TXT - Komentarze do notki "Okolice Bródna: Kto gra w karty… "

Pani Penelopo,

yayco — Tue, 28 Oct 2008 10:53:19 +0000

ja też byłem oporny.

Aż trafiłem na bardziej upartego ode mnie.

I już.

A w tysiąca to grałem w dzieciństwie. Lubiłem to.

Szkoda z tym Bondem.

Ja pewnie się jednak wybiorę 7 bo i tak będę zajęty tego dnia, a kilka następnych zamierzam pracować sumiennie, odrabiając miesiące blogowania.

Bo ja bardzo jestem za Bondem, a odnowienie konwencji przyjąłem entuzjastycznie.

Ale może następnym razem się okazja nadarzy? Kto wie?

Pozdrowienia serdeczne

Panie Odysie,

yayco — Tue, 28 Oct 2008 10:49:53 +0000

cuda są. Bezwzględnie.

A my je, równie bezwzględnie, omijamy wzrokiem. Zazwyczaj.

Pozdrowienia

Panie Maxie.

yayco — Tue, 28 Oct 2008 10:48:33 +0000

Pan powinien zrobić wydanie zebrane metakomentarzy.
No.

A ja się dziś zdenerwowałem. Rano pracowałem na Czerniakowie i żona mi przysłała informację, że pocisk się znalazł. Choć nie wiadomo kto zgubił.

Nawet się ucieszyłem, bo to zawsze lepiej znaleść, niż zgubić.

Ale potem się dowiedziałem, że zajęcia są zniesione tylko do 14. Niefajnie. Bo ja tam zaczynam znacznie później. Znaczy, w tej okolicy.

Pozdrawiam markotnie

cd. Panie Yayco

Penelopa — Tue, 28 Oct 2008 07:59:59 +0000

Wieczorem przeszło mi przez myśl, czy by do Pana nie dołączyć 7 listopada w tym multipleksie. A Bond… mmmm.

Ale cóż: zjazd rodzinny z okazji urodzin córki robimy.

Pech.

Panie Yayco

Penelopa — Tue, 28 Oct 2008 07:55:02 +0000

yayco

mówiąc szczerze, to najbardziej potrzebny jest w brydżu, jak w życiu, partner.

Ależ był taki człowiek. Mój ojciec. Nauczył grać moją mamę, moją siostrę... a jakaś oporna byłam.

Ale w tysiąca potrafię grać.

Pozdrawiam porannie.

Nic nie wiedząc o brydżu, powrócę do grzałki

odys — Mon, 27 Oct 2008 22:59:31 +0000

Owoż niegdyś, we wspominanym już domu spędzaliśmy rodzinne wakacje. Dom, jak wiadomo, jest z drewna, lecz podmurowany. Podówczas jeszcze nie było wodociągu, tylko studnia. Siłą rzeczy brakło i łazienki — jej rolę pełniła tzw. umywalnia czyli pokój do ablucji, połączony z podręcznym składem wszystkiego. W pomieszczeniu tym ojciec trzymał trumnę, czyli ogromnych rozmiarów plastikowy bagażnik dachowy (tzw. boks). W praktyce byl dodatkową półką. W umywalni trzymaliśmy także grzałki elektryczne — takie duże, do grzania wody w wiadrach
Tyle wprowadzenia.

No i teraz sama anegdotka.

Moja mama z jakiegoś przeciwległego pomieszczenia wysłała mojego małego (cztery lata? tak jakoś) brata z wyraźnym poleceniem:
— Zanieś grzałkę do umywalni i połóż na bagażniku taty. Tylko NIE WŁĄCZAJ do kontaktu.
Podkreślam to nie włączaj, bo mama tak właśnie wokalnie ten zwrot podkreśliła.

Skąd jej do głowy przyszło, by akurat to powiedzieć — nie wiem. Musiała przemówić kobieca intuicja czy jakieś skrzyżowanie wyrzutów sumienia działających wprzód pod wieszczym natchnieniem.

Co zrobił braciszek?
Oczywiście, staranie wykonał polecenie.
Zwłaszcza tak podkreśloną jego część.

Jakim zbiegiem okoliczności wykryliśmy swąd nim dom poszedł z dymem — nie wiem. Skończyło się na gustownej dziurze w trumnie.
A mogło być największe ognisko w moim życiu…

I niech ktoś powie, że cudów nie ma.

