TXT - Komentarze do notki "Szacunek Część IX Obciach"

Panie Zbigniewie

ererka — Tue, 08 Jul 2008 10:18:55 +0000

Igła na zimne dmucha – i to potrafię zrozumieć.
Ale nieładne ataki Igły na blogerów TXTwsparte inwektywą lub obraźliwą sugestią – uznaję za niedopuszczalne, ponieważ Igła jest współwłaścicielem TXT.

Potrafię zrozumieć Igłę jako zwyczajnego blogera i jego poczucie bezsilności, zawiedzionych nadziei – wobec zdarzeń, które nie przynoszą mu satysfakcji i wywołują rozdrażnienie.
Ludziom sporo czasu zajmuje pogodzenie sie z faktem, że postawili na złego konia.

A równocześnie TXT jest redagowane w sposób niebudzący moich najmniejszych zastrzeżeń – w czym równiez Igła ma swój udział.

Dlatego traktuję Igłę z dużą dozą wyrozumiałości i pobłażania.

Pozdrawiam i dziekuję za wsparcie.

@RKK

Ziggi — Mon, 07 Jul 2008 20:04:42 +0000

Do tej pory powstrzymywałem się od uwag, ale Igła przesadza – nie lubię typasa. Typowy narcyz. Każdemu zdążył już powiedzieć, co ma być a co nie jest ciekawe…

Panie Andrzeju

ererka — Mon, 07 Jul 2008 19:58:01 +0000

Bardzo dziekuję.

I zmieniając w ślad za Panem ton na bardziej lekki – powiem,że i tak Panu nie wierzę. Po czterdziestu latach to się nawet nie pamięta co to były te emocje z dzierlatkami. Coś mi sie wydaje, że te wspomnienia są znacznie świeższej daty, o tak sprzed paru dni, moze tygodni….:-))))

Ale z trzymania kciuków chętnie skorzystam – sojusznikow nigdy za wielu…

Pozdrawiam serdecznie

Szanowna Pani Renato,

AndrzejKleina — Mon, 07 Jul 2008 19:35:33 +0000

czy ja mogę inaczej? No, to lecę. Emocje, to ja rozpalałem dzierlatkom czterdzieści lat temu, teraz to pomarzyć można :)
A za Pani rozpalanie, kciuki trzymam mocno.
Pozdrawiam serdecznie…

Drogi Igło

ererka — Mon, 07 Jul 2008 16:58:36 +0000

Nigdy nie było inaczej.
Zawsze biorę odpowiedzialność za swoje słowa.

I piszę zawsze zgodnie z własnym sumieniem i wiedzą, chociaz nie wszystko co wiem mogę napisać.

Pozdrawiam

Docent Stopczyk

ererka — Mon, 07 Jul 2008 16:56:19 +0000

Taką mam nadzieję.
Pozdrawiam

"[zjawisko]już nigdy się nie powtórzy"

docentstopczyk — Mon, 07 Jul 2008 15:50:39 +0000

oby… :)

I’d rather be a free man in my grave
Than living as a puppet or a slave

Ależ pisz Renato

igla — Mon, 07 Jul 2008 15:24:47 +0000

Pisz.
Pamiętaj, że na swoje konto.
I sumienie.

Docent Stopczyk, Igła

ererka — Mon, 07 Jul 2008 15:04:13 +0000

Na brak zainteresowania nie narzekam. Ilość czytających taka sama jak zawsze. (licznik!)

Obawiam się Igło, że własnie w Twoim króciutkim komentarzu jest więcej hormonów niż we wszystkich moich tekstach.
Czyżbyś chciał udawać sam przed sobą, że Kaczyńscy – to coś bez znaczenia, bez wpływu na rzeczywistość – naszą , tu i teraz?

Docent Stopczyk zauważa zjawisko – nic więc dziwnego, że i ja poświęcam temu zjawisku teksty. Jest fascynujące i jedyne w swoim rodzaju. I co najwazniejsze – już nigdy się nie powtórzy.

Więc wybacz Igło – ale jeszcze jakisś czas będziesz zmuszony się obawiać tego czegoś, czego się obawiasz – ponieważ zanosi sie na to, ze nadchodzi czas gdy sensacja bedzie gonić sensację obejmując zasięgiem całą Polskę. A każda z tych sensacji będzie nazywać się Kaczyński – albo Lech, albo Jarosław, albo obaj razem.

I ja będę o tym pisać.
Aż ucichnie raz na zawsze wrzawa i nazwisko stanie się przedmiotem badań historyków a nie blogerów, publicystów i dziennikarzy.

Pozdrawiam obu panów serdecznie

Pani Renato,

docentstopczyk — Mon, 07 Jul 2008 14:46:08 +0000

nieszczęściem Polski jest obecnie obciach, któremu na imię Kaczyński. niestety nieszczęścia chodzą parami. ale żeby tego było mało nam trafiła się jeszcze Fotyga …

I’d rather be a free man in my grave
Than living as a puppet or a slave

Szanowna RRK

igla — Mon, 07 Jul 2008 14:44:00 +0000

Ja się nie boję prostego języka, boję się natomiast wściekłych & hormonalnych ocen i wniosków.
Zawsze, wszędzie i na każdą okazję.
Tak jednostronnych, że nudnych do obrzydzenia.
Byle z Kaczyńskim pod ramię.

Komu się chce czytać obrzydliwe nudy?

