TXT - Komentarze do notki "Muzycznik Gretchen: Elvis Aaron Presley"

No nie wiem,

Pino — Tue, 19 Jan 2010 15:18:32 +0000

jakoś mua nie przekonuje. Ja nawet Fever lubię bardziej w innym wykonaniu…

Ten styl był idiotyczny. To już ładniej umierali Haszek i Wysocki ;-)

No dobra, jeśli bardzo się uprę, powodowana solidarnością bażancią...

>Pino

jozefstopczyk — Tue, 19 Jan 2010 15:05:39 +0000

Król z okresu SUN był nie do wyjebania. absolutna klasyka. potem było róznie, ze wskazaniem na równanie w dół, ale, i to trzeba zaznaczyć, z bardzo wysoka :P

Śnieg. Deszcz. Psy osaczają. Rozpoznaję niektóre z nich

Pani Gretchen,

Pino — Tue, 19 Jan 2010 14:31:25 +0000

Po prostu dziwi mnie budowanie pomników (niekoniecznie z kamienia i spiżu) tym, którzy nie dali sobie rady sami ze sobą.

Śmierdzi mi to jakoś dążeniem do usprawiedliwiania samych siebie, bo przecież skoro tak wielcy byli słabi, to czegóż wymagać od nas maluczkich?

Współczuję im, a jeszcze bardziej ich bliskim, jeśli takich nie utracili po drodze.

Ale nie widzę żadnego nimbu.

Jakoś tak.

A gust muzyczny to jednak ma Pani fatalny!

hi hi

Grzesiu

maddog — Sun, 19 Oct 2008 19:10:29 +0000

Bo to jest tak, przynajmniej tak to widzę: niech sobie będzie nisza.

Ważne jest, by jakaś część gwiazdy, czyli tych, których mamy na topie odwoływała się w swojej twórczości do tych, o których mówi pani Igła.

Kumasz?

To ma większą siłę rażenia wśród łebków zakochanych w Feelach itd.

www.pomocdlarenaty.pl

Jeszcze i jeszcze...

Gretchen — Sat, 18 Oct 2008 00:06:44 +0000

A jak jeszcze nie uwierzyliście w to, co chciałam tu powiedzieć to posłuchajcie tego.

Ojciec i córka.

Więź. Niezatapialna.

Grzesiu

Gretchen — Thu, 16 Oct 2008 20:10:42 +0000

Pod Twoją odpowiedzią co do narzekań Igły Szanownego się podpisuję całkowicie.

Teraz idę do HP zobaczyć co tam wysmażyłeś :))

Oj, Igła, trochę optymizmu,

tecumseh — Thu, 16 Oct 2008 19:54:19 +0000

popatrz kto tu pisał na TXT o Osieckiej, młode pokolenie, ja:), AnnPol.

Kogo interesują Starsi Panowie?

Mnie, moją siostrę, jeszcze kilka osób by znalazł pewnie.

Tak jak tych, co słuchają tekstów Osieckiej, Kofty, Młynarskiego, piosenek Niemena, Ewy Demarczyk, Piwnicy pod Baranami itd.
Ta kultura żyje, wiadomo,że to jednak jakaś nisza, ale jest.
I są młode zespoły, które kontynnują dzieło.
Jest Raz Dwa Trzy, Katarzyna Groniec, jest Turnau 9choc fakt, nie tacy oni już młodzi i w muzyce od lat obecni wielu)

Pozdrówka.

P.S. Gretchen, zajrzyj do ostatniego Hyde Parku, znaczy HP nr 3, ostatni mój komentarz to odpowiedź na temat Closterkellera.

Jak to, kogo obchodzą, Panie Iglo?

germania — Thu, 16 Oct 2008 18:28:10 +0000

Na przyklad mnie. I wcale nie sa dziwolągami, a swoistą miarą dobrego smaku. Też dla mnie.

Czy mają swoją szkolę? Pewnie tak – muzycznie (a i tekstowo trochę też) zaliczylbym do niej Turnaua na przyklad.

I tu nie idzie o to, czy ktoś im podskoczy, Panie Iglo. Oni są jako Wasowski i Przybora et consortes niepowtarzalni. Idzie o dobry smak w towarzystwie. Dalej nie będę, resztę sam Pan sobie dośpiewaj.

Uklony

Heh...

igla — Thu, 16 Oct 2008 16:38:20 +0000

Tak mi się skojarzyło..

Że Starsi Panowie, to padli..
Jako dziwolągi.
Kogo oni obchodzą?

A mają swoją szkołę?

Bo jak mi ktoś napisze, że w konspiracji?
To ja się roześmiam.

Psze Państwa.
Raczej szyderczo.

Bo liczy się kontynuacja.
A tej nie widzę.
Bo kto jeim podskoczy?

