TXT - Komentarze do notki "Banały: głowa w akwarium i gupiki zamiast myśli"

Panie Maxie,

yayco — Sat, 01 Nov 2008 18:07:31 +0000

dziękuję.

Wydaje mi się bardzo, wyjątkowo wręcz na temat.

Jakkolwiek na inny. Dzisiejszy.

Pozdrawiam

Panie Yayco

max — Sat, 01 Nov 2008 17:54:30 +0000

chciałbym coś fajnego Panu zadedykować

wczoraj był ku temu lepszy kliamt ale dopiero dzisiaj na to wpadłem

dlatego wydaje się to byc bez związku no ale wkleję:)

z mojej ulubionej Ulicy Sezamkowej

_{prezes,traktor,redaktor}

Nie ma sprawy, Panie Odysie,

yayco — Sat, 01 Nov 2008 13:35:40 +0000

zresztą może i jest.

Ale pewnie o tym napiszę osobno.

Co do telewizji, to moim zdaniem niczym nie rożni się od kiosku z gazetami. Nie ma obowiązku.

Pozdrowienia

Panie Yayco, Sergiuszu

odys — Fri, 31 Oct 2008 23:32:51 +0000

Ja nie w Pańskie usta, szanowny Yayco, wciskałem że siedemdziesiąte były wspaniałe. Tak mi się napisało. Podświadomość zadziałała czy co.

Ale jak się jeszcze załapałem, by w tej dekadzie się urodzić, to mam prawo tak ją nazywać, nie? Zresztą z połowa mojej ulubionej muzyki to z tej epoki jest.

A co do kanałów jeszcze. Z tymi telewizyjnymi to tylko taka słowna zabawa, że dziś jest dużo, dużo więcej. Informacji. Z różnych źródeł, o różnej naturze.

Co MacLuhan by napisał o internecie i takim TXT, czy Wikipedii, że o Googlach nie wspomnę?

Skoro już metodę RTV na tle druku porównywał do łowienia już nie wędką czy siecią, lecz przez zmianę wody?

Tak czy siak, Sergiusz słusznie zauważa, że odbiorca nadal jest pojedynczy. I z tą powodzią musi sobie jakoś radzić. Może to takiej Arki nam trzeba?

Pozdrawiam sennie poziewając.

Nie muszę Panie Lorenzo,

yayco — Fri, 31 Oct 2008 23:21:33 +0000

ale akurat mnie naszło.

Pozdrawiam

U nas, w Krakowie, Panie Yayco

germania — Fri, 31 Oct 2008 23:18:23 +0000

malo kto wierzyl (i wierzy) w to, co widzi, bo to generalnie zmylka jest i dym. Pewnie Pan się z nami w tej kwestii zgodzi, bo na tym między innymi polega nasz konserwatyzm.

Po wtóre nie chcialbym zdradzac przedwcześnie elementów fabuly pewnego serialu z udzialem Smoka W., Szewca Skuby i Królika Krakowskiego.

Po trzecie – a musi byc Pan zlosliwy o tej porze? I pomyśleć, że w dobrej wierze popelnilem egzegezę niektórych, niezrozumialych dla obcokrajowców, fragmentów tekstu p. Consolamentum.

Dobranoc z Panem:-)

Panie Lorenzo,

yayco — Fri, 31 Oct 2008 23:09:59 +0000

a czy to prawda,że pierwszy kopiec usypano, żeby unaocznić miejscowej publiczności, że ziemia faktycznie się zaokrągla?

Pozdrawiam dobranocnie

Odysie,

sergiusz — Fri, 31 Oct 2008 23:08:24 +0000

wybacz, że się wtrącę, ale mam takie spostrzeżenia, że liczba kanałów (co za słowo!) w telewizorze nie ma żadnego wpływu na objętość materiału do przetwarzania, ponieważ, jak sama nazwa wskazuje, mamy do czynienia tylko z odbiornikiem oraz odbiorcą/konsumentem. Według mojej wiedzy, żadne przetwarzanie tam nie zachodzi. Całkiem możliwe dlatego, że to co jest puszczane, jest już wysoko przetworzone, albo raczej pogryzione, no papka po prostu.