Mam jedną acz błyskotliwą myśl

max — Mon, 27 Oct 2008 22:49:40 +0000

która posluzy mi jako metakometarz

Szanowni Panowie Yayco i Lorenzo

spać nie będę mógł przez Was!!!

pozdrawiam ciągle kulając się ze śmiechu

tym bardziej ze nie wiem po jakiemu gadacie

p.s pierwszy król, drugi szczur, trzeci do nieba leci, a czwarty gra w karty

no.

:))))))

_{prezes,traktor,redaktor}

Do rektorów, droga Pani Pino,

yayco — Mon, 27 Oct 2008 21:48:58 +0000

to ja mam niejaki dystans.

Kiedyś może opowiem o tym, jak mnie jeden prorektor mazowiecki uczył obyczajowości akademickiej.

Śmierć, tak, być może, zwłaszcza,że Pimpuś budzi moją notoryczną sympatię.

No i jest teraz ta młoda, jak jej tam… Tiffany. Jak Cholewa przejąl tłumaczenie tego podcyklu, to się okazało, że jest o i niegłupi i przeraźliwie śmieszny.

Dziecko, które zlewa tłumaczenia, mówi, że zawsze taki był.

Pozdrawiam

PS Coś z Vimesa:

- Pani – powiedział lodowatym tonem. - Jestem oficerem Straży i muszę poinformować, że działania, jakie pani sugeruje, łamią prawa tego miasta. - A także kilkorga co bardziej pruderyjnych bóstw, dodał w myślach.

Panie Lorenzo,

Pino — Mon, 27 Oct 2008 21:37:40 +0000

z takich rzeczy, to umiem grać w curling. Ale do tego potrzeba trochę sprzętu specjalnego i lodowiska, na które łyżwiarzy się nie wpuszcza nigdy. Więc obawiam się, że też do kitu.

I uwielbiam scrabble, choć na sieci jest wygodniej, bo automatycznie punkty liczy i kwadraciki się nie rozsypują na planszy. No i ogrywam kolegę, co w Londynie mieszka.

Ale na kryzys też się przygotowuję, jako osoba paranoiczna ogólnie. I napawam się słodyczą życia, zgodnie z tym, co mówił Talleyrand. W ogóle, im bardziej się w przeszłości zagłębiam, tym bardziej się boję, że za jakiś czas zapłaczą z tęsknoty nawet ci, co stan obecny nazywają PRL-bis, układ okrągłostołowy itd. W końcu, taka II RP to też w pewnym sensie syf był. A potem co przyszło? No właśnie.

Ale to już nie na temat było.

Panie Yayco, Connellego nie czytałam, niestety. Mam wrażenie, że ja najwięcej czytałam gdzieś do dwunastego roku życia, a od kiedy poszłam na studia, to ostry już notuję regres. Nie licząc literatury fachowej, z którą też zazwyczaj nie nadążam.

Ach, Potworny regiment to w ogóle było coś. Pochłonęłam chyba na dwa razy w Empiku, aż się wstydząc, że takie wrażenie na mnie robi.

Patrycjusz – zdecydowanie tak. I Śmierć. A jeszcze rektor Ridcully moim zdaniem zasługuje na wyróżnienie, za rozsądny i energiczny styl kierowania Uniwersytetem :)

Pozdrawiam z nadzieją, że nowy świt będzie jednak jak wielka, ogromna ryba

U nas, Panie Lorenzo

yayco — Mon, 27 Oct 2008 21:27:10 +0000

kiedyś takie stoły były.

Ale ostatnio chyba nie widziałem.

Może wrócą, bo się nam parki powoli, ale stanowczo cywilizują. Ogrodzeń dostają i bram zamykanych.

Za czym jestem, jak najbardziej.

Pozdrawiam zachowawczo, z odrobiną przesady

W koncu, Panie Yayco,

germania — Mon, 27 Oct 2008 21:26:31 +0000

jakiś ersatz trzeba będzie dla netu w czasach wylączeń znaleźć. Nie wiem, jak w Warszawie, ale u nas, w Krakowie, na bulwarach wislanych i w parkach stoją takie kamienne stoliki z szachownicami. Więc dlaczego nie dla brydżystów? A w przerwie bule?