Szanowna Pani Gretchen,

yayco — Wed, 15 Oct 2008 09:56:13 +0000

następnym razem proszę sobie kupić w dziecinnym sklepie gryzaczek.

Jak Pani tak zadaje pytania, to proszę się nie dziwić odpowiedziom.

Przecież nie chodzi tu o to, że są zespoły dla dzieci (nie tylko Arka Noego, ale choćby Małe WuWu). Nie chodzi o to mam nadzieję, żeby wskazać sto tysięcy optymistycznych piosenek (bo jeśli o to chodzi, to pani Pino w sposób prosty i elegancki wykazała, że albo źle zadaje Pani pytania, albo tak już jest pogrążona w negatywizmie, że nie chce nic zobaczyć).
Przecież w warstwie słownej i muzycznej wiele piosenek Elvisa jest, w swoim prymitywizmie, tak wesolutkich, że strach. Blady, zimny strach…

A postawa afirmatywna jest czymś innym. Nie jest niedostrzeganiem oczywistego zła i wykonywaniem rozkosznych hopsasów pod muzykę. Przeciwnie, dostrzegane (bo przecież dostrzegalne) zło jest jej istotnym (choć niekoniecznie ujawnianym) elementem.

Nie jest pustym optymizmem, bo na szczęście tekściarzem nie jest żaden François-Marie Arouet.

Idzie o to, aby złu przeciwstawiać dobro. Wierzyć w dobre zakończenia. Choćby były one tylko transcendentnie gwarantowane. I zakładać, że to, co robimy, zbliża nas do szczęśliwych zakończeń.

W tym sensie afirmatywna będzie piosenka Tomka Lipińskiego o miejscowości Moskwa, którą Pani nie tak dawno wklejała.

Ja kiedyś wklejałem piosenkę Gianny Nannini Grazie! Afirmatywny jest Brassens, którego wklejam, choć nie znam francuskiego. Afirmatywny jest i Cash, i Nohavica.

Albo ten cudowny kawałek Waglewskiego, który pomieszczam niżej w innym wykonaniu:

Można by tak długo. Można by wskazywać na konkretne piosenki, albo na konkretne projekty muzyczne, jak choćby The Traveling Wilburys, albo Raz, dwa, trzy.

Ale przecież nie o to idzie. Choć to dziwne, że Pani nic poza Arką Noego nie zauważyła. Zresztą nawet Arkę… u nas zakłamano i większość ludzi ją kojarzy wyłącznie z kampanią wyborczą Krzaklewskiego. Mniejsza…

Bo naprawdę, nie o to idzie. Pisząc o taplaniu się kultury w negatywizmie, nie twierdziłem, że nie ma kontrprzykładów. Są. Sam się staram nimi otaczać. Jak można ich nie widzieć – nie wiem. Mogę współczuć.

Kultura tapla się w negatywizmie w tym sensie, że łatwiej w massmediach o czernuchę (proszę wybaczyć rosyjskie słowo), niż o coś odmiennego. Paradoksalnie, niektóre media udają, że ten negatywizm potępiają, tylko po to, żeby go lansować. Takie mam wrażenie.

Czemu tak jest – nie wiem. Nie znam się na kulturze masowej. Prywatnie, jako nieznający się myślę, że kreowanie pozytywnych wzorów jest trudniejsze, bo pozytywne wzory są trudne. Nakładają na nas ograniczenia, każą odmawiać sobie tego, co baaaardzo niekiedy pożądane i przyjemne.

Co więcej, nie powinniśmy wówczas iść się powiesić, bo nie wszystko jest w zasięgu ręki, ale powiedzieć sobie, że może coś się da zrobić. Albo, że sami z tego zrezygnowaliśmy, jeśli to prawda.

Pewnie mnie Pani obśmieje, bo mam też wrażenie, że negatywizm jest terapeutyczny. Bo koncentrując się na cudzym nieszczęściu, trochę przestajemy zwracać uwagę na to, co sami sobie złego robimy.

I na koniec raz jeszcze: nie chodzi o to, żeby piosenkarz gibał się radośnie pod muzykę. Mam to w nosie. Nie jestem grupą docelową, obawiam się. Większość telefonicznych ankieterów rezygnuje po usłyszeniu odpowiedzi w kwestii wieku.

Ja bym chciał, żeby czasem ktoś mnie odciążył z obowiązku tłumaczenia mojemu Dziecku, że kreatywny inteligentny człowiek może przetrwać i czasem osiągać swoje cele. A jak się zdaje, od współczesnej kultury popularnej nie powinienem tego oczekiwać.

Pozdrawiam

[Edit: zmienilem klip, na pełną wersję piosenki, choć obrazki inne]

Panie Lorenzo

Gretchen — Wed, 15 Oct 2008 09:52:13 +0000

Starsi Panowie to mistrzostwo w dystansie i afirmowaniu.

