TXT - Komentarze do notki "Książę Pepi"

Książęcy gambit

amaksymowicz — Sun, 27 Apr 2008 08:23:28 +0000

Pod tym tytułem w kwietniowym numerze miesięcznika “Nasz Głos” ukazał sie tekst historyka Macieja Dybowskiego o księciu Józefie Poniatowskim pod Raszynem (str.28,29,30), który potwierdza wszystkie moje tezy napisane w tym tekście. Polecam uwadze.

Panie Adamie!

jjmaciejowski — Thu, 24 Apr 2008 23:59:37 +0000

Jak zwykle świetny tekst.

Pozdrawiam

Marynia

amaksymowicz — Thu, 24 Apr 2008 20:17:09 +0000

Jeżeli juz wspomina się o siedzeniu Maryni, to trzeba przyznać, że dla naszych “elyt” jest to problem fundamentalny, strategiczny i wręcz dogmatyczny, spoza którego nic juz na swiecie nie są w stanie dostrzec, poza tą na pewno wielce interesujacą częścią ciała uroczej Maryni.
Jeszcze raz pozdrawiam

Wiedeń

amaksymowicz — Thu, 24 Apr 2008 20:12:18 +0000

Oczywiście, że jest w tekście. Pójście na Wiedeń, to całkiem co innego, niz dojście do niego. Sama próba wystarczyła aby Austiacy natychmiast spokornieli. I o to tu chodziło. Poniatowski bez zgody Napoleona nie mógł czynić takich kroków. Że zgody tej nie było, o tym Austiacy nie wiedzieli.
Pozdrawiam

Podróżny

brakszysz — Thu, 24 Apr 2008 18:16:39 +0000

Nie odmawiam zasług ks. J. Poniatowskiemu. Wierzę, że (jak każda osoba poczuwająca się do polskości) służył tak jak umiał i mógł w tamtych czasach i okoliczniościach. Tym nie mniej nie można mu przyznawać zasług ponad miarę .
Co do Dąbrowskiego. To rzeczywiście był strateg. Tyle, że był już nieco za stary na osobiste przeprowadzenie całej koncepcji.
Ruchy wojsk. Przecież Austriacy najpierw poszli gdzieś pod Toruń. Zatem rozdzielili siły, bo tylko część poszła w ślad za wojskami Księstwa.
Wiedeń. Sprawdziłem jeszcze raz. Jest w Pana tekście. Może to tylko przejęzyczenie.
I cóż. Przykro, że o “dupie Maryni” jest wiele komentarzy, a w takiej sprawie ich brak. Coraz częściej dochodzę do wniosku, że może niektórym o to chodzi?
Dlatego piszę czasami z poczucia obowiązku. A czasami z przykrością, że ludzie pretendujący do roli elity są na takim poziomie.
Pozdrawiam

Gloryfikowanie

amaksymowicz — Thu, 24 Apr 2008 17:39:38 +0000

Słabych cech charakteru księcia nie starałem sie ukrywać. Piszę o tym na samym początku tekstu. Moja notatka nie ma charakteru pełnej relacji biograficznej, bo na to za mało jest miejsca i moim zdaniem mało kogo to interesuje. Starłem się wydobyć i ukazać wszystkie mozliwe pozytywne jego cechy, nie ze względu na gloryfikacje, która do niczego nie jest mi potrzebana, lecz ze względu na przykład jego sposobu i stylu walki. Byc moze, ze wypada to na gloryfikacje, od której osobiście stronię. Bitwa pod Raszynem została streszczona według historycznego opracowania Jerzego Skwronka – Książę Józef Poniatowski. Ossolineum. Warszawa – Wrocław – Kraków 1984. Do firmy tej mam zaufanie, stąd posługuje się jej wydawnictwami. Jego eskapada do Galicji, o której piszę jest szczegółowo omówiona na stronach 166, 167, gdzie po opuszczeniu Warszawy wymienia się daty zdobycia kolejno Lublina (14 maja), Sandomierza (18 – 19 maja), Zamościa (20 maja) i Lwowa (27 maja).Ile kilometrów jest ze Lwowa do Wiednia? Czasy młodości księcia opisałem na podstawie ksiązki Leszka Mazana – Polska Praga. Kraków. 2007. W Lipsku przy Pomniku Bitwy Narodów oraz przy opisanym obelisku byłem osobiście i stamtąd odpisałem inskrypcje.Nie siląc się na zachwalanie kogokolwiek, nie sposób jednak odmówić księciu Poniatowskiemu zasług wojskowych w służbie Księstwa Warszawskiego. O Dąbrowskim, którego uwazam, za jednego z najzdolniejszych generałów tamtej epoki pisałem równiez na tych stronach, ale nie spotkało się to z żadnym zainteresowaniem (“Marsz, marsz Dąbrowski…”)
Pozdrawiam serdecznie

Podróżny

brakszysz — Thu, 24 Apr 2008 06:22:32 +0000

Jak do tej pory czytałem Pana opracowania z przyjemnością i w zgodzie z (jak sądzię) z intencjami i rozumieniem Autora. Pewne zróżnicowane poględy mamy odnośnie Czechów.
Natemiast ten tekst , jak na moje odczucie, jest przerysowany i niedopracowany.
Tak się składa, że jestem mieszkańcem gminy Raszyn i z tej racji trocę czasu poświęciłem tamtemu okresowi historii.
Moje zastrzeżenia budzi: – nadmierne gloryfikowanie ks. J. Poniatowskiego; niewątpliwie był to człowiek odważny. Ale czy od wodza naczelnego oczekiwać udziału w bitwie jako żołnierza? – spotkałem się z opracowaniami wskazującymi, że strategia związana z opuszczeniem Warszawy opracowana była przez Dąbrowskiego. Jej celem było podzielenie korpusu austriackiego i następnie rozbicie go “częściami”. Tyle, że o ile pierwsze się udało, to i wojska polskie zostały podzielone. W efekcie przed klęską uchroniło jedynie odwołanie korpusu austriackiego “do domu” z racji innego zagrożenia. Efektem korzystnym (ale przypadkowo i okolicznościowo) było przyłączenie częśi Małopolski. – o żadnym “marszu na Wiedeń” chyba nie było nigdy mowy.

Niemniej serdecznie pozdrawiam