I co to ma do rzeczy w ogóle, skoro i tak jesteś nieposiadaczem? No to żadne alibi, hehe ;-)

A w ogóle, czy to jakieś Stowarzyszenie Nieposiadaczy Telewizora? Bo ja też nie posiadam. Znaczy gdzieś stoi/leży, ale nie mam pojęcia gdzie mianowicie.

Ukłony dla Rodzinki

Panie Odysie,

yayco — Fri, 31 Oct 2008 23:08:15 +0000

obiecuję, że w listopadzie będę pisał mniej. To znaczy pisał będę więcej, ale gdzie indziej. No. Mniej więcej tak.

Czy mniej książek czytają? Nie wiem. Po Dziecku tego nie widzę. To co widzę, to , że dziecko potrafi czytać równolegle kilka książek. W różnych językach. Ja bym nie potrafił.

Informacja nie ma już linearnego charakteru. Pora się z tym pogodzić. Znalezienie prostych informacji jest banalne w dobie internetu.

Co do telewizji, to na płycie The Wall Roger Waters zawarł myśl taką (o ile pamiętam): Got thirteen channels of shit on the tv to choose from.

Kiedy się ta płyta ukazała (a raczej płyty, bo to przecież jeszcze czasy dużych płyt były, to trochę się dziwiłem. I nie wierzyłem,że jest a tak źle. Teraz mam wielokrotnie więcej i też nie oglądam. Ale telewizor mam. Bo się przydaje do oglądania filmów.

Dziecko nawet mniej niż ja ogląda. Nienawyknięte jest.

Ja nie uważam lat 70 za wspaniałe. Nie wiem gdzie Pan to wyczytał. Kanały informacyjne były różne i było ich coraz więcej. Choć faktycznie, zagłuszarki przeszkadzały.

Czy ilość się odbija na jakości?

Och nie wiem, Szanowny Panie. Mogę wyliczyć Panu całkiem ładną przygarść amerykańskich seriali, które są warte oglądania. Także ze względu na ładunek intelektualny i, za przeproszeniem, aksjologiczny.

Podobnie mógłbym wyliczyć komiksy mające większą wartość artystyczną, niż produkcje Opery Narodowej.

Nie ma prostych, arytmetycznych odpowiedzi.

Pozdrawiam serdecznie

Wyjasniam Panom:

germania — Fri, 31 Oct 2008 23:05:25 +0000

Oto pan Consolamentum mógl wsiąść do innego tramwaju (zapewne linii 8, który przy Bagateli skręca w prawo) by dojechać prawie tam, gdzie ma zajęcia. By się jednak przejść Plantacjami, wsiadl do 4-ki, która przy tejże Bagateli skręca w lewo, więc pan Consolamentum mógl przejśc Plantami ten odcinek, ktory – gdyby byl leniwy – pokonalby przy pomocy tramwaju.

Pokój dzienny w dawnym Krakowie zwano salonem. W pewnych kregach ta nazwa jest nadal używana, jako że pokój dzienny jest jakis taki… peerelowski w wydźwięku.

A co do dzwonienia, to zapewne o legendarnej krakowskiej oszczędności, zwanej centusiowatowstwem, Panowie nie slyszeli.

Spokojnej nocy Pano życzę

Panie Yayco

odys — Fri, 31 Oct 2008 22:54:58 +0000

Za dużo Pan pisze. Nie w sensie obiektywnym, bo dobrego nigdy za wiele, a w Pana przypadku większa ilość nie odbija się na jakości.
W sensie – że nie mam czasu czytać i rozmawiać. No.

Dlatego tak wpisuję się nic a nic nie czytając dyskusji. Niezbyt to grzeczne, ale dopraszam się miłosierdzia, litościwych państwa, bo ja to z tych młodych, już nie czytam tyle co czytało się niegdyś.

Bo że dziś mniej czytają. Książek.
Tak.

Ale czy mniej informacji przetwarzają? Przetwarza – my?
A ile kanałów informacyjnych Pan miał do dyspozycji w tych wspaniałych siedemdziesiątych?

Ja mam wrażenie, że proporcja ilości dostępnych kanałów telewizji jest dobrą ilustracją. Choć sam jestem szczęśliwym nieposiadaczem tego odbiornika.

A że tu już ilość odbija się na jakości…
Taki lajf, jak mówią ci młodzi (od brata wiem).