Poza tym dawniej, gdy byliśmy – pardon – gdy bylem, czas ciagnąl się niczym miodek turecki,a teraz gna jak szalony; trzeba go zacząć smakować.

Proszę na mnie liczyć:-)

Panie Lorenzo,

yayco — Mon, 27 Oct 2008 21:10:25 +0000

jak widzę dla Pana przyszłość, to w zasadzie taki ogród doktora Jordana, plus stoliki brydżowe?

Ale jakby co, to ja mam bule...

Szacuneczek

Ale wie Pani, Pani Pino, że

yayco — Mon, 27 Oct 2008 21:07:27 +0000

właśnie ten Chandlerowski sznyt ja lubię?

A ściślej jego wywracanie na lewą stronę: odwyk, żona, syn, takie tam.

Jak bylem młody, no tak trochę jak Pani teraz, to Marlowe był dla mnie podstawowym archetypem odniesienia. Gówniarski romantyzm.

Czy czytała Pani coś Michaela Connellego? Polecam.

Vimes ma chyba nawet więcej z Hieronima Boscha, gliniarza z LA, niż z Marlowe’a.

Ale Vimes rządzi. Lubię go nawet w epizodach, takich choćby jak te w Potwornym regimencie.

Patrycjusza też cenię przyznam. Coraz bardziej mi się podoba jego elastyczne podejście.

Niania to też oczywiście pierwsza liga, choć raczej kojarzy mi się nie z cukierkami, a z pieśnią radosną Laska Maga ma na koncu gałkę..., czy coś. I ze znakomicie rozwiązanym problemem sprzątania w obejściu.

A głowologia jest najważniejszą z nauk.

Pozdrawiam

PS. Tak, Konfrontacje były przeglądem filmów. Początkowo takich, które niekoniecznie później trafiały do kin. Później czymś na kształt zbiorczych zapowiedzi filmowych na najbliższe miesiące. Całkiem zabawnie było stać po karnety przez cała noc…

A co do brydża, Szanowna Pani Pino,

germania — Mon, 27 Oct 2008 21:06:49 +0000

to jest tak, jak mówi Pan Yayco: najbardziej przydatny jest partner i znajomość podstawowych regul. Reszta przychodzi z doświadczeniem czyli grą. No i trochę myśleć trzeba. Ale gdzie nie trzeba, chyba tylko w polityce. Zaręczam, że jest to tylko trochę trudniejsze od rachunku różniczkowego, za to zdecydowanie latwiejsze od trafienia szóstki w totka.

A przygotować się należy, jako że nadchodzi kryzys energetyczny (który to już z kolei kryzys?) i prąd będą wylączać. Pozostaną nam lampy naftowe i wlaśnie brydż, albo kierki lub remik dla mniej zaawansowanych. Dla ryzykantów, takich jak Panowie Max albo Grzesiu, pzostanie poker, dla innych zaś kanasta. Lud pracujący wsi i miast grywac będzie w zechcyka albo tysiąca, zaś Pan Igla w winta lub wista , w zalezności od tego, jaki przodek weźmie w nim górę.

W sloneczne popoludnia grywać bedziemy w bule, lub ćwiczyć palcatami. Panie zaś będą mogly zabawiać się w serso; dzieci w kólko graniaste lubo też w zbijanego. W Krakowie, na placach publicznych, mlodzież męska grywać będzie w zośkę, lub po szkolach w cymbergaja.

Jak więc Pani widzi, Pani Pino, wcale nie bedziemy się nudzić w przyszlości niedalekiej, kiedy to kryzys wszechobecny ogarnie nasze i inne państwa.

Milych perspektyw i rozrywki Pani życzę

Zgodzę się, ponieważ

Pino — Mon, 27 Oct 2008 20:44:59 +0000

Esme jest moim jedynym autorytetem moralnym. O tyle wygodnym, że jako postać fikcyjna nie ma z pewnością żadnej teczki w IPN-ie.

Choć potrzebuje ona uzupełnienia w postaci Niani Ogg, bo w końcu ktoś musi pomachać torebką z cukierkami.

Nie wiem, czy nie stawiałabym właśnie na ten duet, co do dwóch postaci. Bo Vimes jakiś taki zbyt doskonały się zrobił, przy całym Chandlerowskim sznycie.

