TXT - Komentarze do notki "Dni Powstania - Warszawa 1944"

Mida, wracaj :)

Pino — Tue, 15 Dec 2009 03:26:05 +0000

To prośba była, no.

Oprócz “Kamieni na szaniec” polecam Ci teksty “w Polsce podziemnej” Zofii Kossak… 100% true katolicyzm, coś dla Ciebie. A oprócz tego (no owszem, gloryfikacja PW też tam jest) można się dowiedzieć dokładnie, jak budowano Arkę.

Przez pięć lat okupacji.

Na tajnych kompletach, maturach, w małym sabotażu, w łapankach, obozach, przy powielaczach… To była prawdziwa Arka. To było bohaterstwo.

W całych dziejach świata były tylko dwa Państwa Podziemne. Obydwa w Polsce. Jestem z tego dumna :)

Czym wobec tego było Powstanie Warszawskie?

Krótkowzrocznością, śmiertelną głupotą paru zagrzanych przywódców AK. Nie posłuchali najmądrzejszego, Iranka.

Zrywem młodzieży, co to głupia jest, jak zawsze. A ci Kolumbowie, to szczególnie… Tak ich wykształciła II RP, na zgubę przyszłej Polski.

Okopaniem się Armii Czerwonej na przyczółku warecko-magnuszewskim na parę miesięcy.

Śmiercią pokolenia, śmiercią Miasta.

Tym było, moim zdaniem. Niczym więcej…

Panie Jerzy,

mida — Sun, 13 Dec 2009 18:34:41 +0000

tak to bywa.
Gdzie sie znajdzie towarzystwo, tam milej i ciekawiej.
Jak ktoś zechce bym wróciła, mnie tu poprosi, czy coś, to wrócę. Na razie nie widzę jakoś tej potrzeby.
Sporadycznie bywać mogę jednak :)

Pani Bogusiu!

jjmaciejowski — Sun, 13 Dec 2009 18:19:55 +0000

Ostatnio na tekstowisku pojawiło się parę nowych twarzy. Można swoich znajomych z salonu zaprosić do nas. Może im się spodoba tutaj.

Ja swoje notki umieszczam tu i w salonie. Tu jest kilka, czasem kilkanaście komentarzy. Tam 0. Dla mnie tam jest nudno.

Pozdrawiam

Panie Jerzy,

mida — Sun, 13 Dec 2009 18:06:06 +0000

z wyglądu i z bajerami TXT lepsze.
Ale mi tu nudno było, we troje z panem i Grzesiem tylko.
Na Salonach mam wypróbowaną grupę, teraz już myslę, że mogę to powiedzieć szczerze – przyjaciół.
A oprócz tego są inne miejsca.

Pino,

mida — Sun, 13 Dec 2009 18:04:41 +0000

jak dla mnie – uratowali Arkę.
Serio.
Jakos przekonuje mnie to, jak było to opisane w “Kamieniach na szaniec”. We wspomnienach z mojej rodziny.
Oni wiedzieli, czemu to robią. I to było dla nich ważne. I gdzie tu miejsce na wątpliwości? Jeśli dla nich to było ważne, wtedy, kiedy walczyli, to czemy my, teraz ich działania pomniejszamy, odbieramy im sens i znaczenie?
Na to zasłużyło ich bohaterstwo? A jeśli nie chcesz nazywac bohaterstwem: tylko temu posłużyła ich śmierć w walce?

Diagnozy przez neta, hi hi,

Pino — Sun, 13 Dec 2009 13:47:08 +0000

gówno to ma wspólnego, znaczy moja ocena PW, z panem Leopoldem ;)

MAW to opisał nieźle… “Jak ratowaliśmy Belgię”. Proszę sobie poczytać.

pozdrawiam

Pani Pino!

jjmaciejowski — Sun, 13 Dec 2009 13:21:12 +0000

Nie wiem, czym się Pani dziadek naraził, ale to tylko potwierdza moją diagnozę. Jestem ciekawy, jak ocenia Pani wojnę polsko rosyjską z 1830. roku zwaną Powstaniem Listopadowym. Tam władza nie wywołała walk. Tam walki wywołały nieodpowiedzialne elementy. Czy taki scenariusz dla Warszawy w 1944. był lepszy?

