TXT - Komentarze do notki "Moja Droga Gretchen [3]"

mhhmmm..

tzs — Sat, 05 Jul 2008 20:00:31 +0000

chwilę mnie nie ma, a tymczasem klimaty się zrobiły tu jakieś...
hmmm.. zapachniało oryginalnymi kadzidłami z Nepalu..
fajnie..

Panie Merlot

Gretchen — Fri, 04 Jul 2008 21:31:15 +0000

Życie po prostu płynie i wszystko co ma się wydarzyć – wydarza się.

Dobrze jest temu nurtowi zaufać...

Choć to takie trudne.

A jednak się spotkaliśmy. Mimo to.

Te rzeczy, Gretchen...

merlot — Fri, 04 Jul 2008 21:19:41 +0000

Dlatego kochamy to miejsce.
Gdzie indziej pewnie bylibyśmy inni.

I moglibyśmy się nie spotkać.

Jeszcze jedno Panie Merlot

Gretchen — Fri, 04 Jul 2008 20:37:18 +0000

Ying

Yang

Panie Merlot

Gretchen — Fri, 04 Jul 2008 20:36:26 +0000

Jeśli tylko cokolwiek Panu ten tekst przyniósł to świadczy o tym, że warto było pisać.

Dialog umiejętności z uczuciami… Dialog bycia z samotnością... Dialog zrozumienia z niezrozumieniem… Dialog przeciwko monologowi.

Dialog przeciwko awanturze…

Czarodziejka i czarownica…

Może jedna bez drugiej nie istnieje?

Może ani jedna, ani druga nie jest prawdziwa?

Może obie są?

Decyzję o udostępnieniu Wam tego wszystkiego podjęła czarownica. Czarodzieja by Wam tego oszczedziła, to jest pewne.

Czarodziejka mówiła Panu wczoraj o jasnych stronach… Czarownica się wściekła. A może odwrotnie?

Panie Merlot, dziękuję za to zdanie wczoraj i za komentarz dzisiaj.

Gretchen,

merlot — Fri, 04 Jul 2008 18:27:36 +0000

Spadł deszcz, ośmielam się coś napisać.

Dialog Umiejętności z Uczuciami wszedł u Ciebie w fazę gwałtownej kłótni. Czarodziejka wymyśla Czarownicy, a ta z zimną krwią i niejaką przyjemnością dźga ją raz po raz widelcem czy innym szydełkiem (do obrębiania zasłon, na przykład).

Nie wiem która z nich zdecydowała się udostępnić nam tę awanturę, ale zrobiła dobrze, z dwóch powodów:

Po pierwsze, teksty takie jak ten powstają bardzo rzadko. Jestem szczęśliwy, że było mi go dane przeczytać i że to wlaśnie Ty go napisałaś.

Po drugie, jak już powstają, to wiadomo, że autor wygrał (nie mam na myśli ani totolotka, ani nobla).

Uświadomiłem też sobie, że chociaż tutaj tak bardzo gretchenowaty, problem Czarownicy i Czarodziejki ma charakter uniwersalny i dotyczy każdego, kto na co dzień zadaje się z kimś więcej niż z lustrem.

Już nie żałuję, że wczoraj napisałem jakieś zdanie.

Pozdrawiam katalitycznie i bardzo serdecznie

A widzi Pan

Gretchen — Fri, 04 Jul 2008 18:23:38 +0000

to tak jak ja…

Bo widzi pani,

igla — Fri, 04 Jul 2008 18:19:34 +0000

ja widzący jestem.

I czasem przenikam.
:)

Widzę przecież

Gretchen — Fri, 04 Jul 2008 18:15:31 +0000

Że się Pan stara, Panie Igło.
I tym bardziej doceniam jeśli zmęczenie Pan pokonuje…

Tak właściwie to gdzie Pan patrzy na mnie? I czy od patrzenia się zaraz zna?
Choćby i codzień?

Staram się...

igla — Fri, 04 Jul 2008 18:11:06 +0000

Po całym tygodniu.
Zmęczony

Tak właściwie, to ja panią znam.
Patrzę na panią codzień.

Panie Igło

Gretchen — Fri, 04 Jul 2008 18:05:15 +0000

I pierwszy Pana komentarz i drugi bardzo jakoś mi do serca przypadł.

