TXT - Komentarze do notki "Ukraina, UPA czyli czego mi brakuje"

Jeśli

KriSzu — Sun, 07 Sep 2008 19:23:53 +0000

Ukraina nie zaniecha heroizacji UPA, to tak może być.

Panie Dymitrze.

igla — Sun, 07 Sep 2008 12:12:46 +0000

Jestem po pańskiej stronie.
Jednego czego się boję, to to co wyżej napisałem.

Zamknięcia stosunków polsko-rusińskich w szafie pełnej trupów z Wołynia.

Sergiusz

KriSzu — Fri, 05 Sep 2008 19:16:34 +0000

Aby moje pisanie nie było jednostronne, musiałbym zacząć pisać co najmniej jakieś 25 lat temu:) Nie wiem, czy Salomon byłby tu sprawiedliwy, a co dopiero ja, uwikłany rodzinnie w tę sprawę.

Igła napisał: Tyle, że i Dymitra ( i Smoleńskiego ) czytają różni
Czuję w tym obawę, że moje pisanie może wzbudzić jakieś demony. Sam się tego obawiałem. Ale przez te ponad pół roku, były może ze 2 antyukraińskie komentarze (nie tu, tylko w S24). Nie jest więc chyba aż tak źle.
Lem napisał, że nie zdawał sobie sprawy, że jest tylu głupców na świecie, dopóki nie odkrył internetu, ale czy naprawdę mój blog może im dać pożywkę?

Toteż ja Dymitrowi nie usiłuję

igla — Fri, 05 Sep 2008 18:34:27 +0000

niczego zarzucać.
Tak samo, jak nie napiszę książki.

Tyle, że i Dymitra ( i Smoleńskiego ) czytają różni.
W większości tacy, którzy nie wiedzą nic.

Szkoda aby zostali ze świadomością, że polsko-ukraińska historia zaczęła i skończyła się na wołyńskim mordzie.
Albo, że go nie było.
Tak, jak w opinii wielu Ukraina to Dynamo Kijów i jakiś Sevchenko za miliony funtów i w kretyńskiej pisowni.

Igło,

sergiusz — Fri, 05 Sep 2008 18:13:00 +0000

Z perspektywy historyka, prawdy historycznej itp. to masz rację.
W takiej perspektywie zestawianie ze sobą faktów o których piszesz,
ma znaczenie.

Jednakże to co robi Dymitr, nie jest pisaniem historii w takim ujęciu.

To jest odkłamywanie historycznych i propagandowych oszustw,
od lat wsączanych w umysły Polaków, zwłaszcza młodszego pokolenia,
wychowanego na micie Gazety Wyborczej.

Dlatego pisanie Dymitra może robić wrażenie jednostronnego.
Ale to mylna opinia, bo Dymitr nie pisze podręcznika historii.

Skoro brakuje Ci takiego pełnego ujęcia, to je napisz.
Napisz książkę.

Tak jak pisaniu Dymitra łatwo zarzucić jednostronność, tak Twoim
zastrzeżeniom łatwo zarzucić Agorową tendencję do rozmazywania
tego co się stało.

Żadne zrozumienie nie zmieni tego, że ludobójstwa NIC i NIGDY
nie “uzasadni”.

Pojednanie może być oparte tylko na prawdzie.
Nigdy na zmowie milczenia pt. “zapomnijmy o tym, nie mówmy o tym”.

I masz rację, że tu nie chodzi o pojednanie z UPA, tylko
pojednanie narodów, które potrafią przyznać, że wojna wojną,
ale ludobójstwo to ludobójstwo. Stało się. I nigdy więcej.

Panie Igło

KriSzu — Fri, 05 Sep 2008 17:25:41 +0000

przyjęta przeze mnie formuła notek rocznicowych nie bardzo pozwalała na cofanie się przed 1943r. Opis “bieżących” wydarzeń (znaczy sprzed 65 lat) pochłaniał cały czas.
Teraz jest kilka miesięcy spokoju, może więc jest okazja, by tło to pokazać.

Grzesiu

igla — Fri, 05 Sep 2008 14:12:08 +0000

wedle mnie zmienia.

Bo nie każdy Ukrainiec rezał Lachiw na Wołyniu.
Nie każdy był banderowcem.
A nienawiść nie spadła z nieba.

Igła, ale co zmienia kontekst?

tecumseh — Fri, 05 Sep 2008 14:06:09 +0000

Bo chyba niewiele.
Oczywiście jest potrzebne opisanie stosunków polsko-ukraińskich wcześniejszych, ale nie zmienia to wiele.

pzdr

Panie Dymitrze

igla — Fri, 05 Sep 2008 11:28:07 +0000

Wszystkie pańskie wpisy uważnie czytam.
I jak pan zapewne zauważył często się włączam i podpowiadam, wklejam linki.

Jednego co mi brakuje, to umieszczenia całej sytuacji w szerokim kontekście.
Nie żeby tłumaczyć morderców z OUN-UPA ale żeby zrozumieć, jak budowała się nienawiść i jak dała pożywkę dla zwyrodnialców.

Panie Arturze

igla — Fri, 05 Sep 2008 11:23:30 +0000

Właśnie dlatego na TXT Dymitr ma swoje miejsce.
Nie można schować Wołynia.

