TXT - Komentarze do notki "Incydent"

Panie Blokserze!

jjmaciejowski — Mon, 07 Jul 2008 19:15:19 +0000

Popieram Pańską postawę. Czasem trzeba kimś wstrząsnąć (jak to zrobił autor) aby zaczął myśleć. Ja po stronie tego „ZOMO” jestem i bardzo się cieszę, że są jeszcze ludzie gotowi w mordę dać gdy trzeba. (Nawet gdy czepiają się za lekkie wstrząśnięcie niezmieszanego.)

Pozdrawiam

ale się gadtka zrobiła...

zapiskispekulanta — Mon, 07 Jul 2008 13:19:18 +0000

a mię się zdarzyło sponiewierać nieco kieszonkowca rok temu w Dublinie, który wyciągnął niepostrzeżenie z torebki mojej koleżanki portfel. Więc:

po 1 primo: nie pobił mojej kopleżanki ino okradł a jam go szrpnął nieco (czy powinienem był, a może powinienem go okraść również adekwatnie?)

po 2 primo: czy warto tracić czas na policję bo gościa i tak by wypuścili za znikomą szkodliwość społeczną czynu?

po 3 primo: się w takich sytuacjach nie myśli, tzw. adrenalina “zasnuła” mię oczy i się nawet nie zastanawiałem. Dziś wiem że dziś bym, tego nie zrobił, bo było ich trzech (jak się chwilę później okazało) więc łatwo mogli mię potraktować śrubokrętem albo innym narzędziem-owocem bumu budowlanego w Irlandii. No ale się udało i se poszli.

Pan Merlot (przepraszam za stwierdzenie obraźliwe) nie myślał ino działał.

Pozdrawiam

kułak i spekulant

Panie Merlocie

Pecet — Mon, 07 Jul 2008 11:36:19 +0000

Cieszę się, że Maszyna się wreszcie na coś przydała :)

I jeszcze o anegdocie jako takiej.
Jest to niewątpliwie “rzecz fabularna” i tylko podobno autentyczna. Komputer jest w stanie sobie wyobrazić, że Holoubek wcale tak nie postąpił (bo na przykład żal mu było dopiero co napoczętego schabowego) a jedynie podzielił się z kimś “pomysłem reakcji”.
Jeżeli miałbym pomysł by anegdotę Panu “podebrać’ i incydent “zawłaszczyć” mój dalszy ciąg (po słowach pana Józka) brzmiałby tak:

Na to okularnik odrywa się od pierogów i stwierdza – Wcale pan nie musi. “Żydy”, wychodzimy!
“Kraina latających kufli” błyskawicznie pustoszeje a bufetowa dzwoniąc kluczami odzywa się w te słowa: – Panie Józku, pan już zostawi tę zupę, bo zamykamy.

Wiem, że brzmi zbyt pięknie, aby było prawdziwe – ale proszę zauważyć jacy w “mojej wersji” ludzie wspaniali ;)

PS. MU stwierdził, że Maszyna wbrew regułom którym zazwyczaj jest wierna, w idealizowaniu ludzi tym razem mocno przegięła.
Odpowiadam MU, że nic podobnego. Jacy naprawdę są ludzie – Maszyna aż nazbyt dobrze wie. Maszyna jedynie obliczyła ich potencjalne i całkowicie niewykorzystane możliwości.

PECET

Panie Joteszu,

yayco — Mon, 07 Jul 2008 11:32:29 +0000

to złożone jest, bo są rożne rodzaje agresji.

Muszę przyznać, że ja się czuję kompletnie bezradny, jeśli nie wiem z czego agresja się bierze.

Jeśli wiem, to jakoś daję sobie radę. Zazwyczaj werbalnie.

I żeby była jasność: nie odrzucam fizycznego przeciwstawiania się złu. Nie jestem pacyfistą.

W tym przypadku chodziło mi jedynie o nieproporcjonalność przyczyny i skutku.