Dziękuję Panie Igło.

Panie Yayco

Gretchen — Fri, 04 Jul 2008 17:58:22 +0000

Podołał Pan ponadnormatywnie nawet.

Udzielam Panu oficjalnej pochwały oraz składam stosowne wyrazy uznania.

Pozdrawiam pozostając pod wrażeniem…

I teraz chyba zrozumiałem?

igla — Fri, 04 Jul 2008 17:51:38 +0000

Nie stawaj obok siebie.
Po co?

Masz prawo do własnej twarzy.
Wtedy trzymaj w reku tylko swój kamyk.

Szanowna Gretchen

igla — Fri, 04 Jul 2008 16:52:31 +0000

Jak ktoś niesie cudzych kamieni wór, to swojego kamyka już nie ma siły.
Nieść.

Pani Gretchen,

yayco — Fri, 04 Jul 2008 16:41:05 +0000

starałem się podołać wyzwaniu i cieszy mnie Pani uznanie.

Pozdrawiam

Panie Yayco

Gretchen — Fri, 04 Jul 2008 16:21:42 +0000

No szkoda, że Griszq z Trollem tego nie czytają!

W świetle płynącej tu rozmowy o moim (ewentualnym) kodowaniu wypowiedzi slangiem Pański komentarz prezentuje się niezwykle ciekawie.

Ja sama wypadam na tym tle dość blado jak się zdaje…

Pozdrawiam Pana zaskoczona

Dobrze Pani kombinuje, Pani Gretchen,

yayco — Fri, 04 Jul 2008 15:56:38 +0000

predefinicje są na tyle głęboko zinterioryzowane, że wydobywa je na powierzchnię zwykle ból dysonansu poznawczego, albo emocjonalnego, albo jaki tam jeszcze Pani ma i nazywa rozczarowaniem.

Rozczarowania są dobre. Choć smutne.

Pozdrawiam

Panie Yayco

Gretchen — Fri, 04 Jul 2008 14:45:17 +0000

Już miałam się odzłośliwić, ale Pan pisze że to nie są złośliwe uwagi. Postanowiłam uwierzyć.

Ciągle się czegoś o sobie dowiaduję. Próbuję. Poznaję.

Teraz widzi Pan siedzę w pracy, przez szeroko otwarte okno widzę ogromne krople deszczu i grzmi przepięknie.

Powietrze przestało być lepkie i gęste. Staje się przejrzyste i pachnące.

Dodatkowo w tle myślę o tym (O! błysnęło!) co Pan napisał o moich predefinicjach.
Nie wiem. Na tym etapie to ja się staram nie mieć żadnych predefinicji…

A jednak często czuję rozczarowanie co mi jednoznacznie uświadamia ich istnienie.

Pozdrawiam Pana wzdychając…

No i dobrze,

yayco — Fri, 04 Jul 2008 14:33:06 +0000

dowiedziała się Pani czegoś o sobie.

To zawsze zdrowo jest. Dla człowieka.

Następnym razem proszę spróbować czegoś innego. Znowu się Pani czegoś dowie.

Proszę nie traktować tego jako złośliwości. Nie mam takich intencji.

Czasem jak czytam, to co Pani pisze, to mam wrażenie, że Pani nazbyt wierzy w swoje własne predefinicje: siebie samej, innych, sytuacji.

A kiedy rzeczywistość pokazuje Pani swą prawdziwą naturę, to Pani to odbiera jako cios. Niesłusznie.

Pozdrawiam z lekkim bólem głowy

Griszq

Gretchen — Fri, 04 Jul 2008 13:17:02 +0000

Różnorodność jest kwintesencją piękna świata – z tą myślą nie mogę się nie zgodzić. Na różne sposoby próbuję tę myśl właśnie i tu i tam i owam kopiować.

“Gretchen z małą latarką”... śliczne…gdybym umiała rysować to bym sobie narysowała. Widzę ten obrazek, ale nie umiem rysować...

No i dobrze – jak nie ponury to nie :). Nie będę się upierać.

Myśl o oświetlaniu ciekawszych kawałków przecież wcale nie musiała zaraz tam koniecznie odnosić się do psyche.