Skoro już na to zeszło, to zacytuję: “Ludzie, którzy nie potrzebują innych ludzi, potrzebują innych ludzi, by udowadniać im, że są ludźmi, którzy nie potrzebują innych ludzi.”

Dalej chciałam napisać: rodziców teraz nie zapytam, ale kojarzy mi się, że to jakieś pokazy filmowe były? Ale potem przeczytałam komentarz pana Lorenzo i tyle mojego kojarzenia.

pozdrowienia głowologiczne załączam

Panie Lorenzo,

yayco — Mon, 27 Oct 2008 20:41:36 +0000

szczęśliwie już niepalący bylem kiedy ten wynalazek oglądałem.

Podobnie zabawnie jest w Madrycie, obawiam się.

Ale już mnie to nie… Nie rusza mnie to.

Ale wie Pan co?

Większość kin w których u nas się Konfrontacje odbywały, też już nie istnieje.

Dwa rozebrane, trzecie czeka na rozbiórkę. W czwartym jest teatr niekoniecznie najlepszy…

Ale muszę Panu powiedzieć, że ja mam teraz jeden multipleks ulubiony, choć z dala od domu.

Głęboko jest pod ziemię i pod tego komórkowe telefony mniej dają się odczuć.

7 listopada na Jamesa B. tam się udam. Źródła angielskie sugerują, że znowu się udało. Co mnie cieszy nadzwyczaj.

Pozostaję w stanowczych pokłonach

Maluch maluchem, Panie Yayco,

germania — Mon, 27 Oct 2008 20:25:39 +0000

a byl Pan kiedyś w okolicy budki dla palaczy na Heatrow? 10 metrów kwadratowych, a w środków pól kopy palaczy. Jak się drzwi otwierają, to jakby ktoś nebelwerfer uruchomil.

A dla biletów na Konfrontacje to ludzie wiele rzeczy byli w stanie znieść. W Krakowie, niestety, nie ma już kina, w którym się odbywaly. Sztuka przegrala – o dziwo – z nauką (choć i trochę z komercją, jako że fragment wyższej szkoly prywatnej się w bylym kinie mieści).

Uklony niekonfrontacyjne

Pani Pino,

yayco — Mon, 27 Oct 2008 20:03:13 +0000

czy zgodzi się Pani, że Esme jest jedną z dwóch najbardziej fantastycznych postaci jakie stworzył Pratchett?

Dla ułatwienia dodam, że mój komputer ma na imię Samuel.

Kiedyś w kolejce na Konfrontacje (proszę zapytać rodziców) siedzieliśmy w małym fiacie w sześć osób i paliliśmy. Dobrze , że nie jechał. Ale i tak miałem dziurę w koszuli na plecach.

Pozdrowienia

Pani Penelopo,

yayco — Mon, 27 Oct 2008 19:56:11 +0000

mówiąc szczerze, to najbardziej potrzebny jest w brydżu, jak w życiu, partner.

Podstawy licytacji dadzą się zapisać na kilku kartkach.

Tylko trzeba kogoś, kto zniesie te kartki przez kilka razy.

Bardzo się cieszę, że marnuje Pani czas, kiedy ma Pani komputer do swojej dyspozycji.

Pozdrawiam wielce zadowolony

Co do brydża,

Pino — Mon, 27 Oct 2008 19:42:46 +0000

to tak sobie tłumaczę, Panie Lorenzo, że moje pokolenie już się na tym nie rozumie w większości. I że komputery coś z tym wspólnego mają, jako rozleniwiające, czy też psujące synapsy, czy jak to powiedzieć. Zaplątałam się :) No, kiedyś ich nie było, to ludzie w karty grali i mieli inne ciekawe rozrywki.

A ja żałuję, że nie umiem i nie ogarniam. Ale jako że jestem ogólnie zarozumiała, to nawet pasuje czasem poczuć swoją umysłową niższość, dla równowagi. Natomiast bardzo lubię w różnych książkach wątki karciane, czy to u Sapkowskiego, czy u Chmielewskiej, czy u Pratchetta (babcia Weatherwax ogrywająca szulerów w Okalecz Pana Cebulę to było coś). Więc Panów dialogi też z przyjemnością czytam, chociaż nie rozumiem.

