TXT - Komentarze do notki "Po co żyję? - prozaiczne pytanie a jakże czasem dokuczliwe. "

Agawa

poldek34 — Fri, 21 Nov 2008 21:05:04 +0000

:-))

************************
człowiek ponoć “zaczyna się” wtedy gdy dziękuje…. . Zgadzam się z tą myślą. :-))) Dziękowanie to bardzo ludzka rzecz.

Poldku

agawa — Fri, 21 Nov 2008 16:27:30 +0000

Pytanie to nieodlłącznie kojarzy mi się z Gałczyńskim

Po cholerę toto żyje?
Trudno powiedzieć, czy ma szyję,
a bez szyi komu się przyda?

Pachnie toto jak dno beczki,
jakieś nóżki, jakieś kropeczki-
ohyda

Człowiek zajęty niesłychanie,
a toto proszę, lezie po ścianie
i rozprasza uwagę człowieka;

bo człowiek chciałby się skoncentrować,
a ot, bożą krówkę obserwować
musi, a czas ucieka.

A secundo, szanowne panie,
jakim prawem w zimie na ścianie?!
Co innego latem, gdy kwitnie ogórek!

Bo latem to co innego:
każdy owad może tentego
i w ogóle.

Więc upraszam entomologów,
czyli badaczów owadzich nogów,
by się na tę sprawę rzucili z szałem.

I właśnie dlatego w Szczecinie,
gdzie mi czas pracowicie płynie,
satyrę na bożą krówkę napisałem.

Pozdrawiam prosząc o wyrozumiałość

re: Po co żyję? - prozaiczne pytanie a jakże czasem dokuczliwe.

poldek34 — Fri, 21 Nov 2008 15:29:03 +0000

to prawda, ale życie dla jednych jest niezwykłym potencjałem a dla innych utrapieniem. Jakbyś uzasadnił sensowność życia i istnienia komuś kto jest ograniczony fizycznie: “przykuty do łóżka”, uzależniony we wszystkim od innych… , pozbawionemu w znacznej części możliwości podejmowania wyborów o których wspominasz.

pozdr.
************************
człowiek ponoć “zaczyna się” wtedy gdy dziękuje…. . Zgadzam się z tą myślą. :-))) Dziękowanie to bardzo ludzka rzecz.

Poldku,

merlot — Fri, 21 Nov 2008 14:53:34 +0000

dlatego, że życie, mimo że zawsze ma jakiś początek i (przynajmniej ziemski) koniec, pomiędzy tymi punktami daje człowiekowi nieskończoność wyborów – w każdej godzinie, w każdej sekundzie. Non-stop.

Merlot

poldek34 — Fri, 21 Nov 2008 14:31:19 +0000

sam dla siebie – nie stawiam takiej alternatywy ale sądzę, że takie dylematy są obecne w życiu.

A dlaczego wg Ciebie warto żyć... – samo pojawienie się na świecie wynikające z faktu urodzin jeszcze nie powoduje przekonania, że warto żyć.

Dlaczego warto?

Pozdr.

************************
człowiek ponoć “zaczyna się” wtedy gdy dziękuje…. . Zgadzam się z tą myślą. :-))) Dziękowanie to bardzo ludzka rzecz.

Pytając "Po co?"

merlot — Fri, 21 Nov 2008 14:18:25 +0000

dopuszczasz odpowiedź “Nie ma sensu, nie warto”.
Moim zdaniem, taka ewentualna odpowiedź jest sprzeczna z samą ideą Życia.

Łatwiej jest odpowiadać na pytania bardziej szczególowe. Takie jak: “dla kogo żyć?” lub “Jak żyć?”.

Żyć wyłącznie dla siebie też można, tylko co to za życie…

Merlot

poldek34 — Fri, 21 Nov 2008 14:04:23 +0000

Pytanie “dlaczego tak żyję” – jest sensowne i uniwersalne gdyż pasuje dla każdego i każdej sytuacji.

Jednak pytanie “po co” jest wg mnie pierwotne w stosunku: “dlaczego tak a nie inaczej”... .

Gdyż pytając “po co” pytam czy wogóle warto… i dlaczego warto.

A relacja do Strwórcy zaczyna się wtedy gdy sam wybieram “dlaczego tak a nie inaczej”. Jeśli nie mam wpływu na swoje życie to i nie mam wpływu na relację do Stwórcy.

Napisałem, ze warto ‘dla kogoś żyć’, albo inaczej: dobrze jest dla kogoś żyć: dla żony, dzieci, rodziny, przyjaciół, znajomych, itp.

“A dlaczego tak” to może już odpowiedź na to jak żyć najlepiej dla tego dla którego się żyje.

Jak sądzisz, czy można zyć tylko dla siebie?

pzdr.

************************
człowiek ponoć “zaczyna się” wtedy gdy dziękuje…. . Zgadzam się z tą myślą. :-))) Dziękowanie to bardzo ludzka rzecz.

Poldku,

merlot — Fri, 21 Nov 2008 13:17:39 +0000

Jeżeli poważnie traktujemy istnienie “Stwórcy” to pytanie po co żyję? jest bezzasadne.
Może lepiej spytać dlaczego TAK żyję?.

Pozdrawiam,

gorzej czy lepiej....

poldek34 — Fri, 21 Nov 2008 13:02:20 +0000

własciwie człowiek jest jak potok górski – stworzony do “szusowania po ziemi”. Jeśli nie może płynąć “szusować, pokonywać trudności i biec dalej i dalej….”, to potok staje się zglonowaną sadzawką ...... .

Kaczmarski pisze: “Jak biec do końca, potem odpoczniesz, potem odpoczniesz, cudne manowce…..”.

Więc warto sobie zdawać sprawę z nieuniknionego czyli tego, że stabilizacji żadnej nie ma. Bo choroba, krach na giełdzie, bo śmierć... .

Bo jak kiedyś “wyłączą prąd” i zabawki “łącznie z netem” przestaną działać cóż pozostanie…. ?

Chyba najważniejsze to mieć dla kogo żyć... . Jak tego nie ma to zawsze “za zakrętem pustka” się czai.

Więc może pytanie z tytułu jest błędnie postawione.

NIe “po co żyję” ale DLA KOGO?

Może to drugoie pytanie jest właściwsze?

Pozdr.
************************
człowiek ponoć “zaczyna się” wtedy gdy dziękuje…. . Zgadzam się z tą myślą. :-))) Dziękowanie to bardzo ludzka rzecz.

Hm,

tecumseh — Fri, 21 Nov 2008 12:21:14 +0000

“Zawsze prędzej czy później dopada go znużenie a po spełnieniu kolejnego marzenia, planu, zakupu, itd. pojawia się ten moment gdy sobie zdaje człowiek sprawę, ze “dalej jest w tym samym miejscu gdzie był”.”

Gorzej jak po spełnieniu czegos znajduje się dalej od miejsca, w którym był:)
Znaczy sytuacja się pogarsza.

A poważniej, to tak, pewnie kryzys jest potrzebny, ale nie z każdego umie się/ma ochotę/chce się wyjść.
Czasem lepiej więc by nie nadchodził.

A co do pytania tytułowego, to ja jak zwykle ostrożnie odpowiem “nie wiem”, w sumie cieszę się z chwil, kiedy o tym nie myślę/nie muszę myśleć.

pzdr