Hi hi

Gretchen

hgrisza — Fri, 04 Jul 2008 12:58:24 +0000

z tego co pamiętam z fizyki, to fale zdecydowanie maja dlugosc. moga byc wiec dluższe. to tak dla uspokojenia.

ależ Gretchen. jak sie tak rozgladam, to jest calkiem sporo ludzi którzy wrecz oświetlaja sie reflektorami. i co? i nic. co najwyzej czlowiek mruknie pod nosem: “co tak ślepisz barani łbie”... dla mnie kluczowe jest to, KTO siebie oświetla. oczywiscie, sa tacy ktorych interesuje Doda w powodzi światła. i tacy, których interesuje Gretchen z mala latarka. czy to nie jest kwintesencja piekna swiata: roznorodność? ;-))))

co do tej ponurosci tekstu to nie zlapalem. piszesz jakis nowy? bo ten napisany, o ktorym teraz zobie rozmawiamy… no dla mnie ponury nie jest. jest Gretchenowy, ale żeby ponury?

a juz calkiem off topic: zlapalem sie na tym, ze mysl o “oswietlaniu ciekawszych fragmentów” nie do konca wywolala skojarzenia zwiazane z psyche… ech… ;-)

Panie Yayco

Gretchen — Fri, 04 Jul 2008 12:53:12 +0000

Dziękuję za troskę, ale już jestem po śniadaniu.

Próbę podjęłam proszę Pana zmiany, jakby to powiedzieć... strony mocy, po której mogłabym występować...

No i się nie udało.

To tyle.

Pozdrawiam nieco przebudzona, ale tylko nieco

Griszq

Gretchen — Fri, 04 Jul 2008 12:45:05 +0000

Nie napisałeś ani rzeczy oczywistych ani świetnie mi znanych. To, co napisałeś wywołało we mnie dłuższą falę (czy fala może być dłuższa?) przemyśleń.

Z tą mocą jest tak, że to wiem. Wiem, że ją mam. Znaczy widzę też, że mam. Strasznie to poplątane jest.

Odbiję Ci piłeczkę Griszq – mogłabym sobie oświetlać do woli zdecydowanie ciekawsze fragmenty, a i tak nic by z tego nie wyszło gdyby ktoś nie patrzył w moją stronę.

A ja tu piszę ponury dość tekst i rozmawiamy poprzez niego.

Pani Gretchen,

yayco — Fri, 04 Jul 2008 12:13:45 +0000

jak Pani śpi o jedenastej, to ja już nie wiem jak z Paną rozmawiać.

Teraz pewnie Pani je śniadanie.

Nie zrozumiałem, jaką próbę Pani podjęła.

Próby zawsze warto podejmować. Dzięki próbom wiemy jacy jesteśmy. Kim jesteśmy. Jakie są nasze prywatne granice wariancji adaptatywnej.

Warto próbować, moim zdaniem, nawet jeśli dziwią nas wyniki tych prób.

Pozdrawiam

Gretchen

hgrisza — Fri, 04 Jul 2008 11:54:19 +0000

hola hola moja Pani. to Ty odsłaniasz zasłony. obserwatorzy moga sie na ten moment co najwyzej zalapac. oczywiscie, musza chciec patrzyc. ale w calkowicie ciemnym pokoju moga sobie wytezac wzrok. az do jego utraty. to Ty zapalasz swiatla i oswietlasz to lub owo…

tak sobie mysle, ze kluczowe jest to, ze Ty potrafisz zobaczyc zalony, ktore ja i reszta ocenimy jako “realnosc”. co wiecej, potrafisz zobaczyc zaslony, z ktorych nie zdaje sobie sprawy ich posiadacz. no i najwazniejsze – potrafisz zobaczyc pomimo zaslon. w ograniczony sposob, ale zawsze. jak by to powiedzial mój brat: MASZ MOC. no ale w sumie: czy ja nie napisalem przypadkiem rzeczy oczywistych i swietnie Ci znanych?

a wracajac do zaslon: majac w ich znajdowaniu praktyke, potafisz je takze odnalezc w sobie. i potem zdecydowac, czy dla obserwatorow ta lub inna uchylic…