TXT - Komentarze do notki "Jacek Żakowski i trudne słowa"

Szanowna Pani Pino

germania — Mon, 01 Dec 2008 13:17:34 +0000

Po pierwsze to prosze szybko wyzdrowieć, bo to niepolityczne, by tak chorą leżeć w łóżku. Zdrowa – to co innego.

Po drugie – za długo żyję na świecie, za dużo widziałem i słyszałem, by wierzyć, że istnieje coś takiego jak “autorytet”. Przynajmniej przy założeniu, że człowiek jest istotą patrzącą i myślącą.

To, co wyprawia w swoim tekście Żakowski, jest po prostu poniżające. Zakłada on ni mniej ni więcej, że gatunek nazwany przez prof. Tischnera czyli “homo sovieticus” nadal istnieje i bez “autoryteta” ani rusz, bo się biedaczek zagubi w tej strasznej rzeczywistości.

I teraz są dwie możliwości (przynajmnie ja na razie stosuję takie dzielenie): są więc tacy, co w swym zagubieniu potrzebują pasterzy (i chyba poniekąd Żakowski do takiego miana sam chce pretendować, a co najmniej promuje grupę “autorytetów”), a są i tacy, którzy opierają się na swym zmysłach oraz potrafią wyciągać wnioski z tego, co się dzieje wokół. Ci drudzy zużywają trochę więcej energii na poznanie świata wokół, ci pierwsi mniej. Pomijam kwestię wiary.

Konsekwencje poszukiwania i odrzucania autorytetów (choć Żakowski nie pisze tego wprost) będą w sumie smutne. Ale one są zawsze smutne, jako że już dość dawno ktoś powiedział, z kogo składa się społeczeństwo.

Fragmenty tekstu Żakowskiego dotyczące strat oszczędności pominę milczeniem, bo to bezczelność, bo facet sugeruje.

Pozdrawiam i raz jeszcze życzę zdrowia

Pino

hgrisza — Mon, 01 Dec 2008 12:23:43 +0000

To zdrowiej Mała. Pierzyna pod nos i mleko z miodem i czosnkiem. Czy co tam lubisz.
Co sie odwlecze, to… się odwlecze.
Pozdrówka, zdrówka.

Griszeq'u i wszyscy inni,

Pino — Mon, 01 Dec 2008 12:19:02 +0000

przepraszam Was. Czytam. Nie ignoruję.

Ale nie jestem w stanie sensownie odpisać, bo jestem chora.

pozdrowienia zagrypione

Pino

hgrisza — Mon, 01 Dec 2008 09:50:31 +0000

Dyskutować możemy zawsze i wszędzie, zasadniczo o wszystkim. Bez względu na to, czego pierwotny wątek dotyczył. Taki to juz urok TXT.

Przeczytałem sobie Żakowskiego, nawet dwa razy, by wyłączyć (choć częściowo) filtr niechęci do niego. Przyznaję bowiem – populistyczny dydaktyzm Zakowskiego mnie męczy i zniechęca, wobec czego podlegam mechanizmowi “negatywnego” nastawiania się do wszystkiego, co ma do powiedzenia niejako “na starcie”. Po dwugim czytaniu było już lepiej. Co nie znaczy – dobrze.

Celnie zauważyłaś, że całkiem spora grupa sprawnych językowo hunwejbinów, zakorzenionych w konkretnych opcjach, gmera przy języku i bawi się znaczeniem słów. Problemem jest to właśnie, że robią to całkiem sprawnie. Człowiek świadomy i oczytany nie ma z tym problemu, podchodzi do tego wszytkiego ostrożnie i pierwsze co robi, to rozgania mgłę. No ale nie każdy. Mam wrażenie – większość nie. Aby nie było – sam się w tej większości spokojnie mieszczę. Częstokroć ganiam po różnych miejscach i czytam, co też zdaniem tego a tamtamtego wypływa z tego, co powiedział ten i owen. Nie potrafię sam rozwiać mgły, dopiero komplilacja zdań zróżnicowanych pozwala mi jako tako otrzeć się o sedno. Z naciskiem na “jako tako”.
Ta uwaga czy może dygresja jest moim kamykiem w kwestii autorytetów. Potrzebujemy ich. Ja potrzebuję. Jak by powiedział Pan Kazimierz – pozwalają utrzymać paradygmat. I pilnują, by nie zmienił się w dogmat. Koniec dygresji.