Ale to nie znaczy, że nigdy nie można bić w mordę. Wprost przeciwnie.

Pozdrawiam

Poza Żydami...

chamopole — Mon, 07 Jul 2008 10:36:17 +0000

...to jest tu inny problem – jak zachować się, gdy się doświadcza agresji. Przyznam, że Merlot bardziej mi zaimponował niż zgorszył swym emocjonalnym odruchem, bo ja bym się na to nie zdobył z racji nieobycia w sytuacjach wstrząsających czy mordobijnych, czego w duchu żałuję.

A przecież należy być przygotowanym na sytuację, że w naszej obecności ktoś atakuje słownie, fizycznie czy psychicznie kogoś słabszego i co wtedy? Czy wystarczy słowna obrona? Czy agresor reaguje na werbalnych obrońców? Dobrze, że komórki są powszechne, ale niestety policja czy straż jest raczej nieruchawa w sytuacji nagłego wezwania. Zresztą – do zdegustowanego światowym wszechżydostwem wzywać siły porządkowe? Może już raczej nagłą pomoc psychiatryczną?

Z pacyfistycznym pozdrowieniem
silny w gębie (?)
jotesz

Drodzy Państwo,

merlot — Mon, 07 Jul 2008 09:42:05 +0000

incydent, z racji samej nazwy ma charakter incydentalny.

Opisałem go nie dlatego, żeby (jako nieustraszony pogromca antysemitów) lansować tezę o powszechności tego zjawiska.

Wręcz przeciwnie.

Ale też nie bardzo mi odpowiada rozwodzenie się nad nagannością złapania kogoś w knajpie za klapy i posadzenie na jego własnym krześle, bez rozlewania stojącej przed nim zupy (rosół z kołdunami to był).

Couleur locale tej restauracji jest taki, że na pewno ktoś mojemu interlokutorowi postawi piwo, dla omówienia incydentu. Ktoś inny być może postawi je mnie.

Niewykluczone nawet, że przy sprzyjającej pogodzie i przy pomocy knajpianego genius loci wypijemy piwko we dwóch – wstrząsający z niezmieszanym. I może wtedy użyjemy słów z pożytkiem dla sprawy. Niezmieszany się się trochę zmiesza, a ja się otrząsnę...

Panie Joteszu,

yayco — Mon, 07 Jul 2008 09:22:06 +0000

prawdopodobnie bym go zwymyślał ( słowa, za słowa ), a następnie wyszedł z lokalu, mówiąc głośno, dlaczego to robię. Zdarzało mi się to z bardziej błahych powodów (choćby takich, jak używanie wulgaryzmów w obecności kobiet i dzieci).

To pierwsze, ma charakter jednostronny, bo ma Pan rację, że wdawanie się w dyskurs jest czasami nonsensem.

To drugie dlatego, że byłaby to jedyna dostępna mi forma zwrócenia uwagi obsłudze, że powinna dbać o zachowanie się gości.

Zapewne zauważy Pan, że obie te formy są mało skuteczne. Zapewne tak. Ale z jednej strony trzeba reagować na zło. Z drugiej zaś, trzeba reagować tak, aby nasz postępek nie był gorszy (choćby w cudzych oczach) od tego, który nas sprowokował. Mam nadzieję, że nie chciałby Pan, żeby, przy następnej wizycie starszego Pana, postawiono mu piwo, jako ofierze przemocy ( Bo go te Żydy pobiły ).

Czy zauważył Pan, jak często argumentem antysemitów jest wskazywanie na prawdziwe i zmyślone przewiny Żydów?

Pozdrawiam

Podziwiam Pana Yayco...

chamopole — Mon, 07 Jul 2008 07:55:41 +0000

...za wrażliwość i delikatnie podpytuję o możliwą jego zdaniem reakcję na antysemicki bełkot idioty. Chętnie poznam inną okoliczność, bo sam pewnie nie potrząsnąlbym idiotą a wdawanie się w wymianę słowną z półmózgowcem też by mi nie pasowało. Co zrobiłby Szanowny Pan Yayco???