Pozdrawiam Panią zdenerwowaną

Pierdu, pierdu,

Pino — Sun, 13 Dec 2009 13:07:31 +0000

nie, nie mam żadnego urazu, i jak ma Pan lecieć w personałki, to lepiej siedzieć cicho.

K…a, na forum Legii byście się odnaleźli (Mida, bez urazy, zirytowałam się, zaraz napiszę czemu).

Mój dziadek walczył gdzieś w Śródmieściu, przeżył, zmarł trzy lata temu, ekhem… Słabo przystaje on do stereotypu bohaterskiego, oj słabo.

Ja nie mogę, ale fajny symbol!

Był Paryż Północy, jest coś, od czego oczy pękają momentami. Zajebiście.

Nie ma ludzi, nie ma tkanki społecznej.

A teraz zgodnie gaworzcie dalej o znakach na niebie i walce z bolszewią, germanistko i psychologu :)

Mida, oni nie zbudowali Arki, oni jej korek z kokpitu wyciągnęli, jeżeli nie zauważyłaś :D

Jak mnie jeszcze zdenerwujecie, to wam napiszę, co odpierdalał niejaki Mazzini w 1849…

Pozdrawiam dydaktycznie

Pani Bogusiu!

jjmaciejowski — Sun, 13 Dec 2009 11:18:38 +0000

Tu jest zupełnie inaczej niż „na salonach” i mnie tu podoba się znacznie bardziej.

Co do Powstania, to jest to symbol walki z bolszewią, pomimo że do jego wybuchu mogli przyłożyć rękę agenci sowieccy. Nie wiem czemu pani Pino to przeszkadza. Polityczna, militarna i moralna ocena decyzji o wybuchu to jedno, a samo Powstanie to drugie.

Pozdrawiam

Panie Jerzy,

mida — Sun, 13 Dec 2009 10:45:31 +0000

ktoś gdzieś tam wspomniał coś o TXT. Zalogowałam się z myślą przeniesienia notek do archiwum (co z resztą zrobiłam), a monitor pokazał nowe komentarze, to je przejrzałam. A to Pino nadrabiała zaległości, z których powstała nowa rozmowa :) to ciekawa cecha TXT, na Salonie tak się nie da. Nowe komentarze po na starych notkach, jeśli się o nich pod najnowszą notką nie wspomni, pozostają niezauważone…

Ale dla mnie ta bohaterska walka jest naprawde najważniejsza. I mój dziadek i w ogóle połowa rodziny (ta warszawska) brałą w nim czynny udział.

I jak wspomniałam, to wszak nie tylko znak czasu przeszłego. Że było, minęło. To coś, do czego musimy się przygotować. Może nie będzie trzeba walczyć zbrojnie. Ale będzie trzeba walczyć bohatersko w tym najważniejszym wymiarze, codziennym…

Pozdrawiam :)

(Swoją drogą to naprawdę miłe przejrzeć dawne komentarze; daje do myślenia)

Pani Bogusiu!

jjmaciejowski — Sun, 13 Dec 2009 09:01:00 +0000

Pani Pino ma za złe, że w Powstaniu Warszawskim my widzimy bohaterską walkę, a nie tylko rzeź. Pewnie ma jakiś uraz związany z Powstaniem.

Co się stało, że się Pani tu odezwała?

Pozdrawiam

Czy wygrali, czy nie,

mida — Sat, 12 Dec 2009 14:12:17 +0000

to się można kłócić ad mortem defecandum.

Ale dla mnie to Powstanie było gigantycznym znakiem. Znakiem walki o siebie. O to, co naprawdę ważne. O to, co jest w tych słowach wypisanych w notce.
Tak samo jak, np. zachowanie kultury i tradycji przez cztery/pięć pokoleń pod zaborami też jest dla mnie niezwykle ważne.

A czemu? Bo zaraziutko czeka nas to samo znów.

Będziemy musieli schować się pod falami nowych wpływów, ale nie pozwolić się utopić.
Budujcie arkę przed potopem, dobądźcie na to swych wszystkich sił...