Pozdrawiam serdecznie

Panie Yayco

Gretchen — Fri, 31 Oct 2008 22:53:05 +0000

Jak to po co?

Żeby nie czuć się a to starszą, a to młodszą od rówieśników.

Może też być tak, że dla mnie więzi są ważne bardzo.

Może tak być.

Ale to już nie na temat jest.

No niby prawda, Panie Maxie,

yayco — Fri, 31 Oct 2008 22:52:56 +0000

ale z drugiej strony, to ja nie wiem czy do wszystkich dzwonią.

Obawiam się, że wątpię.

Ale ja nie jestem za równością, więc mi to nie czyni zanadto.

Pozdrawiam

Też nie wszystko zrozumiałem

max — Fri, 31 Oct 2008 22:49:36 +0000

ale o to trzeba pytac w szczegółach centusiologów

nam pozostaje czekać bez napięcia

a jak dzwonia to miło, nie narażają, co dobre jest samo w sobie

pozdrawiam

_{prezes,traktor,redaktor}

Panie Maxie,

yayco — Fri, 31 Oct 2008 22:44:12 +0000

bardzo pouczający tekst.

Nie zrozumiałem tylko co to jest pokój dzienny i tego dlaczego w Krakowie ludzie wsiadają do tramwaju, żeby się przejść. Poza tym, to normalnie.

Jak u ludzi.

Pozdrowienia

PS No jeszcze jest ta różnica, że do mnie dzwonią jak zamykają interes. Ale też i starszy w sobie jestem, oraz nie filozof.

No dobrze,

yayco — Fri, 31 Oct 2008 22:40:41 +0000

więc idźmy dalej.

A po co Pani więź pokoleniowa?

Z tego co Pani pisze, wynika, że Pani jest starsza od swoich rówieśników. Nie mnie rozstrzygać, czy społecznie czy psychicznie, czy oba na raz.

Więc ta resztka więzi, to żadna jest więź, tylko topniejąca wspólnota doświadczeń.

Pierdoły. Podobnie jak Pani niechęć, do przyznania się, że weekendy spędza pani na działce.

Ja przez całe lata bylem młodszy od swojego pokolenia. Chyba mi przeszło, ale nie odczułem tego, bo ja zasadniczo jestem aspołecznym outsiderem. To bardzo poręczne, zwłaszcza z metodologicznej perspektywy. Doświadczenie osobnicze mi nie interferuje poznawczo.

Kilka lat temu spotkałem ludzi, z którymi bylem blisko w połowie lat osiemdziesiątych. Impreza nawet poważna się odbyła.

Z tego wszystkiego, to chyba tylko to, co śpiewal Kuba Sienkiewicz się nam wszystkim podobało. I wódka może jeszcze.

Nawet nie było o czym gadać. Poziom zrozumienia dowcipów – ujemny. W każdą stronę.

Ale ja wcale nie chcę, żeby wszyscy mieli tak jak ja.

Pozdrawiam bez zastrzeżeń

Panie Yayco

max — Fri, 31 Oct 2008 22:31:35 +0000

z tym dniem wolnym to ciekawe rzeczy czasami wychodzą

no tyle że Pan tramwajami nie szarżuje po mieście

_{prezes,traktor,redaktor}

Panie Yayco

Gretchen — Fri, 31 Oct 2008 22:31:16 +0000

Po jaką cholerę?

Więzi pokoleniowej mi brak. I tyle.

Mam tyle szczęścia, że utrzymałam relacje z kilkoma osobami z liceum. I wiele nas łączy, rośliśmy razem sobie. Oni i ja.

Siedzimy latem w letniej posiadłości Jego rodziców (słowo działka mnie zbrzydza). Śmiejemy się, wino, kolacja…

Do mnie nagle dociera taka myśl o śmierci, że ktoś z teraz siedzących jeszcze młodych pajaców, odejdzie pierwszy. Przestraszyłam się, że to nie ja będę.

I mówię pajacom o tym, a oni patrzą na mnie jakbyśmy mieli po siedemnaście lat.

Wiem, że ja jestem mocno specyficzna i mnie nachodzi w dziwnych momentach, ale cholera coś optymistycznego mogliby powiedzieć, nie?

