TXT - Komentarze do notki "Maria"

Tutaj nie ma takich

marekpl — Fri, 18 Apr 2008 10:26:45 +0000

wniosków
Nawet próby ich szukania
Ukłony

Marek Olżyński, merlot

brakszysz — Fri, 18 Apr 2008 10:03:58 +0000

Trudny problem. I nie zgadzam się z rozważaniem w zależności od ilościowej skali zjawiska.
To nie tędy droga.
Czy czujecie się Panowie na siłach, by być sędziami w tych sprawach? Jak często występuje zjawisko “niechby i bił, byleby był”?
W którymś z tekstów pisałem o możliwości obudzenia w kobiecie bestii. Bo tak naprawdę to kobiety są od nas dużo silniejsze psychicznie i lepiej przystosowane do życia.
Zatem, jak dobrze pójdzie, to drogą Waszego rozumowania można zlikwidować problem. O to chodzi?
Zatem jedynym dla mnie dopuszczalnym wnioskiem jest traktować sprawę jednostkowo i nie wyciągać wniosków ogólnych.
Pozdrawiam

Miła Pani Gretchen

marekpl — Fri, 18 Apr 2008 09:43:41 +0000

dziękuję za uściślenie.
I ja serdecznie pozdrawiam
Marek

Panie Marku

Gretchen — Fri, 18 Apr 2008 09:37:37 +0000

Nie wiem czy się zrozumieliśmy, a chciałabym żeby tak było. Więc kilka słów uściślenia.

Chodziło mi o to, że w moim przekonaniu skuteczniejszą drogą (choć czy łatwiejszą to miałabym już wątpliwości) w wychodzeniu z tego dramatu jest wskazanie, a jak trzeba to “wyszarpnięcie” na światło dzienne siły tkwiącej w Marii, siły którą ona sama ma by się z tego wyzwolić. Może jeszcze nie umieć jej użyć, ale ją ma.

Pisząc, że lepiej w ten krzyk nie wchodzić miałam na myśli pozycje kogoś kto chce pomóc więc słucha, słucha, słucha otula kocem, czasami się zezłości.

Moje sposrzeżenie było raczej natury ogólnej, nie skierowane do Pana osobiście.

Pozdrawiam serdecznie

Szanowny KJWojtasie

marekpl — Fri, 18 Apr 2008 06:45:48 +0000

Wiem, że przedstawiłem jedną stronę medalu
O drugiej Pan wspominasz nieśmiałe. To prawda, to pół prawdy zaledwie.
Jeśli chcesz to opowiem innym tekstem na tekst o Marii
Czy wiem coś o tym? Tak, sąd nawet mnie skazał za ujawnienie tej prawdy Kliknij TUTAJ
Opowiem Ci jak w desperacji, wydawałoby się silni fizycznie, mężczyźni: mężowie, ojcowie- najczęściej ex – planowali zemstę. Jak uprowadzali swoje dzieci kierowani urażonym ego pod pozorną troską opieki. Opowiem Ci jak opłacali bandytów, zlecali porwania, pobicia zabójstwa…

Chcesz o tym czytać?

Nie ma samej prawdy! Jest półprawda półmroku, szeptu i krzyku, w który mają odwagę wejść nieliczni…
Pozdrawiam przyjaźnie

Panie Wojtasie,

merlot — Fri, 18 Apr 2008 06:37:00 +0000

podstawowa różnica tkwi w skali zjawiska.

Ilu facetom dziennie jakaś iskra wybija ząb?
A ile kobiet dziennie ma trudności z makijażem?

Marek Olżyński

brakszysz — Fri, 18 Apr 2008 06:18:23 +0000

Tekst dobry, ale jednostronny. Wydaje się, że tą drogą nie znajdzie się rozwiązania istniejących napięć.
A może napisałby Pan o problemach mężczyzn maltretowanych psychicznie przez żony. A np. jak 2 m chłopu 50 kg “iskra” zęby wybije to nawet policja nie chce przyjąć zgłoszenia; śmiech na sali.
To także są fakty.
Dlatego rozważanie tylko z punktu widzenia jednej strony nie prowadzi do znalezienia rozwiązania.
Niemniej “duszoszczypatielnyje”. (Chyba jakoś tak).