Ucz się, ucz

Pino — Sat, 12 Dec 2009 14:07:52 +0000

i nie daj sobie wmówić, że Polacy wygrali Powstanie Warszawskie.

No kto by pomyślał,

mida — Sat, 12 Dec 2009 14:06:24 +0000

że może się wywiązać duyskusja pod starą, opuszczoną notką na starym, dawno opuszczonym blogu?

Pozdrawiam dyskutantów, a sama nie dodaję nic, bo mimo sympatii do historii w kwestii szczegółów i ocen takich wydarzeń jestem zielona.

Pani Pino!

jjmaciejowski — Tue, 01 Dec 2009 02:14:09 +0000

Nie tylko Pani się tak jawię, co nie znaczy, że jest to oberwacja zgodna z rzeczywistością, a nie pozorami. :)

Pozdrawiam

Nie jestem,

Pino — Mon, 30 Nov 2009 19:42:45 +0000

akurat się nabijałam, co najwyżej będę.

Wie Pan, dosyć sceptycznie patrzę na takie roztrząsanie typu psychicznego, dla mnie rzecz jest prosta; ktoś był dowódcą, ponosił odpowiedzialność i za przeproszeniem, dał dupy, a w efekcie zginęły tysiące żołnierzy – powiedzmy, że to jeszcze pół biedy – i dziesiątki tysięcy cywili. Już nie mówiąc o zrujnowanym mieście.

Zawsze może się okazać, że nie mam racji, biorę na to poprawkę, niemniej na pewne sprawy poglądy mam sprecyzowane. Zresztą akurat Pan jawi mi się jako człowiek również bardzo arbitralny w sądach ;-)

pozdrawiam

Pani Pino!

jjmaciejowski — Mon, 30 Nov 2009 18:41:54 +0000

To, że Pani jest historykiem, to nie znaczy, że potrafi Pani ocenić sytuację abstrahując od wiedzy na temat ich skutków. Ludzie podejmujący decyzje nie znają ich skutków i z reguły działają w sytuacji posiadania ograniczonej ilości informacji. W takiej sytuacji, nie ma możliwości przewidzenia wszystkich możliwych skutków.

Ponadto wiele zależy od tego czy człowiek ma predyspozycje do podejmowania decyzji. Ja się nie pcham na takie stanowiska, bo ja jestem typem doradcy. Świetnie przedstawiam za i przeciw, gdy ktos inny ma podjąć decyzję. Natomiast gdy to ja podejmuję decyzję, to kieruje mną chciejstwo i krzywe zwierciadło, za pomocą którego zniekształcam sobie obraz rzeczywistości. Skąd Pani wie jakim typem psychicznym był Tadeusz „Bór” Komorowski? Skąd Pani wie, agenci jakich wywiadów naciskali na niego podczas obrad nad realizacją planu burza w Warszawie?

Ja byłbym znacznie ostrożniejszy w sądach, bo może się okazać, że nie ma Pani racji.

Pozdrawiam

Panie Jerzy,

Pino — Mon, 30 Nov 2009 16:40:51 +0000

teraz nie ma sytuacji. Jak będzie, to się pokłócimy. Tyle, że, hehe, ja jestem historykiem, a Pan psychologiem.

pozdrawiam

Pani Pino!

jjmaciejowski — Mon, 30 Nov 2009 13:38:27 +0000

Wiedzę na temat błędów wynikających z podejmowania decyzji grupowo psycholodzy uzyskali dopiero po analizie przyczyn porażki lądowania w Zatoce Świń. Tadeusz „Bór” Komorowski nie mógł tej wiedzy posiadać, więc nie mógł się tych błędów ustrzec. Łatwo jest wydawać sądy znając skutki decyzji. W tamtych warunkach trudno było o inną decyzję.

Pozdrawiam

Nie szkodzi,

Pino — Sun, 29 Nov 2009 23:24:01 +0000

Bór miał wiedzę i on powinien iść za tę rzeź pod stienku.

pozdrawiam

Pani Pino!

jjmaciejowski — Sun, 29 Nov 2009 22:09:45 +0000

Łatwo tak pisać mając wszystkie informacje, jakimi dzisiaj dysponujemy. Oni wtedy mieli zupełnie inną wiedzę.