Znowu poczułam się wyobcowana.

Co do reszty reszty to ja się z Panem zgadzam w stopniu takim, że sobie nie podyskutujemy.

Tylko niech mi Pan nie pisze, że ja bym chciała, żeby wszyscy mieli tak jak ja.

Pozdrawiam z tym zastrzeżeniem.

Pani Gretchen, przepraszam, że zapytam,

yayco — Fri, 31 Oct 2008 22:17:34 +0000

ale po jaką cholerę jest Pani potrzebne jakieś pokolenie?

A co do reszty, to mam wrażenie, że interakcja społeczna w tym wymiarze ma charakter wzajemny.

Żeby mówić, trzeba być słuchanym. Żeby słuchać, trzeba spotkać kogoś kto ma coś do powiedzenia.

Bez słuchacza nie ma tego, kto mówi.

Dopóki nikt nie czyta tego co piszę, piszę dla siebie.

Dopóki nikt nie odpowiada na to co piszę, piszę dla wymyślonego czytelnika.

Dialog rodzi relację innego rodzaju.

A co do myślenia, to jest przereklamowane. Teraz każdemu głupiemu się wydaje, że myśli.

Pozdrawiam

Panie Yayco

Gretchen — Fri, 31 Oct 2008 22:04:54 +0000

Mam wrażenie od jakiegoś czasu, że ja pokoleniowo to wiszę .

Walczyć już nie było z czym, w takim znaczeniu jak Pańskie pokolenie walczyło. Z nowym jeszcze nie.

Muzyki to pokolenie własnej nie ma. Albo się podczepia pod cudzą , albo przedłuża sobie młodość o… cudzą .

Trochę jest tam… a trochę jest nigdzie.

O ile konkretny ktoś, z tego wiszącego, pokolenia miał szczęście spotkać na swojej drodze ludzi, którzy pomogli jakoś w tym rozkroku się odnaleźć to wspaniale.

O ile ten sam ktoś miał na tyle rozumu, żeby poszukiwać to może jakoś wyszedł na tym.

Do czego zmierzam…

Do tego właśnie, że być może dla mnie to jest szczególnie wyraźne, że trzeba słuchać i tych starszych, i tych młodszych. Od każdego czego innego nauczyć się można.

Byle się nie zastać i nie zaskorupieć.

Byle umieć.

Byle chcieć.

Trochę zwolnić.

Odrobinę podbiec.

Patrzeć. Słuchać.

Myśleć.

Panie Sergiuszu,

yayco — Fri, 31 Oct 2008 20:08:24 +0000

w kwestii sadownictwa chętnie się zgodzę.

Co zaś do zmiany, to od dawna chodzi mi po głowie opowiadanie o tym, jak to kościół w S. cofał się w czasie.

To dziwna historia, ale pokazująca, że nadmierna wyrywność, choćby nawet uzasadniona, może być źle odebrana i że summa summarum czasem lepiej się wycofać z postępu.

Albo i nie.

Niestety nie mam materiału ilustracyjnego, obejmującego ni mniej ni więcej, ale 40 lat. Wciąż szukam.

Pozdrowienia

Panie Yayco,

sergiusz — Fri, 31 Oct 2008 17:55:28 +0000

oczywiście tu nie da się generalizować, bo chyba tylko z Boskiego punktu widzenia byłaby szansa trafnie ocenić po co? i czy warto?

Jako ludzie nie mamy takiego komfortu i, choć staramy się przewidywać lub domyślać odpowiedzi, zasadniczo ich po prostu nie znamy. Nasze uzasadnienia ocen zawartych w roboczo przyjętych odpowiedziach w istocie opierają się na logice w rodzaju a bo tak!. Tak myślę. To chyba nasza wada fabryczna, możliwe że coś wspólnego mająca z dwoma drzewami: poznania dobra i zła, i tym drugim: życia. A dokładniej ze skorzystaniem z pierwszego i brakiem dostępu do drugiego. Pewności tu nie ma, ale możliwość taka jest.

Jasne więc, że każda innowacja wymaga osobnej oceny, osobnej uwagi. Innowacje nie są z istoty ani złe ani dobre. Nawet innowacyjne nie są z istoty. To się okazuje po pewnym czasie dopiero. Z istoty to co najwyżej zmiany i ruch. Czy do przodu, czy do tyłu to już nie takie pewne.