Żakowski, mam wrażenie, napisał o pewnym nieistniejącym już świecie, w którym dość jasno i precyzyjnie mieliśmy wskazanych tych dobrych i tych złych. I jak to zauważyłaś Pino – pomimo miażdzących różnic, Ci “dobrzy” byli dobrzy w swojej masie i mówili zasadniczo tym samym głosem. No dobrze – podobnym. Mieliśmy wspomniane przez Ciebie kilkanaście równoważnych narracji. Rożnice dotyczyły jednak odcienia światła, bowiem nadal wszyscy byli po “jasnej stronie”. Ja tak odczytuję słowa Zakowskiego o “ciepłej kołdrze” autorytetów tamtych czasów. Znaczące różnice nie oznaczały walki cepami. A jeśli ona była, to jej świadomość miało niewielu (pewnie Ci, którzy byli “bliżej”). Potem nastapiło to, o czym Ty piszesz. “Liberte” każdy zawłaszczył dla siebie i rozpoczął sie plebiscyt tego, czyje “liberte” jest lepsze, smakowitsze, cudaczniej przedstawione. Latarnia zgasła. Pojawiło sie za to dużo mdłych lampek. Każda z patentem na “prawdę”. I katapultą gówna, którym strzela się w kierunku innych lampek.

Pino, nie wiem, czy Zakowski wierzy w to, że jest liberalnym demokratą. Wiiem, że tak o sobie mówi. Dopuszczam myśl, że doskonale zna znaczenie *prawdziwe” słów liberalny demokrata. Ale wie także, jaką siłę ma sprawne żonglowanie skrzywionym słowem. Potrafi to robić. I robi.

Co do Twojej uwagi – tak, deklaruję się zasadnioczo jako liberal z odchyłem w prawo. I to wszystko. To moje własne zdanie, głównie potrzebne mi do samookreślenia. Dla niektórych jestem pierdolonym prawakiem, a dla innych niektórych pierdolonym lewakiem. I jednych i drugich mam w tym samym miejscu. Pozostałych to co deklaruję nie interesuje. Albo raczej – nie przeszkadza im w niczym. Zwłaszcza w rozmowie. ;-)

Pozdrawiam.

Grzesiu

Gretchen — Sat, 29 Nov 2008 13:59:48 +0000

:))

Sama tego nie wymyśliłam, cholerka a szkoda, a szkoda.

Pani Pino,

yayco — Sat, 29 Nov 2008 12:48:50 +0000

odnoszę wrażenie, że Pani zbyt wiele oczekuje, sądząć że ktoś zrozumie, że demokracja liberalna jako samodefinicja kogoś, kto, między innymi, uważa, że spadki są niesprawiedliwe jako takie i powinny być (w pewnym uproszczeniu) niemal w całości przejmowane przez państwo, jest nonsensem.

A to są poglądy Jacka Żakowskiego.

Nie ma to ani nic wspólnego z demokracją, ani z liberalizmem.

Pozdrawiam

Gretchen,

tecumseh — Sat, 29 Nov 2008 10:47:49 +0000

“Związujesz się silnie z tym, przeciwko komu walczysz.”

Jeśli za długo walczysz ze smokiem, stajesz się taki jak on.
Podobno jest takie chińskie przysłowie.
No i oczywiście podobne rzeczy u deMello czytałem.
Nudny jestem:)

pzdr

Pino

Gretchen — Sat, 29 Nov 2008 10:37:09 +0000

Trochę jakby niezręcznie organizować plebiscyt, o ile nie ma kandytatur spełniających kryteria, ale to szczęśliwie nie jest mój problem.

Na mój rozum to Żakowskiemu idzie o to, że wtedy autorytety były na wyciągnięcie ręki, nikt autorytatywności autorytetu nie kwestionował i… no właśnie, i było bezpiecznie.

Załóżmy na chwilę, że Żakowskiemu o to chodziło.

O ile mamy rację, to teraz możemy pomyśleć na dwa sposoby.