Nie można też odbudować wzajemnych relacji, jeżeli nie nie oczyścimy pola.

Należy też sprawy nazwać po imieniu.

Że nie wszystko było takie proste (wina-kara)...

KriSzu — Fri, 05 Sep 2008 10:50:49 +0000

przytoczę fragment wspomnień, który już publikowałem, ale mógł umknąć:

Urodziłam się jako Rusinka we wsi Kurniki Szlachcinieckie (...) Nie było różnic: czy Polak czy Rusin – wszyscy swoi. Los tak chciał, że spotkałam na swojej drodze [męża] Polaka. (...) W domu, jak wszyscy Polacy w Łozowej, mówiliśmy po rusku [podkreślenie moje] (...)
Minęło 54 lata. Śmierć córeczki przebolałam, zwyrodniałym mordercom przebaczyłam – ale zapomnieć nie mogę. Mam żal do całego świata. Czyż wielomilionowy naród o europejskiej kulturze, wierzący w Boga, do uzyskania niepodległości, żeby powstała Samostijna Ukraina, musiał zgasić dopiero rozwijające się życie czteroletniego dziecka? Czy ono stało im na przeszkodzie? Tego pojąć nie mogę, a żal swój oraz ból zabiorę do grobu. (Tekla Zagrobelna)

@ Igła

KriSzu — Fri, 05 Sep 2008 10:38:31 +0000

W swoim ( jednostronnym ) pojedynku jaki toczy na ekranie TXT Dymitr Bagiński z Pawłem Smoleńskim z GW brakuje mi kontekstu i opisu otoczenia…

Ja jedną notkę o II RP napisałem. Więcej uznałbym za relatywizowanie, bo nie uważam, że ludzie, którzy tam zginęli (z małymi wyjątkami) coś zawinili. Polscy panowie, urzędnicy, osadnicy wojskowi, jak ktoś juz napisał, pojechali wcześniej oglądać białe niedźwiedzie.

Wbrew temu, co Pan sądzi, Smoleński nieustannie domaga się przedstawiania tego kontekstu i jego gazeta to robi. Stąd jednak tylko krok do mieszania ludziom w głowach, jak to zrobił Kuroń w recenzji książki Smoleńskiego:

Pomyślmy, jak potworne, nieludzkie było życie chłopów z Raby Wyżnej pod pańskim panowaniem, skoro dopuszczali się podobnych czynów. Strach pomyśleć, o ile było to straszniejsze na styku odmienności religijnej i etnicznej.

Napiszę jeszcze raz to, co wpisałem u p.Kmieciaka: A więc wynika z tego, że to ofiara jest sama sobie winna, bo sprowokowała napastnika. Czyli im bardziej okrutny był napastnik, tym bardziej ofiara musiała być winna.

Jednak w tej logice nie mieszczą się akty pomocy Polakom przez Ukraińców, zabijanie Ukraińców przez OUN-UPA i rozkazy wydawane przez tę organizację jej członkom, by zabijali swoje polskie żony, mężów i dzieci. Co charakterystyczne – o tych faktach nigdy Wyborcza nawet się nie zająknęła.

Mimo tych wszystkich prawd o II RP powinniśmy wyraźnie powiedzieć, że było to państwo, które dawało żyć. W Galicji była ukraińska autonomia kulturalna. Pan Igła napisał o zamykaniu ukraińskich spółdzielni ale ja czytam, że ich masłosojuzy prężnie się rozwijały. Mógł Szuchewycz prowadzić swój biznes, mógł Boroweć mieć swój zakład kamieniarski, nawet czytałem, że Piłsudskiemu chyba nagrobek wykonywał. Jakoś ci nacjonaliści pozdobywali wyższe wykształcenie. W łagrach przekonali się, jak mogą wyglądać represje.

Pan Igła

adw.kmieciak — Fri, 05 Sep 2008 10:37:14 +0000

To wszystko prawda o czym Pan pisze Panie Igło, choć z jedną rzeczą nie mogę się zgodzić. Z tym, że jednak tak Panu wychodzi związek przyczynowy między trudnymi relacjami polsko-ukraińskimi a rzezią wołyńska, tak jakby ta logicznie wynikała z tych właśnie relacji.

Poza tym, to o czym Pan pisze jest przedmiotem dyskusji sięgającej jeszcze wieku XIX.

Natomiast z Wołyniem jest taki problem, że dyskusji o nim z różnych względów chce się uniknąć. Nie chodzi o unieważnienie polskich win. Chodzi o pamięć.

Igła

max — Fri, 05 Sep 2008 07:35:18 +0000

gdziesz czytałem że moi pradziadkowie pojechali w okolice Stanisławowa z Leżajska za lepszym życiem

tyle że jakoś tak się złożyło że sami zakładali przysiółki, wyludnione wioski

i to tez chyba bolało Ukraińców, bo w sumie to nie ich ojcowizna była tylko co oni

winni?

nie wiem, tak sobie piszę i myślę

wpis dobry- porządkujący, znaczy do mnie przemawia

pozdrawiam

_{prezes,traktor,redaktor}