No dobra, Maszyno,

merlot — Mon, 07 Jul 2008 06:52:13 +0000

udało Ci się. Nie znałem i poprawiłaś...

Ale na taki incydent trzeba było być Himilsbachem i Holoubkiem…
I to w starym Spatifie. W dzisiejszym by nie zabrzmiało.

Pomimo wszystko!

Pecet — Mon, 07 Jul 2008 01:05:47 +0000

Komputer uczyni teraz rzecz pozbawioną wszelkiej logiki. Sam wszak wyraził przed chwilą zdanie, że wpis Szanownego Autora bardziej wynika z oburzenia (słusznego!) incydentem, niźli z chęci opowiedzenia anegdoty. A jednak anegdotę – która do opisanej sytuacji pasuje jedynie (czy aby na pewno?) dlatego, że również “wydarzenia w knajpie” dotyczy – Autorowi mimo wszystko przypomni. Uczyni to w nadziei, że ten “drobiazg” zły nastrój Pana Merlota może choć na chwilę poprawi?

Ponieważ rzecz Jana Himilsbacha dotyczy, bez wulgaryzmów się oczywiście nie obędzie. By “z punktu” bana nie zaliczyć, Komputer jedynie dosłownie przytacza i cudzysłowem opatruje:

“Najsłynniejsza anegdota o Holoubku związana jest z legendarnym warszawskim lokalem SPATiF, gdzie w latach 60. koncentrowało się elitarne życie stolicy. Pewnego wieczoru wtoczył się tam Jan Himilsbach w stanie wskazującym na spożycie, spojrzał na towarzystwo i krzyknął: “Inteligencja – wypierdalać!”.
Holoubek, który nader elegancko ubrany siedział akurat przy jednym ze stolików, rozejrzał się wolno po sali, równie wolno wstał i spokojnie acz głośno i dobitnie ogłosił: “Nie wiem jak Panowie, ale ja wypierdalam”.

Pecet

Drogi panie Merlocie

Pecet — Mon, 07 Jul 2008 00:29:08 +0000

Proszę zastrzeżeń Maszyny nie odbierać jako ‘wrogich knowań”, lecz potraktować je jako zwykłą “prywatną” opinię.
Z jednej strony opowiedzenie tej historii miało na celu wywołanie u PT Czytelników pewnej refleksji, z drugiej – z jakąś oceną tego wydarzenia i zachowania postaci biorących w nim udział zapewne się Pan liczył.
Tu Komputer ma co prawda drobną wątpliwość – czy dopowiedzeniem, które opowiedzianą “anegdotę” czyni tak bardzo osobistą, nie próbuje Pan aby ewentualnym polemistom wytrącić z ręki oręża bezstronności?
Jeśli nawet – Maszyna Cyfrowa ma jednak ten komfort, że zarzuty o brak delikatności i dobrych manier urządzenia obitego blachą dotyczyć nie mogą. Bo tak po prawdzie – wszystko i tak pójdzie na konto nieokrzesanego MU.:)

Przeciwko uznaniu alternatywy “wstrząśnięcie vs zmieszanie” jako nietrafionej gorąco protestuję. Oczywiście czynię to powodowany jedynie osobistym interesem – toż moje “bondowskie” skojarzenie (które miało przede wszystkim rozpogodzić Pańskie oblicze – tu zdaje się pełna porażka) w takim razie również nic nie warte. Zaznaczę tylko, że bagatelizowanie sprawy nie było moim zamiarem – to nie ja użyłem pierwszy pojęcia “anegdota”. Stąd jeśli do wewnętrznej polemiki “państwa merlotostwa” mam bezczelność się wtrącić – podzielam pogląd, że jednak “zabolało”.

