TXT - Komentarze do notki "12 oddechów Janusz Świtaja"

Majorze, jak dla mnie piękny tekst,zresztą juć ci napisałem to,

tecumseh — Fri, 10 Oct 2008 09:34:17 +0000

A to zdanie jest dla mnie jednym z ważniejszych:

“W krople deszczu,
w kąpiel, promienie słońca – we wszystko co urasta do rangi euforii, w coś co bywa namiastką życia”

Nie wiem, czy oglądałeś “Motyl i skafander”, ale jest coś podobnego w, podobne przesłanie w tamtym filmie.
No i masz rację o przedmiotowym tym traktowaniu niepełnosprawnych, ja bym dodał też nieumiejętność zwykłych ludzi wobec tego problemu, strach, poczucie obcości, nie wiadomo czy się zachowywać normalnie czy jakoś traktować szczególnie kogoś.

A co do eutanazji, jak dla mnie, nawet nie chodzi o cierpienie, chodzi o wolność, wolność wyboru, życie, gdy się nie chce żyć już naprawdę, nie jest warte życia.
Nie znaczy że jest bezużyteczne, nie o to chodzi,tylko jak dla mnie każdy powinien mieć prawo do decyzji . Swojej.
I mam tak jak ty, znaczy rozumiem stanowisko Kościoła w sprawie aborcji, ba, powiem ci że uważam aborcję za zło.
To jakoś mam tak, że nie uważam samobójstwa czy eutanazji za zło.
Co nie znaczy, że uważam, że to coś dobrego.

Pozdrówka i dzięki bardzo za tekst.

Majorze

max — Fri, 10 Oct 2008 07:41:12 +0000

dobry tekst,

to dbanie o życie najczęściej bywa pustosłowiem, ale tabloidowo brzmi nieźle

pozdrawiam

_{prezes,traktor,redaktor}

GM

adw.kmieciak — Fri, 10 Oct 2008 07:29:33 +0000

PS Jutro o 16.00 wystąpię w TOK FM. Zapraszam.

Majorze proszę zadbać aby audycję nagrano – o ile ma Pan w ogóle takie możliwości.

Co do samego Pańskiego wpisu to przyznam się, że nie czuję się na siłach aby opatrzeć go jakimkolwiek komentarzem, aby podjąć w ogóle rozmowę. Zastanawiam się dlaczego i myślę, że ze strachu.

pozdrawiam

dobry text majorze,

sirhamilton — Fri, 10 Oct 2008 03:22:08 +0000

może nawet zamówię książkę... pozdro

==============
po co nasze swary głupie,
wnet i tak zginiemy w zupie…

Majorze

Gretchen — Thu, 09 Oct 2008 23:10:01 +0000

Chwilami ten tekst zamykał mnie klaustrofobicznie w rzeczywistości osób niepełnosprawnych.

Bo to jest tak jak piszesz: chrzanienie przy kawce to jest zupełnie coś innego niż codzienna rzeczywistość, realna i dotykalna.

Przy kawce łatwo jest o patos, wzruszenie, głębokie przejęcie się, bo zawsze można wyjść z uczuciem ulgi, że to nie ja. Że mnie to nie dotyczy.

To, co jest pozytywne to być może to, że w takich chwilach pełnosprawni docenią dotąd niedoceniane.

Może to zmieni ich podejście do niepełnosprawnych.

Tak rozumiesz, odrobinę paradoksalnie.

Od lat zmagam się w sobie z problemem eutanazji. Cały czas boję się nadużyć.

Bo w prawo cierpiącego człowieka do zatrzymania tego cierpienia wierzę. Nie piszę, że je przyznaję, bo co ja mogę o tym wiedzieć? I kim jestem, żeby takie prawo przyznawać?

Wierzę, że człowiek może dojść w bólu jakimkoliwiek do takiej granicy, że śmierć jest jedynym rozwiązaniem dla niego.

Jeśli jest wierzący to jest kwestia jego sumienia.

No, ale i mojego. O ile mam być osobą wspomagającą.

Ileś lat temu odbyłam taką rozmowę profilaktyczną. To trwało wiele godzin.

Ja mówiłam nie mógłbyś ode mnie wymagać czegoś takiego

On nie chciałbym tak cierpieć

Ja… On… Ja… On…

Widziałam swoją stronę, powoływałam się na argumenty, że człowiek trzyma się życia, że on by sobie umarł, a ja bym została z tym całym syfem, że pomogłam mu się zabić, że musiałabym z tym żyć.

Na co On mówi, że to egoizm…

I wiesz Majorze, do dzisiaj nie umiem sobie odpowiedzieć.

Nie umiem.

Bo to jest egoizm.

Oczywiście, że jest.

Ale być może gdybym widziała ten Jego ból to przestałabym się zastanawiać?

Bo być może chciałabym żeby i On mi pomógł w takiej sytuacji?

Wiesz co jest sednem Twojego tekstu w moim odczuwaniu świata?

To zdanie:

Żeby zrozumieć co to jest ból psychiczny, niemożliwy do opanowania, bo nikt nie przywróci nadziei, to trzeba choć chwilę taki ból przeżyć.

Dziękuję za ten tekst. Przywrócił mi proporcje.

Te najważniejsze.