Zauważyłaś jakieś zainteresowanie?

Witaj Stary

ererka — Mon, 07 Jul 2008 14:19:23 +0000

Obserwuję dziwne zjawisko – ludzie, którzy darzą sympatią ( z przyczyn znanych tylko im, a czasem podejrzewam, że sami nie znają powodów owej sympatii) – nie widzą różnicy miedzy nazywaniem rzeczy po imieniu a inwektywą i agresją.

Obrażają się na rzeczywistość i na tych, którzy nie wykraczając poza ramy prawdy opisują coś, co jest “podskórne”. Mechanizmy działań, intencje ludzkich czynów, ukrywanie prawdy i głoszenie kłamstw – uznając je za brutalne przekraczanie barier opisywania świata.

Ta postPRLowska pozostałośc mówienia ogródkami, a nie wprost, ta aluzyjność, ktora w tamtych czasach decydowała, między innymi, o szalonym powodzeniu polskich kabaretów i satyryków – dziś nadal święci triumfy. Lepiej jest opisywać coś krążąc dokoła, bawiąc się w subtelne dywagacje starannie omijające cel i nawet niewiodące do niego a zaledwie gdzieś w pobliże. Takie ostrożne naprowadzanie – jakby powiedzenie wprost czymś groziło.
Nie potrafię tego traktować wyłącznie w kategoriach języka, jako wyniku wyższej kultury, wkraczającej wręcz w literaturę. W literaturze te cienkości niezmiernie cenię. Nie w polityce.
Podobnie jak Słonimski i jego kroniki. Subtelny poeta – nie bał się tam, gdzie wkraczała brutalnie polityka – mówić językiem oczywistych stwierdzeń. Tam gdzie uznawal, że wkroczyło zło – uzywał jezyka ostergo i piętnującego.

Często słyszę zarzut, że piszę z jadem. Piszę świadomie używając prostego języka i nie unikam prostych stwierdzeń. Ale ludzie boją się prostych stwierdzeń. Tak, jakby burzyły im one obraz świata. Jakby wywracały na nice , bez zostawiania furtki, bez możiwości interpretacji nie do końca ostatecznej, ich pojęcia. Jakby odbierały im złudzenia.
Ta potrzeba takiego lekkiego fałszu, kropli obłudy,pozorowanej obiektywności, łagodzenia, relatywizmu – jest szczególnie widoczna u ludzi, którzy dają dowody rozumienia zjawisk – ale którzy sami przed sobą nie potrafią się przyznać do sensu jaki z nich odczytują.
Tak, jakby wiara we własne wyobrażenia odbierała im zdolność racjonalnej oceny.

To jest zdumiewajace – to przenoszenie kategorii wiary właściwej rzeczom mistycznym – na politykę, a dokładniej na ludzi polityki. Wiara w intencje, w głoszone słowa i w konsekwencji w konkretnego czlowieka.

Nigdy nie rozumialam sekciarstwa, magii sekt a w szczególności wiary w guru – ludzi wydawaloby się rozumnych, wykształconych, wrażliwych. Oczywiście potrafię dokonywać analizy poszczególnych przypadkow – zagubienie, wyobcowanie, szukanie autorytetu, kompleksy, piodziw dla konkretnego czlowieka, uwiedzenie ideą, odnajdywanie “swojego” miejsca, bombardowanie miłością itp.
Ale mimo wszystko – nie rozumiem.
I może dlatego tak mnie zadziwia ten lęk przed utratą złudzeń – szczególnie u ludzi, wobec których odczuwam bliskość intelektualną.

Nie mówię o ludziach celowo i świadomie podejmujących walkę nie tyle w imieniu i na rzecz jakiejś opcji politycznej, ale przeciw – przeciw wszystkim innym.
Za tym najczęściej stoją: cynizm, pieniądze, karierowiczostwo i jakże często zwyczajna głupota, potrzeba kibolstwa i agresji.

Piszę o tym, bo widzę na Twoich blogach, że stykasz się z podobnymi zjawiskami, z którymi i ja i wielu innych ma do czynienia.
Nie umiem, a raczej nie dążę do tego by wgryzać się w tem temat.
Ale niepokoi mnie on – ponieważ wskazuje jak łatwo jest złu uwieść człowieka.
Jak dobre wychowanie, kultura, takt i delikatność, nawet wiedza – wykorzystywane są przeciw dobru – przydając złu wartości ( mniejsze, większe), przybierając je w maski i kolorowe, mamiące szatki, znajdując usprawiedliwienia a czasem nawet gloryfikując.

Och, rozpisałam się melancholijnie.
Ale to przez Ciebie i Twoje trafiające do mojego przekonania, komentarze.

Pozdrawiam serdecznie

Wielkość świata

Sylnorma — Mon, 07 Jul 2008 09:41:24 +0000

jaki widzimy określamy sami. Najprzyjemniejszy jest mały i taki, którego właściwości zakodujemy w prostych hasłach: obcy – wróg, wykształcony – obcy, rację mają ci, którzy sie od nas nie różnią.

W takim małym światku jest niekwestionowane miejsce tylko dla jednego. Wszyscy bowiem są inni, zawsze.

Stąd ustawiczne kłótnie ortodoksów i ustawiczne podporządkowanie sobie tych spośród nich, którzy mają najmniejsze i najbardziej zgodliwe duszyczki.