I w formie, co oczywiste.

Pozdrawiam cwałując w kierunku zakładu pracy…

Pani Gretchen,

yayco — Wed, 15 Oct 2008 09:51:25 +0000

jakoś się nie dało zauważyć, że się coś Pani zablokowało. Wprost przeciwnie.

Ale to pewnie ja źle patrzyłem.

Ale cieszę się z odblokowania, tak czy inaczej, chociaż w pomieszczonej piosence żadnego negatywizmu nie widzę.

Może dlatego, że nie szukam.

Serdeczności

Panie Yayco

Gretchen — Wed, 15 Oct 2008 09:45:32 +0000

Ależ Pan złośliwy o poranku.

Tłumaczy mi Pan, co ja wiem tyle, że mi się coś w mózgu zablokowało i nie mogłam odnaleźć właściwego tropu.

Dlatego apelowałam o pomoc. Tak wie Pan, afirmatywnie zamiast negatywistycznie.

Pino i Pan, Panie Yayco żeście mnie wkopnęli na tor, za co uprzejmie dziękuję.

A tu proszę, piosenka negatywistycznie afirmacyjna :)

Pino

Gretchen — Wed, 15 Oct 2008 09:31:44 +0000

O, widzisz.

Dziękuję :)

Panie Lorenzo,

yayco — Wed, 15 Oct 2008 09:09:45 +0000

to nie tak.

Zresztą sam Pan to zauważył.

Ja mogę tego oczekiwać. Więcej – ja to dostaję.

Tylko, że chciałbym więcej. I żebym nie musiał tak się męczyć, żeby znaleść.

Bo ja leniwy jestem. Poniekąd.

Pozdrawiam, słuchając Jimmiego Mcgriffa

Obawiam się, Panie Yayco Szanowny,

germania — Wed, 15 Oct 2008 08:58:32 +0000

że od żadnej kultury popularnej nie może Pan tego oczekiwać. Ta popularność w przypadku kultury (choć nie tylko) zdaje się ma to do siebie, że niekoniecznie chce jakieś wyższe cele osiągać.

Choć właśnie słucham sobie na Trójce od rana piosenek Kabaretu Starszych Panów i wygląda na to, że oni są też popularni. Pytanie w jakim wymiarze i dla kogo.

Pozdrawiam optymistycznie (w moim wymiarze)

Gretchen

Pino — Wed, 15 Oct 2008 06:00:14 +0000

don’t worry be happy

oprócz błękitnego nieba

what a wonderful world

opadły mgły, wstaje nowy dzień

do pewnego stopnia la boheme

więcej nie wymyśliłam :)

A! Grzesiu

Gretchen — Tue, 14 Oct 2008 22:41:00 +0000

Jeszcze kiedyś napiszę tekst o de dors.

To już będzie jazda bez trzymanki.

Chyba, że się skontroluję, oraz ocenzuruję.

Nie mogę tego wykluczyć, nie mogę.

Ale nie mogę też obiecać.

Panie Yayco

Gretchen — Tue, 14 Oct 2008 22:30:19 +0000

To ja Pana ugryzę i może mnie Pan potępić, bardzo proszę.

Kiedy piszę o tej afirmacji to wyłącznie w kontekście wykwitów kultury, nie rzadko masowej.

Ma Pan jakiś przykład?

Z wyłączeniem Arki Noego (każdy jak widać na inny rodzaj alergenów jest nieodporny…)?

A co tam, zadam pytanie jeszcze ogólnie:

Czy ktoś może mi tu podać przykład dostępnego wykwitu kultury, najlepiej muzycznej, który jest afirmacyjny wobec życia?

Bo ja nadal sobie przypomnieć nie mogę.

Panie Yayco, pozdrawiam Pana indywidualnie, mimo apelu skierowanego do zbiorowości…

Grzesiu

Gretchen — Tue, 14 Oct 2008 22:24:50 +0000

To ja już tu prawie osiwiałam ze zgryzoty, że nie pojawiłeś się w Muzyczniku, a Ty normalnie się rozleniwiłeś :)

Swoje elvisowe konotacje wyjaśniłam więc nie będę się powtarzać.

Jak Ci tubka zadziała to proponuję posłuchać, choćby we fragmentach, zwłaszcza tych ostatnich.

Za wszystkie dobre słowa dziękuję.

Gdybyś kiedyś mógł napisać o Closterkeller… Bo wiesz, ja uważam, że Anja Orthodox opiera swoje dokonania na całkowitym braku głosu i słuchu… Sama zresztą to kiedyś o sobie powiedziała.

Więc gdybyś kiedyś zechciał mnie przekonać... Obiecuję, że się postaram :)

Idę dogryźć Panu Yayco teraz, bo mi umknęło.

A wszak każda okazja jest dobra.