Swoją drogą, zmagania starego z nowym doskonale widać na przykładzie zupełnie współczesnej historii Kościoła Katolickiego. Wspomniałem o tym przy okazji powrotu do imienia no name dla Boga. To zmaganie odbywa się stale, czasem przybierając postać rozłamów, a najcześciej napięć wewnętrznych, owocujących albo nowinkami w liturgii, albo powrotem do przedwczorajszych tradycji.

Pozdrawiam

Panie Lorenzo,

sergiusz — Fri, 31 Oct 2008 17:33:14 +0000

myślę, że tego niebezpieczeństwa da się uniknąć, o ile będziemy pamiętać, żeby mieć te 17 lat w środku, a nie na zewnątrz. Jestem wręcz pewien, że owa ewentualna śmieszność jest czymś niezależnym od wieku, gdyż przejawiać się może równie dobrze ubieraniem i zachowaniem u dzieci 10-12-letnich, pozujących (przy współpracy rodziców) na młodzież 18-letnią, co najmniej.

Jak zresztą widzę, tego aspektu dotknął właśnie Pan Yayco, wspominając o dżinsach. Uważam, że choć dla młodzieży zwykle istotna jest bardzo identyfikacja z grupą wiekową, realizowana także przez ubiór/powierzchowność, to jednak młodzież jakimś szóstym młodzieńczym zmysłem wyczuwa młodą duszę u człowieka, który nie tylko jest w wieku ich Dziadków, ale do tego jest wręcz niedzisiejszo ubrany itd.

A co do wspomnień i nienadążania za pędem współczesności, to tak samo jak naturalne jest posiadanie bagażu przeszłości, z wiekiem coraz pokaźniejszego, tak samo naturalny jest pewien opór przed tym pędem. Osobiście jestem zdania, że ludzka natura, choć jakoś zmieniająca się w czasie wraz ze zmianami w kulturze, ma jakieś własne mierniki zdrowej prędkości poruszania się świata, a przekraczanie przez świat bezpiecznej dla człowieka prędkości znajduje wyraz nie tylko w zagubieniu i niezgodzie ludzi starszych, ale także w reakcjach i postawach ludzi z każdej grupy wiekowej powyżej lat 5. Bo chyba tylko do lat 5 człowiekowi nie stanowi, bo ma jeszcze wielkie możliwości dostosowawcze. No ale tu już się wymądrzam, więc się zatrzymam. By nie przekroczyć dozwolonej prędkości :-)

Pozdrawiam serdecznie

Pani Pino,

yayco — Fri, 31 Oct 2008 17:21:50 +0000

ja wiem, że Pani słyszała. Chociaż przecież nie pytałem.

Nie będę tu Pani komplementów sadzić, bo nie wypada, ale niektóre wątki powyższego tekstu w jakiś sposób wiążą się z naszymi rozmowami.

Z Panią i jeszcze kilkorgiem młodych (choć zwykle od Pani nieco starszych) ludzi, którym nie trzeba wyjaśniać podstawowych pojęć, bo albo je znają, albo zaraz sobie sprawdzą, korzystając z nowych technologii.

A z Kleyffem, to nie wiem, czy współczuć, czy zazdrościć. Dawnego uwielbiam, zaś późniejszego… mniej.

I tak mi się, przy okazji, a w kontekście jutrzejszego dnia przypomniało, że niecałe dwa tygodnie po Jacku Kaczmarskim zmarła Natasza Czermińska.

Nikt tak jak ona nie śpiewał Herberta…

a potem po skończonej walce pozwól nam rozprostować palce choćby już była tylko pustka

Pozdrowienia

Coś w tym jest Panie Lorenzo,

yayco — Fri, 31 Oct 2008 17:08:58 +0000

coraz trudniej mi znaleźć jeansy w których nie wyglądam jak pajac. A wciąż nie umiem sobie siebie wyobrazić bez jeansów.

Kłopot, który rozwiązuję, kupując spodnie razem z Dzieckiem. Dziecko korzysta z mojego doświadczenia, a ja korzystam z niezakłóconego wspomnieniem, systemu ocen estetycznych Dziecka.

Pozdrowienia