chodziłem na mecze piłki nożnej, za którą nie przepadam!

Dlatego, gdy natrafiam na jakieś objawy antysemityzmu albo na rodaka o takich emocjach, to próbuję zrozumieć, skąd mu się to wzięło…

Panie Joteszu

igla — Thu, 17 Apr 2008 07:20:00 +0000

Naśladując bełkotliwy język prawdziwego radiomaryjca napiszę tak – pańscy dziadkowie to porządni ludzie byli chociaż nie żydzi.

Do mojego ojca, jak już było odsłonięcie obelisku na miejscu dawnego kierkutu, podszedł był na ulicy jakiś obywatel z następującym tekstem.

- Panie burmistrzu, dobrze że im pan ten pomnik postawił, ale jak ich pan tu zacznie sprowadzać to my ich spalimy.

Pewnie to jeden z tych, co to mówi na imieninach u cioci – ja to bym tych wszystkich parchów….. chociaż znałem jednego i porządny człowiek był chociaż żyd.

Igła

Dzięki za reakcje!

chamopole — Thu, 17 Apr 2008 07:16:40 +0000

Dopiero niedawno, przy okazji dyskusji z jakimś patriotycznym wypominaczem Żydom polskich aktów bohaterstwa w ocalaniu przed zagładą, uświadomiłem sobie, że ta pomoc Babci i Dziadka mogła kosztować życie mojej mamy i moje, które nigdy by nie zaistniało. Nie wiemy do dziś, ilu rodaków zginęło wraz z ukrywanymi Żydami. Nie wiemy też, ilu Żydów próbowano ratować choć przez jakiś czas, mimo śmiertelnego niebezpieczeństwa. Nie były to na pewno akcje powszechne…

Myślę, że raczej wyjątkowe. Strach przed śmiercią wszystkich bliskich jest niewyobrażalny.

joteszu

julll — Wed, 16 Apr 2008 21:47:58 +0000

Joteszu

goofina — Wed, 16 Apr 2008 19:24:18 +0000

dziękuję za tę opowieść.

Obchody, rocznice...

jasnaanielka — Wed, 16 Apr 2008 15:41:36 +0000

NELA
Z żydami zetknęłam się bezpośrednio w szkole, do której chodziłam w powojennym Wrocławiu. Byli zwyczajnymi kolegami z klasy i właściwie temat – jako taki nie istniał.
Moją najserdeczniejszą przyjaciółką w tej szkole była właśnie śliczna i bardzo zdolna Żydówka, która wraz z rodzicami wyjechała z Polski już w 1958 roku, zaraz po maturze. Zorientowaliśmy się, że Żydzi mają trochę inne problemy – nigdy o nich nie mówili – gdy na liście dopuszczonych do matury ukazały się ich prawdziwe nazwiska, bo mieli, jak to określali “wojenne papiery”. Kiedy przyjechali do Polski na obchody 50-lecia naszej matury, odwiedzali rodziny tych, którzy im kiedyś te papiery dali.
Właściwie dopiero po latach, powoli odkrywałam okrutną prawdę, o której oni mówić nie chcieli, a może nie byli w stanie? Dopiero po śmierci mojej przyjaciółki dowiedziałam się, że była ukrywana przez polską rodzinę po wydostaniu się z getta, że jej ciotka straciła calutką liczną rodzinę mieszkającą we Lwowie i okolicach. Uratowało ją to, że wraz ze świeżo poślubionym mężem została zesłana gdzieś daleko na północ Rosji i wprawdzie o chłodzie, głodzie i nękani przez wszy, przeżyli wojnę i wychowali córeczkę, która tam właśnie przyszła na świat. Pomogli im skrajnie biedni Rosjanie, którym nawet podziękować nie zdołali, bo dopiero po pewnym czasie zorientowali się, że słane z Polski listy i paczki pewnie im dobroczyńcom zaszkodziły. Odpowiedzi nigdy nie dostali.
Ludzkie losy są dziwnie splątane, czasem pomoże komuś ktoś, kogo nigdy by się o taki gest nie posądziło. Chyba zawsze warto komuś udzielić wsparcia.
Pamięć jest długa i wdzięczna.

Dzięki za tekst,

tecumseh — Wed, 16 Apr 2008 13:48:28 +0000

w sumie takich miejscowości mnóstwo było, u mnie w mieście przed wojną Żydzi stanowili ponad 60% mieszkańców.

odnotowuję obecność

max — Wed, 16 Apr 2008 10:41:20 +0000

_{Prezes , Traktor, Redaktor}