Pozdrawiam

Ech,

Pino — Sun, 29 Nov 2009 17:12:46 +0000

Paranoja była z tym Powstaniem. Kiedyś o tym napiszę.

pozdrawiam

Pani Bogusiu!

jjmaciejowski — Sun, 25 May 2008 22:40:58 +0000

Muszę się zgodzić z przedmówcą. To, że Pani pisze o przeżyciach, o czymś bardzo osobistym, to ujmuje czytelników. Chcą dać Pani znać, że zgadzają się z Panią, ale większość z nas nie umie tak po prostu pochwalić. Więc, staramy się jak możemy pokazać, że byliśmy, przeczytaliśmy, możemy wymienić opinie na inne tematy i w ten sposób wyrazić swoje uznanie.

Ładny wpis. Proszę kontynuować…

Pozdrawiam

Pani Mido,

yayco — Sun, 25 May 2008 21:47:56 +0000

tu często tak jest, że autor o rybach, a komentatorzy o grzybach. To nawet fajne jest. Świadczy to zapewne o tym, że przeczytaliśmy, zgadzamy się, nie mamy nic specjalnie do dodania, ale chielibyśmy zaznaczyć swoją obecność.

Oczywiście ma Pani rację, że to zazwyczaj zasługa rodziny. Przez cale dziesięciolecia tylko tak trwała pamięć. Czasem, przez to się wypaczała, ale trwała.

Ja napisałem o tej szkole, bo wszyscy wokoło narzekają. A nie zawsze trzeba. Ktoś to muzeum zrobił. Ktoś wystawę zorganizował. Jakimś cudem publiczna telewizja zrobiła ostatnio kilka niegłupich i dobrze zrobionych przedstawień paradokumentalnych.

Nie da się tego porównać z tym, co było jeszcze całkiem niedawno.

I jeszcze jedno: Pani napisała o tym, że to dla Pani ważne. I myśmy to przeczytali. I dla nas to też jest ważne. Możliwe całkiem, że moje Dziecko to przeczyta, niewiele młodsze od Pani. Jak przestanie wkuwać fizykę, albo inną geografię. Dla niej też to jest ważne. Jest nas parę osób, co tak sądzą. To dobrze.P

Widzi Pani, to jest właśnie różnica. I Pani i Dziecko, nie musicie psuć sobie oczu czytając kiepskie teksty, źle wydrukowane. Wystarczy, że chcecie się dowiedzieć.

Tak jest dużo lepiej.

Pozdrawiam serdecznie

Tak jakoś wyszło

mida — Sun, 25 May 2008 21:13:28 +0000

Żeście sie rozgadali nie na ten temat, który był dla mnie najważniejszy, ale mniejsza o to…

Panie Yayco… Ja o Powstaniu w szkole uczyłam się tyle i nic. Na historii czasu zabrakło… Mój przykład to nie moja zasługa, tylko mojej rodziny: na wystawę dosłownie zaciągnęła mnie mama, tak samo dzięki niej obejrzałam Teatr Telewizji, a o samym powstaniu opowiadała mi bacia. Pamiętam, parę lat temu oglądałam jeszcze w Domu Kultury na Smolnej filmy dokumentalne z Powstania, do tego “Kamienie na szaniec” i nic więcej.

Czy się nie pamieta o tych młodych, co wtedy zginęli – oczywiście, że wielu pamięta. ja generalizuję, do tego mówię jeszcze z punktu “ach, tej dzisiejszej młodzieży”.
Bo faktycznie, kto im ma mówić i przypominać?... O nauczycielach się juz nagadałam i teraz skwituję to tylko wzruszeniem ramion.
Historia współczesna w przyszłym roku – okaże się, co mi w Liceum powiedzą...

No i jedno jest pewne: będę pytać, będę się dowiadywać, będę pamiętać.
Dzięki za przeczytanie tekstu. Następnego nie zapowiadam, bo ledwo żyję.