Sposób I: skoro z autorytetami jest bezpieczniej, są tuż tuż, w sporej liczbie to istnieje niebezpieczeństwo, że zwolnimy się z myślenia. Z jednej gęby, przeskoczymy w drugą, ale ta druga już jest pod płaszczykiem (kołderką?). Niby wolni, a nadal jakby nie.

Sposób II: autorytety są potrzebne. Może zawsze, może szczególnie w trudnych momentach. Uporczywe korzystanie z ich pomocy, zdania jest rodzajem bezpiecznego pomostu. Jest chwilowe. W końcu puszczamy rękę autorytetu i idziemy dalej sami.

Pytanie teraz jak się pożegnamy, i jak pożegna się z nami autorytet.

Czy my jesteśmy na tyle dojrzali, żeby być wdzięcznymi za to, za co wdzięczność się należy, czy też raczej nie umiejąc się rozstać i dojrzeć samodzielnie musimy zaprzeczyć autorytetowi.

Bywa i tak, że się przejedziemy – nasz bohater i wzór okaże się kłamcą i manipulantem, może nawet zdrajcą. Bardzo to nieprzyjemna sytuacja.

Nie jestem pewna czy Żakowski lamentuje z powodu tego, że nie ma się komu pod opiekę oddać. W moim przekonaniu pokazuje raczej, o tym na ile wnikliwie czy rzetelnie można dyskutować, pewien schemat rozstawiania się z autorytetami.

W sumie to wykopywanie kogoś za drzwi, szukanie i węszenie – o ile istnieje jako utrwalone zjawisko – jest takim samym przywiązaniem do tych ludzi, jak traktowanie ich jako kołderki, czy krzaczka, za którym można się schować.

Związujesz się silnie z tym, przeciwko komu walczysz.

Dodam tylko, że nie mówię o tym, że walka nie ma sensu. Że prawda nie ma znaczenia. Dodam, żeby była jasność.

Przepraszam, ale muszę swoje trzy grosze

Plenczow — Sat, 29 Nov 2008 10:34:37 +0000

Wszedłem, zacząłem czytać i utknałem na fragmencie:

“W najtrudniejszym okresie – kiedy uwolnienie przez rząd Rakowskiego polskiej gospodarki zżarło oszczędności kilku pokoleń Polaków, gdy jak królik z czarnego kapelusza wyskoczyło nagle masowe bezrobocie, gdy padały fabryki, gdy galopująca inflacja z dnia na dzień zżerała nasze pensje – siła autorytetów zapobiegła w Polsce wielkim społecznym wybuchom, a ich fascynująca anielska natura wymusiła na sceptycznym i egoistycznym Zachodzie pomoc i umorzenie naszych gigantycznych długów.”

To oczywiscie cytat z tekstu Jacka Żakowskiego pt. “Autorytety 2008”.

Nie dam rady. Czy dalej jest gorzej? Z całym niezmiernym szacunkiem, bo obawiam się, że się zatknę.

“Już w gruzach leżą Maurów posady,
naród ich dźwiga żelaza,
bronią się jeszcze twierdze Grenady,
ale w Grenadzie zaraza.

Broni się jeszcze z wież Alpuhary
Almanzor z garstką rycerzy
Hiszpan pod miastem zatknął się ciastem
do szturmu juz nie uderzy”

Może idzie o to, by tacy jak ja do końca nie przeczytali. Bo strach w człowieku narasta, że facet to napisał choćby odrobinę na poważnie.

Wielkie oszczedności poczynione w komuniźmie zostały zeżarte. Szkoda, bo tak przez kilka pokoleń Polacy oszczędzali, że się dorobili gigantycznych długów, które “dotyk anioła” autorytetowo-moralnego umorzył magicznie i tyle. I żyliśmy bez długów, aż do chwili w której na chwilę autorytety zniknęły i wtedy się długi odmożyły. Na szczęście na białych skrzdłach Owsiak, Wajda, Dziwisz, Bartoszewski i Wałęsa powrócili znowu, więc kto wie, może okropny zachód znów nam umoży…

A zgłaszaj se

maddog — Sat, 29 Nov 2008 09:04:19 +0000

Egzaltowane dziecię:-D

Póki co dostałaś merytorycznie w dupę i próbujesz uciekać w inny rejon.