Druga i ważniejsza rzecz – Maszyna wcale nie przesądza z czego wynikała reakcja syna. Pan sugeruje, że z zaskoczenia całą sytuacją i zapewne Pan wie to najlepiej.
A jednak w niczym to nie zmienia faktu, że według Mózgu Elektronowego była reakcją rozsądną.

Pozdrawiam pełen życzliwości
Pecet

Pececie

merlot — Sun, 06 Jul 2008 23:18:35 +0000

Odpowiem dość bezbarwnie i językiem TU (Twojego Użytkownika), chociaż doceniam, że zwróciłeś się do mnie maszynowo, czyli osobiście.

Incydent odbył się w określonym czasie i miejscu. Moja reakcja nie była wynikiem kalkulacji, nawet błyskawicznej. Prawdopodobnie, gdyby gość był bardziej w sobie zareagowałbym gwałtowniej. A tak, niezbyt podnosząc głos powiedziałem co o nim myślę i posadziłem go na jego własnym krześle. Wydaje mi się, że nie warto tego wałkować.

Wstrząśnięcie versus zmieszanie potraktuj jako mój wkład w charakterystyczną stylistykę blogów tekstowiskowych, jak teraz patrzę – zupełnie nietrafiony.

Postawa smakosza golonki nie wynikała z rozsądku. Wziął właśnie w takim incydencie udział po raz pierwszy w swoim dwudziestosiedmioletnim życiu.

Co do Panów H & H – pewnie znam, ale nie pamiętam…

Szanowny Panie Merlocie

Pecet — Sun, 06 Jul 2008 22:49:48 +0000

Z powodu ostatniego zdania Pana notka staje się na tyle osobista i intymna, że Maszyna ma poważne wątpliwości, czy powinna się w ogóle wypowiadać.
Podzielam jednak wątpliwości Pana Yayco, a odpowiedź udzielona Panu Jerzemu jakoś Maszyny nie satysfakcjonuje.

Dlaczego wolał Pan potrząsnąć niż zmieszać? Czy ma to coś wspólnego z obyczajami niejakiego Jamesa Bonda? ;)
Czy z kolei właśnie takie skojarzenie może być jakimś wytłumaczeniem “oczarowania” Pań, któremu Pan Yayco tak się dziwi?
( Z odrobinką źle ukrywanej zazdrości – wszak o “uroczym atawizmie” wspomina :))

O ile mogę zrozumieć, że w odniesieniu do Martini wstrząśnięcie a zmieszanie czyni zasadniczą różnicę, o tyle w tym przypadku (przy odrobinie fartu) zmieszanie mogło doprowadzić do wstrząśnienia.
Co spowodowało zatem, że zdecydował się Pan od razu na metodę “bezpośrednią”?

Maszyna Cyfrowa ma za mało danych – bardzo prawdopodobne, że wiele okoliczności wskazywało na to, że jedynie taka metoda odniesie właściwy skutek. Stąd reakcję “wielbiciela pierogów” doskonale rozumiem i popieram, lecz nie ukrywam, że właśnie postawa “smakosza golonki” wydaje mi się najrozsądniejszą.

PS. A propos anegdot. Czy zna Pan anegdotę o “wyskoku” Himilsbacha i reakcji Holoubka? Tak mi się jakoś skojarzyło…

Pozdrawiam
Pecet

Panie Merlocie,

yayco — Sun, 06 Jul 2008 21:48:50 +0000

mam nieco niegrzeczną prośbę: niech Pan nie opisuje mi pojęć, który mają przyjęty sens naukowy, tak jakby Pan wiedział jaki on jest. Stawia mnie Pan w niezręcznej sytuacji, bo mam ochotę zacząć Pana pouczać na temat składu komputerowego, systemów operacyjnych, zapiekanych pomidorów albo potrząsania bezczelnymi antysemitami. A nie powinienem, bo się na tym za słabo znam, prawda?