Miła Pani Gretchen

marekpl — Fri, 18 Apr 2008 04:47:15 +0000

Nie wchodziłem, nie wchodzę i wiem, że nie należy
Dokonałem tylko opisu zdarzeń
Z ukłonami

Panie Marku

Gretchen — Thu, 17 Apr 2008 21:40:39 +0000

Nie należy w to wchodzić, w to łkanie i wewnętrzny krzyk… Ja wiem, że on jest ale…

Można inaczej. One mogą. Zawsze i w każdym momencie.

I mają to wiedzieć. Mają tę moc poczuć.

Wystarczy niewielkie światełko zapalić...

WSP Gretchen

marekpl — Thu, 17 Apr 2008 21:29:00 +0000

Ja jeszcze czuję ich łkanie. Słyszę ten wewnętrzny krzyk. Widzę oczy wypalone bezsilnością i strachem. I radość z krótkich chwil, kiedy uświadamiały sobie, że jednak można inaczej.
Słyszę krzyk ich dzieci, które krzyczały tato przestań!!! I widzę też ich nienawiść do siebie i świata. Przypominają mi anioły z połamanymi skrzydłami.

Panie Marku

Gretchen — Thu, 17 Apr 2008 21:05:11 +0000

Ja to wszystko znam dobrze, za dobrze, ze zbyt bliska widziałam.

Uczestniczyłam bardzo intensywnie w życiu takich kobiet, nie jako jedna z nich lecz jako ktoś, kto próbuje wnieść trochę siły i światła do tej ciemnej nory.

Znam krzyk dzieci w nocy: tata zabije mamę! Znam łzy i rozpacz.

Dostałam kiedyś sporą torebkę uzbieranych przez tygodnie leków – widoczny sukces rezygnacji z decyzji ostatecznej.

Poznałam dziewczynę z Pragi, która wytrwała po ataku nożem. Wytrwała w wymuszanej na niej prostytucji kiedy była w ciąży, bo przecież w jej stanie można więcej zarobić, chętnych nie brakowało nigdy. Nie wytrzymała kiedy urodziła to dziecko i pewnego dnia, po krótkiej chwili snu zerwała się z łóżka i odnalazła swojego syna w zamrażalniku.

Poznałam wiele kobiet, które wygrały tę walkę i wiele, które przegrały uwierzywszy w miraż wakacji w Egipcie.

Zadają sobie pytania podstawowe szukając zawsze, przynajmniej początkowo, tego czegoś w sobie. Tego czegoś co sprawia, że ich codzienność tak wygląda właśnie.

Skatowane fizycznie i emocjonalnie, przygaszone świeczki.

Potrafią cudownie rozbłysnąć. Pięknie jest na to patrzeć.

Nauczyłam się od nich wiele, ale najbardziej tego, że wszystko jest możliwe.

Absolutnie wszystko.

Panie Marku!

jjmaciejowski — Thu, 17 Apr 2008 21:03:02 +0000

Świetny choć smutny tekst. Ile z kobiet czytających go dostrzeże w nim siebie? (Piszę o tych, co powinny to zrobić.)

Mam wrażenie, że nie ma sposobu na trwałe rozwiązanie tego problemu.

Pozdrawiam

Eh,

tecumseh — Thu, 17 Apr 2008 20:43:28 +0000

dołujące…
Najgorsze, że taie historie ciągną się latami i kobiety nie umieją się wryrwać, co gorsza naznaczone zostają na zawsze dzieciaki jeśli są.

Pozdrawiam.

Mam pytanie

AnnaP — Thu, 17 Apr 2008 20:02:39 +0000

Chociaż retoryczne. Czy kiedyś skończą się takie tragedie? Kobiety będą znać swoją wartość i prawa, a mężczyźni nie będą babskimi bokserami chociażby ze strachu przed prawem, ale wolałabym, że ze świadomego wyboru.
Co się działo w dzieciństwie tych dwojga dorosłych ludzi, że doszło do tego dramatu. Ona milczała, on katował.
Ile razy jako dorośli popełniamy błędy wychowawcze, które skutkują potem takimi skrzywieniami. Kiedy te błędy popełniamy?