TXT - Komentarze do notki "Bunt przeciw buntowi"

PS.

jjmaciejowski — Fri, 29 Aug 2008 14:24:03 +0000

Docentem nie należy się przejmować. On odzywa się, żeby inni widzieli, że istnieje, a nie żeby coś sensownego powiedzieć…

Panie Adamie!

jjmaciejowski — Fri, 29 Aug 2008 14:22:18 +0000

Jak zwykle doskonały tekst. W Polsce problemem jest samo zdefiniowanie kto jest prawicowcem. Przecież większość polityków odwołuje się do symboliki prawicowej i do uważanego za prawicowy kościoła. Natomiast mało kto zadaje sobie trud analizą stosunku tychże polityków do prawa i człowieka. A tu się okazuje, że większość jeśli nie bolszewizuje, to przynajmniej socjalizuje.

Pozdrawiam

Panie Docencie,

amaksymowicz — Wed, 27 Aug 2008 18:20:28 +0000

Zgoda. Bunt w sztuce może być nawet piękny, a w muzyce to sam cymes. Tyle tylko, że mnie się wydawało, że zjmujemy sie buntem w polityce.
Pozdrawiam serdecznie

bunt

docentstopczyk — Wed, 27 Aug 2008 18:14:43 +0000

to najlepsza pożywka dla sztuki, a muzyki w szczególności.

I’d rather be a free man in my grave
Than living as a puppet or a slave

Bunt prawicy

amaksymowicz — Wed, 27 Aug 2008 18:07:40 +0000

Panie Dymitrze to też prawda. Proszę jednak zuważyć, że polska prawica tak naprawdę w 1989 roku wystartowała od zera, kiedy wszystkie inne kierunki polityczne miały juz przynajmniej przygotowany grunt. Zdobywa ona dopiero doswiadczenie w polityce, a ze czyni to często w sposób powodujacy, ze włos się jezy na głowie, to normalka. Niestety w tym zdobywaniu doświadczenia nie widzę jednak postępu. Proszę mi wybaczyć, ze bez żadnej aluzji przytoczę postawienie tej kwestii w 1989 roku na pierwszym spotkaniu Polonii Belgijskiej w polskiej Ambasadzie w Brukselii. Na pytanie ambasadora, dlaczego prawica w Polsce, a szczególnie środowiska katolickie są tak słabe politycznie, odpowiedziałem, że przez czterdziesci pięć lat każdy, kto cos potrafił z tego kierunku politycznego otrzymywał kulkę w tył głowy i był rzucany do dołu z wapnem. Stąd kierunek ten nie ma ciągłości. poprosiłem ambasadora o ustosunkowanie sie do mojej wypowiedzi, ale ten przezornie zdołał już gdzieś zniknąć. Dwadzieścia minionych lat to jak widac stanowczo za mało na powstanie od podstaw silnego kierunku politycznego.
Pozdrawiam

Panie Grzesiu,

amaksymowicz — Wed, 27 Aug 2008 17:51:55 +0000

Dziekuję za niezasłużone pochwały. W tej sprawie przekazuję opinię moich naprawdę mi życzliwych recenzentów, którzy zawsze wytykają mi, że daleko mi jeszcze do prozy Zofii Kossak i narracji Henryka Sienkiewicza. Odnośnie protestów, deklaracji, otwartych listów itp. to równiez zgoda, ale pod warunkiem, że są one częscią jakiejś większej gry politycznej, a nie celem samym w sobie , jak to się dzieje u znanych mi osobiście “buntowników”, którym ekspresja ich gniewu i buntu wręcz odbiera im rozum polityczny. I o to mi chodzi, że wtedy prowadzą do zguby nie tylko siebie , ale i tych, którzy im zawierzyli.
Pozdrawiam

Zgoda

amaksymowicz — Wed, 27 Aug 2008 17:43:03 +0000

Przede wszystkim ze Zbigniewe P. Szczęsnym. Tak to jest. Moze troche mijamy sie z pojęciami inteligencji. Proszę zauważyć, że mam na ten temat poglad bardziej demokratyczny w stylu,: kazdy moze i powinien byc inteligentem, a nie zamknietej warstwy wykształciuchów nobilitujacych samych siebie. To, ze przeciętny tzw. inteligent bardziej zgrywa sie na poglądy niz je ma. To zjawisko również o skali swiatowej. Nie napisałem jednak o tym, że w odróznieniu od standadu, przynajmniej w tradycyjnych krajach demokratycznych, jak choćby najbliższe nas Niemcy, istnieje cos takiego jak elita polityczna, kulturalna, gospodarcza itp. Warunkiem dostania się do niej nie są wcale pieniądze, majątki i dyplomy, jak to się u nas na ogół uważa lecz właśnie poglądy i umiejetnośc ich publicznego prezentowania. Wymogi wychowania i dyplomacji też nie są tu bez znaczenia. Stąd niemieccy politycy, mimo tego samego zglajszachtowania społecznego, jak u nas polskich polityków maja w kieszeni, czyli biją ich na głowę pod każdym wzgledem. Tej szkoły brakuje (kinderschtube) i o niej właśnie pisżę. Byc moze, że mętnie, bo trudno wszystko klarownie wyłożyć, aby jednoczesnie nie zanudzić. Dlatego wbrew pozorom nie decyduje tam o wszystkim banda matołów jak się to pozornie wydaje. Dlatego końca świata jeszcze nie widzę.
Pozdrawiam