Nie martw się, zaraz przylecą tu państwo, którzy wspomogą cię, przy okazji wyrównując własne rachunki.

Bawcie się dobrze, poobserwuję.

www.malamoskwa.pl

Pino

nyom — Sat, 29 Nov 2008 08:48:39 +0000

Nie ma sprawy. Podoba mi się jak Pani pisze, więc się upominam o co.

Hm,

Pino — Sat, 29 Nov 2008 08:42:41 +0000

czy ja tego przypadkiem jako nadużycia nie powinnam zgłosić?...

Dla ciebie pan Dożek

maddog — Sat, 29 Nov 2008 08:37:29 +0000

miernoto.

www.malamoskwa.pl

Good morning.

Pino — Sat, 29 Nov 2008 08:00:45 +0000

Panie yayco, to lecąc dalej programem pozytywnym:

Włosy uczeszę, zęby wyleczę
Inaczej spojrzę na życie
Palenie rzucę i nigdy nie wrócę
W stanie wskazującym na spożycie

Griszeq’u – gdzieś chyba przyuważyłam, jak się deklarujesz liberałem z zacięciem na prawo. Obawiam się, że w tym akurat wątku to sobie możemy podyskutować o dupie albo wycieczkach do Azji ;)

yassa

Trudno, cierpiąc przyznaję, napisane świetnie.

Ja to sobie zanotuję.
Jako ten największy w życiu komplement to sobie zanotuję.
Sukinsynu ty :)

Stopczyk – to uważaj, bo Ci zacytuję Dziewiąte Błogosławieństwo :P

Dożek – nie czytałam, ale bardziej mnie interesuje, czy gdzieś się dało przeczytać twoje przeprosiny adresowane do Gretchen?

Panie nyom – nic panu na to nie poradzę, no przykro mi. Może następnym razem będzie lepiej.

Przepraszam też uroczyście Jacka Żakowskiego za moje subiektywne postrzeganie go jako miernoty.

pozdrawiam porannie

GM,

tecumseh — Fri, 28 Nov 2008 18:53:38 +0000

a tu się zgodzę, zawsze byłem wrogiem łatwych etykietek:)

pzdr

griszeq, grześ

gama — Fri, 28 Nov 2008 18:05:00 +0000

Idzie o słowo miernota, jeżeli oceniam kogoś jako miernotę tylko z naszego subiektywnego punktu widzenia, nie bacząc na cały bagaż miernoty osiągnięć, to w gruncie rzeczy sami stawiamy się na piedestale, a może raczej stawiamy nasze ego jako wyznacznik, probierz mierności. A przecież istniej jeszcze punkt obiektywny, czyli ten spoza naszych wrażeń.
Dlatego byłbym ostrożny w takim krótkim Żakowski –miernota, bo skoro to ma odbywać się tylko na zasadzie dla mnie Żakowski miernota, to dla mnie i Jezus miernota i Pinio miernota i cala reszta to miernota. Niby sąd nie do obalenia ale czy warty głoszenia.

galopujący major

po lekturze

nyom — Fri, 28 Nov 2008 17:25:36 +0000

Po lekturze tekstu Żakowskiego widzę, że można go rozjechać za kilka spraw ogólnych i kilkanaście szczegółowych. Ale nie za to, że ma duszę niewolnika, którą chce też wszczepić innym, bo inaczej wszyscy źle skończymy. Żakowski raczej wyznaje pogląd konserwatystów, że ludności trzeba przewodników (“autorytetów”), zwłaszcza w “młodych” demokracjach, mam jednak wrażenie, że sam niechętnie liczyłby siebie w poczet ludności. Już prędzej jako kandydata na autorytet ;). Pod spodem przemycany jest “postpolityczny” pogląd na demokrację liberalną, który (i tu się można zgodzić z Pino) rzeczywiście był sprzedawany jako jedyny możliwy w pierwszym piętnastoleciu III RP. I tu jest chyba pies pogrzebany (a nie powieszony). Z tego punktu widzenia dyskusja powyżej odbyła się obok ;)

Żakowski fundamentalistą?

maddog — Fri, 28 Nov 2008 17:03:22 +0000

Osz kurwa, to dobre jest:-DDDD

Czytałaś jego tekst o tym, jak pod wpływem dziecka całkowicie na nowo jął postrzegać świat, siebie samego?