:))

Hm, powiem tak,

tecumseh — Tue, 14 Oct 2008 21:51:29 +0000

Elvis nigdy jakoś nie był “mój” w tym znaczeniu, co moi byli Doorsi, Beatlesi, Dżem, DCD, Armia, Pidżama, Closterkeller, osiecka, piosenki Staszewskiego seniora.
Wprawdzie doceniam, kilka piosenek lubię, ale nie chwytało mnie jednak nigdy to tak bardzo..
Tekst jednak pięknie napisany (choć właściwie u ciebie to normalka, więc poo co ja to piszę?), utworów nie moge posłuchać, bo od kilku mi nie działają youtuby, najpierw w żadnej przeglądarce i wszystkie, teraz tylko te z twojej notki nie działają ni w Mozilli ni w Operze.:)
Ale sobie za to Marylki Rodowicz słucham od godziny.

A i bardzo ciekawa dyskusja i komentarze pod tekstem, aż się nie powinienem włączać, bo nie umiem nic na tym poziomie dodać.
Ale chciałem się pojawić, bys wiedziała, że przeczytałem już dawno, tylko nie miałem czasu i okazji wpisać się.

Pozdrówka

Pani Gretchen,

yayco — Tue, 14 Oct 2008 10:37:28 +0000

negatywna ocena oznacza jedynie, że nam się coś nie podoba. I koniec. Potępienie oznacza, że ze względu na jakieś kryteria (subiektywne lub zobiektywizowane) uważamy, że coś jest złe i należy to wyplenić.

Negatywnie oceniam ludzi, którzy nie potrafią dopasować krawata do koszuli (co w moim wypadku jest trochę ekstrawagantne). Ale nic nie robię. Ot: nie podoba ni się.

Potępiam ludzi, którzy innych gryzą (dosłownie lub w przenośni). Zrobię wszystko, aby w mojej okolicy takich nie było.

Na gruncie normatywnym to było by tak,że negatywne oceny towarzyszą każdej odczuwalnej dewiacji, niezależnie od rodzaju norm, które zostały naruszone.

Potępienie jest natomiast formą reakcji na dewiację w sferze norm moralnych.

Ale proszę dalej nie dopytywać.

Co do tej subkultury, to słyszałem. Nawet często, bo się z niej moje Dziecko naśmiewa.

Nie zna Pani nikogo, kto afirmuje życie?

Współczuję, pozdrawiając

Panie Yayco

Gretchen — Tue, 14 Oct 2008 10:21:31 +0000

Te Pańskie subtelności językowe…

Jaka jest różnica między potępieniem a negatywnym ocenianiem?

Ciekawy jest wątek o taplaniu się kultury w negatywiźmie. Słyszał Pan o subkulturze EMO ?

Może negatywizm jest bardziej nośny, sama nie wiem. Może łatwiej wyrażać negatywistyczny sprzeciw, niż dostrzegać błękit nieba i niepowtarzalność życia?

Właśnie się staram sobie uprzytomnić czy znam kogoś, kto jest z tego drugiego nurtu…

[nadal się zastanawiam]

Nie wymyśliłam.

Ale może jeszcze?

Kilka rzeczy, Pani Gretchen, jeśli można.

yayco — Tue, 14 Oct 2008 09:36:23 +0000

Dobrze, że się Pani z tego “potępienia” wycofała, bo ja nikogo (w tym tutaj kontekście) nie potępiam.

Natomiast oceniam negatywnie. Nie ze względów społecznych, bo doceniam znaczenie dewiacji dla trwałości struktur i ich zdolności adaptacyjnych i modyfikacyjnych.

Potępiam jako ja, bo uważam, że daru jakim jest życie nie powinno się marnować.

A mój żal nie jest skierowany wobec tych co wygrali. To byłby nonsens. Mój żal jest żalem do kultury, która tapla się w negatywizmie,. olewając (nie do końca oczywiście, bo nic nie jest jednoznaczne i do końca). Tym co wybrali i wygrali – zazdroszczę. Bez cienia zawiści.

Ale faktycznie, mój socjocentrym nie pozwala mi żałować zautomatyzowanych konformistów. To jest smar społeczny. Olej w silniku. Zmieniany co jakiś czas.

Tylko,że jeśli wyjdę z socjocentryzmu i zobaczę konkretnych ludzi, którym się wydaje,że są niepowtarzalni i kontrowersyjni, a są robieni z matrycy, to czasem niektórych mi żal.

Tych nieagresywnych.

Więc summa summarum nie ma wielkiego sporu między nami, choć odmienność perspektywy jest oczywista

Pozdrowienia

Panie Igło

Gretchen — Mon, 13 Oct 2008 22:18:41 +0000

Nie trzeba mi mówić jaka to bajka The Clash :)

Miło, że Pan odwiedził mój zakątek.

Prezencik (tytuł mi się spodobał):