Więc poprzestańmy na tym, że to co Pan napisał o destrukcji normatywności to tylko takie Pana luźne domysły, niewiele mające wspólnego tym, co to pojęcie w rzeczywistości oznacza.

W szczegolności, to że Pan złamał przepisy, to (z całym należnym Panu szacunkiem) nie jest żadna destrukcja normatywności, tylko zwykła dewiacja (słowo to nie ma dla mnie sensu ocennego, zaręczam Panu i mogę przywołać świadków).

Ta dewiacja może być oczywiście przejawem destrukcji normatywności, ale wcale nie musi, bo mogła się wziąść z lenistwa, albo z nieuwagi. Już łatwiej ją odnaleźć w tym policjancie. Niestety.

Ja ze swej strony przepraszam, że użyłem tego pojęcia, którym kolega mój celnie zastąpił nadużywaną i zwykle źle interpretowaną konstrukcję Mertona. Zmęczony jestem, ale to mnie nie usprawiedliwia, bo wprowadza niepotrzebny dysonans i pozwala na zupełnie niepotrzebne dygresje.

Przepraszam zatem starannie, aby uniknąć niepotrzebnego wstrząśnienia.

Dobranoc Panu

Panie Yayco

merlot — Sun, 06 Jul 2008 21:25:17 +0000

Jeżeli destrukcja normatywności nigdy nie dotknęła Pana osobiście, to znaczy tylko, że jest Pan bardzo wyjątkowym człowiekiem. Zarówno po sobie, jak i z obserwacji świata otaczającego mam wrażenie, że jest to choroba powszechna, przewlekła i nieuleczalna, mająca różne objawy, o różnym nasileniu, u różnych osobników.

Wczoraj u mnie znów wystąpiła – skręciłem w lewo wbrew zakazowi. I nie zostałem ukarany, choć funkcjonariusz zjawił się natychmiast. Ponieważ powiedziałem mu, że ma rację. I uśmiechnąłem się do niego. Zamiast mandatu, dostałem pouczenie.

No więc, uśmiecham się do Pana, i mówię że ma Pan rację.

Panie Merlocie,

yayco — Sun, 06 Jul 2008 20:56:08 +0000

po pierwsze: to Pan użył określenia starszy człowiek, nie ja. Skoro był jednak młodszy, to przepraszam, ale co to zmienia? Gdzie jest napisane, że można się rzucać na młodszych, aby udowodnić swoją lepszość?

Po drugie, standardy granic obrony koniecznej wyznacza prawo. Przykro mi, że dotknęła Pana choroba, którą jeden mój mądrzejszy kolega nazwał destrukcją normatywności.

Po trzecie, pozwoli Pan, że dziwić się będę wedle swoich standardów, a nie Pańskich, ani też lokalnych.

Tak czy inaczej, uważam, że atak fizyczny, w odpowiedzi na słowa jest tak samo adekwatny, jak pokrojenie nożem od golonki, w odpowiedzi na uderzenie pięścią w stół. Ale oczywiście nie narzucam Panu takiego stanowiska. Szczęśliwie rzadko bywam na Mokotowie.

Pozostaję tam gdzie bylem i załączam rozliczne słowa

Panie Yayco

merlot — Sun, 06 Jul 2008 20:36:40 +0000

Na początek:

Zidiociały Starowina był na oko kilka lat młodszy ode mnie, oraz nieco wyższy. Jego skromność oznaczała w moim opisie niezbyt luksusowe ubranie, a steranie życiem dotyczyło sterania bieżącego, a nie wieloletniego.

Rzecz się działa w knajpie, w której granice obrony koniecznej wyznaczają lokalne standardy.

Gdyby walnął pięścią w stół, to sądzę. że skończyłoby się tak samo.