Mitologizacja inteligencji

Ziggi — Wed, 27 Aug 2008 16:21:54 +0000

Wydaje mi się, że ulega Pan mirowi dawnej inteligencji na wyrost. Widać nie przeczytał Pan Franka Furediego “Gdzie się podziali wszyscy inteligenci”, skąd dowiedziałby się Pan, że problem zanikającej warstwy opiniotwórczej jest szerszy i nie daje się sprowadzić li tylko do utracenia zasobów ludzkich spowodowanych wojnami oraz komunistycznej dezorganizacji.

Poczucie braku wpływu na coraz bardziej niespójną rzeczywistość dotyka dziś w dużym stopniu inteligencję francuską, brytyjską czy niemiecką. Zanik środowisk opiniotwórczych a raczej ich degradacja i rozczłonkowanie jest faktem tak samo w USA jak we Włoszech. A tam przecież komunizmu nie było.

Proszę mnie źle nie zrozumieć – ja PRLu nie bronię! Ja tylko poddaję w wątpliwość możliwość odbudowania w dzisiejszych realiach etosu przedwojennego inteligenta. Obawiam się, że czas autorytetów i obywatelskiej odpowiedzialności się skończył po prostu dlatego, że ludzi współczesnych bardziej zajmuje tzw. styl życia niż spójne, przemyślane poglądy. Coraz częściej poglądy się “wypożycza” z repertuaru stylu, do jakiego się aspiruje. Ponieważ style się zmienia – jak modę – zmienia się też poglądy, lecz jest to akt bez znaczenia. Stare porzuca się jak zużytą odzież i zakłada nowe, które są bardziej “trendy”. Poglądów się nawet nie pogłębia, tylko je traktuje fasadowo – jako swego rodzaju race sygnałowe – pozwalają zbliżyć się do ludzi, na których komuś zależy i odseparować się od tych innych. Wymiana opinii przebiega coraz częsciej w formie kodowanej – subtelnych odzywek salonowych pełniących rolę identyfikacji “swój/obcy”. Powiedzieć: “Oh, wczoraj byłem socjalistą, a dziś jestem kabalistą” nikogo właściwie już nie zdziwi a może wykrzesać życzliwe zainteresowanie.

A do tematów poważnych deleguje się specjalistów, którzy szermują się w mniej lub bardziej eksperckich pogawędkach wspieranych marketingiem politycznym i wizażystkami. Ostatecznie jednak nie wybiera się racji i argumentacji, lecz właśnie styl życia, do jakiego doklejony jest dany kandydat. Jakoś tak ufamy, że to on właśnie będzie miał rację. A jeśli się myli, to ufamy, że nie aż tak bardzo.

Tak – demokracja może właściwie przerażać – jak taka banda matołów ma decydować o polityce? – Koniec świata!

Hm, jak zwykle czyta się pana znakomicie,

tecumseh — Wed, 27 Aug 2008 14:24:07 +0000

znaczy tekst rzetelny, jasno sformułowany i wiadomo o co chodzi, kurde, chciałbym tak czasem umieć pisać:0 zamiast moich chaotycznych tekstów różnych.

A dla mnie kluczowe jest to zdanie z tekstu:

“Buntownik na ogół uważa, że sama demonstracja jego buntu jest na tyle wystarczająca, że nic więcej nie musi już w tej sprawie czynić.”

Właśnie to jest niebezpieczeństwo buntu czy wg mnie pseudobuntu, bo ja bunt jednak uważam za coś sensownego, tylko że to musi być i przemyślane i sensowne.
Oczywiście czasem potrzebne sa odruchy i porywy, by dać świadectwo i dlatego nie negowąłbym listów otwartych/petycji/demonstracji, bo one nam coś uświadamiają.
Aczkolwiek fakt, by coś stworzyć, trzeba coś więcej.

Dzięki za tekst.
Dobry jest.

@ autor

KriSzu — Wed, 27 Aug 2008 14:05:21 +0000

“Pusta retoryka buntowników i ich raczej destruktywne czyny nie mogą zachwycać ludzi, którzy koncentrują swoją uwagę bardziej na budowaniu niż na burzeniu.”

Być może właśnie dlatego nie udało się stworzyć w Polsce silnego, trwałego prawicowego medium, bo prawica głównie skupia się u nas na buntowaniu.