To była swego rodzaju spowiedź, piękny tekst, który pokazał, jak facet zgorzkniały, facet, który sam siebie spisał na straty, potrafi na nowo odczytać siebie i świat.

www.malamoskwa.pl

nie znam się na Żakowskim

docentstopczyk — Fri, 28 Nov 2008 16:21:02 +0000

kompletnie

Panie Griszqu

kazik — Fri, 28 Nov 2008 16:18:08 +0000

Żeby Pan w złą godzinę nie wymówił, bo jak mnie weźnie ta cholera i traktor sobie popsuję (o którym tak subtelnie Pani Pino przypomniała) to skończę na poszukiwaniu wrogów klasowych.
:)

Pozdrawiam.

No właśnie,

tecumseh — Fri, 28 Nov 2008 16:15:21 +0000

tego nie wspomniałem, ale źle Majorze argumentujesz.
Kryterium “bycia znanym” czy “bycia nieznanym” nie ma tu nic do rzeczy.
Znaczy Griszeq napisał w koemcie o 17 dobrze, bo ty jesteś mało znany acz poczytny:) a zaryzykuję twierdzenie, że niektóre teksty twoje to w gatunku “felieton” lepsze sa od większości tekstów poczytnych felietonistów, co teraz piszą.

I mozna nby pewnie inne przykłady blogerów podać, co dziennikarzom nie ustępują a nawet piszą lepiej.
Acz nieznani są.
Albo znani mało.
Acz oczywiście większośc politycznej blogosfery to jednak słabizna jest i nuda.
Ale perełki są:)

pzdr

Maxie,

scroll — Fri, 28 Nov 2008 16:11:10 +0000

sorry, o :) zapomniałem.

Choć wyczułeś doskonale, bo w tyle głowy ta zazdrość mi się kołatała.
Trudno, cierpiąc przyznaję, napisane świetnie.
Choć może nie tyle o moją zazdrość w tym wypadku chodziło, co o podejrzenie jej u adresata komentarza :)

O Mózgu jak wiesz mam wyrobione zdanie od lat. I akurat ta produkcja, ani mnie nie zaskoczyła ani nie zezłościła. Nawet nie rozśmieszyła.
Ostatni raz miałem ochotę pomiziać Żaka po jego panegiryku wysławiającym Leppera, ale jakoś się nie złożyło.:)

Ale zmiatam, bo tu za mną nie przepadają. Trzeba znać swoje miejsce:) no i obiad czeka. Pa

Pozdrawiam

Pino.

hgrisza — Fri, 28 Nov 2008 16:00:59 +0000

Pan Kazimierz napisał za mnie. Cholera by go wzięła, mógł poczekać. Ale ja tu jeszcze wróce ;-).

Majorze

hgrisza — Fri, 28 Nov 2008 16:00:12 +0000

A kto Ci zabrania mierzyć się z Bogiem? Albo mnie?

To nie jest tak, że wartościować będziemy pisanie w skali kto kogo zna, a kto kogo nie. Lub ilu ludzi rozpoznaje nazwisko. Bo takiego Odysa na przykład niewielu zna (w skali Zakowskiego), a tymczasem w dziedzinie prowadzenia dyskusji z osoba o przeciwnych poglądach to Zakowski może za Odysem czapkę nosić.
Ciebie zna mało kto – ale jak masz ochotę, to piszesz z doskonałem ładunkiem ironii. Taki Semka to przedszkolak. A przecież – znany i podziwiany. Do radia zapraszany.

Zresztą – zestawienie w sondażu Kołakowski – Kwaśniewski. Toż to świadczyć by musiało, jaką to Kołakowski jest miernotą... Bez sensu Majorze, bez sensu.

Spadać muszę. Pozdrawiam.

I bardzo dobrze Pani Pino,

yayco — Fri, 28 Nov 2008 15:58:32 +0000

że uniżenie.

Dobry dworski obyczaj należy petryfikować.

Pozdrawiam, dbając o zachowanie pozycji