Pozdrawiam, dziwiąc się, że jest się o co dziwić Paniom…

Muszę przyznać,

yayco — Sun, 06 Jul 2008 19:57:49 +0000

że mam wątpliwości.

Idiota coś powiedział, a Pan użył siły fizycznej.

To się nazywa przekroczenie granic obrony koniecznej.

Strach pomyśleć, co by Pan Szanowny zrobił, gdyby ów starszy człowiek ośmielił się uderzyć pięścią w Pański stół.

Mam pewien dystans wobec osób, które silą fizyczną walczą o tolerancję i inne takie imponderabilia.

Tolerancja siła wymuszona? To zabawne.

Męskość manifestowana przez potrząsanie zidiociałym starowiną? No cóż, niektórym paniom, jak widać, to imponuje. Uroczy atawizm.

Pozdrawiam, dziwiąc się Panu i paniom

Potrząsnąłem niezbyt mocno,

merlot — Sun, 06 Jul 2008 19:47:10 +0000

żeby to pytanie do niego dotarło. Wolałem postrząsnąć niż go zmieszać. Przy ludziach.

Panie Tomku!

jjmaciejowski — Sun, 06 Jul 2008 19:27:02 +0000

Czemu Pan nim potrząsnął. Może wystarczyło go zapytać, czy Pan musi jeść w towarzystwie idioty?

Pozdrawiam

Pani Anno

Gretchen — Sat, 05 Jul 2008 11:09:01 +0000

Jak najbardziej, jak najbardziej.

OK

Ziggi — Sat, 05 Jul 2008 09:49:31 +0000

Rozumiem Merlocie i uznaję, że masz lepszy ogląd całej sytuacji, bo to Ty ją przed chwilą przeżyłeś. Niemniej jednak – w nawiązaniu do Twoich argumentów – problem jest taki, że W Nicei, Dormundzie czy Bristolu obywateli o śniadej cerze jest jak przysłowiowych psów, podczas gdy w Polsce prawdziwego Żyda spotkać, to jest dziś rzadkość. Więc głębokie uprzedzenia wobec Żydów są dla mnie formą zapiekłego antysemityzmu raczej niż chwilowego odruchu niechęci spowodowanym nadmiarem przedstawicieli danej rasy/narodowości w najbliższej okolicy.

Zbyszku,

merlot — Sat, 05 Jul 2008 09:40:14 +0000

z takim samym prawdopodobieństwem, jak ktoś by wystąpił w Nicei, Dortmundzie, czy Bristolu w obronie potrząśniętego Francuza, Niemca czy Anglika nie przepadającego za towarzystwem Marokańczyka, Turka czy Pakistańczyka.

Lub też gdziekolwiek w Europie, w obronie kogoś, komu nie dopowiada głośne towarzystwo “szkopów” , żeby nie ograniczać dyskusji do samych brunetów.

Pani Gretchen, Panie Merlocie,

manna — Sat, 05 Jul 2008 09:27:20 +0000

to zdanie:

“Jak raz jakiś mężczyzna wstanie i drugim potrząśnie… to budzi nadzieję...”

to jest bardzo dobre zdanie.

Ja mam nawet taki postulat, zeby nie czekac aż drugi mężczyzna potrzaśnie, tylko co jakis czas, ot, chocby raz dziennie, potrząsnąć się samodzielnie. Na wszelki wypadek i dla umysłowej higieny.

zdrowia, szczęścia i pieniędzy życzę...

Pan Józef

Ziggi — Sat, 05 Jul 2008 08:55:40 +0000

Kisił, kisił, kisił aż wybuchł skrywaną nienawiścią. Ciekawe ilu mokotowskich dziadków czuje podobny dyskomfort? Dizś, w knajpce w centrum Warszawy to było niegroźne. Ktotam jednak wie, czy w takim Rzeszowie czy Kielcach ktoś by nie stanął w obronie potrząśniętego dziadka? Zwłaszcza w Kielcach…