Co do palenia w samochodzie, to nie popieram. Ale zdarzyło mi się latem, kiedy jechałam ze stryjem przez puszczę do Gruszek, na internet i ping ponga. Sam zajarał, poczęstował, odpalił Patrola i śmignął ile fabryka dała. Po ciemku i przy fatalnej drodze. Papieros mi się w ręku trząsł, a nie wydawałam okrzyków tylko dlatego, że musiałam fason trzymać.

Pozdrawiam

Szkoda

Penelopa — Mon, 27 Oct 2008 19:33:18 +0000

że nie miał mnie kto brydża nauczyć grać. A podręcznik jakoś do mnie nie przemawiał.

Pozdrawiam wieczornie, póki komputer do mojej dyspozycji :D

Moje dwa ulubione powiedzonka brydżowe.

yayco — Mon, 27 Oct 2008 19:20:57 +0000

miały charakter ogólnowojskowy.

Jak rozgrywałem, to po wyłożeniu kart partnera zwykłem mawiać (jeśli to akurat nie było trzy bez atu):

- Pokazuję i omawiam

Silnie wkurzające.

A o wiele mogłem rozjechać rozgrywającego, to powtarzałem pod nosem:

- Ogień, ruch i współdziałanie

I w tym duchu pozdrawiam Pana

To nie slabych lotów dowcip, Panie Yayco,

germania — Mon, 27 Oct 2008 19:04:42 +0000

ale autentyczny cytat z osiedlowego dziedzińca: “Kaziu, przestań bić Józka, bo się spocisz!”

Przepraszam:-)

A co do tej niespodziewanej pracy fizycznej, to proszę pamietać o brydżowym przykazaniu: “Umiar zdobi mlodzieńca!”

Pozdrawiam więc w tym sensie

A skąd, Panie Lorenzo,

yayco — Mon, 27 Oct 2008 18:49:21 +0000

są owi, co im do głowy przychodzi zielona fala. Mnie by nie przyszła. Nienawyknięty jestem.

I nie śmiej się Pan z cudzego nadstatystycznego nieszczęścia.

Współczuć trzeba było i pocieszyć, że mogło być gorzej, bo mógł jego połknąć, tego papierosa.

A od tego to już na smętarz niedaleko.

Pozdrawiam refleksyjnie, bom się zmęczył niespodziewaną pracą fizyczną, od czego mnie myśl o upływie lat dopadła

Juz dotarlem, Panie Yayco,

germania — Mon, 27 Oct 2008 18:29:04 +0000

ku utrapieniu i smutkowi kilku osób – nawet w calości.

W nagrodę za bląd w adresie opowiem pewna historyjkę, która, co prawda, bardziej pasuje do Pańskiego tekstu o paleniu.

Pewnego dnia jechalem Plantami Dietlowskimi na odcinku, na którym na przestrzeni niecalych stu metrów są dwa światla. O tym, że po pierwszych zielonych nie nalezy sie rozpędzać wiedzą tylko tubylcy; reszta sądzi, że ma do czynienia z zieloną falą, a tu niespodzianka. Jak pierwsze robią się zielone, to drugie za parę sekund robia się czerwone.

Dojedżam więc do pierwszych, przejeżdżam na zielonych i zaczynam hamować. Tym bardziej energicznie, że jadący przede mna samochód zatrzymuje sie gwaltownie i wypada z niego kierowca, trzymając twarz zasloniętą dlońmi i podskakując jednocześnie, jak czlowiek dźgany widlami.

Dopiero po chwili okazalo się, że jako obcy ruszyl na pierwszych zielony z kopyta i musial mocno przyhamować przy drugich, bo zrobily się czerwone. Ponieważ facet byl palaczem, więc trzymal papierosa w ustach, a rękoma robil to, co robil: jedną trzymal kierownicę, a druga zmienial bieg.

W momencie ostrego hamowania papieros wypadl mu z ust i odbijając się od kierownicy – trafil go żarem w oko.

Jaka jest statystyczna szansa, by osiagnąć taki efekt celowo, zakladając, że ktoś chcialby się trafić papierosem we wlasne oko przy pomocy kierownicy?

Pozdrawiam w zamyśleniu