TXT - Komentarze do notki "Rozmowy (ciąg dalszy)"

-->Griszeq

referent — Mon, 08 Dec 2008 15:09:34 +0000

Wszystko prawda, prawda… I szkoda. Zgadzam się.

Pozdr.,
referent

Panie Referencie

hgrisza — Mon, 08 Dec 2008 13:21:30 +0000

Odnoszę wrażenie, ze w dyskusji blogosferowej mamy do czynienia z pewnym zaostrzeniem stanowisk i radykalizmem większym, niż występujący poza netem.
Słowo pisane, mocno deklaratywne, pozbawione jest mocy emocjonalnej związanej z werbalnym wyrażaniem przekonań. Kończy sie to najczęściej używaniem mocniejszych słów, mocniejsza reakcją na stanowiska przeciwne, problemem z niezrozumieniem (innym rozumieniem) pojęć.
Siedząc przy stole, można przerwać w dowolnym momencie dyskutantowi, uściślić, wyjaśnić, dopowiedzieć. Budować platformy pojęć “na gorąco”. Ustalać je i przeć dalej. Gasząc pożary w zarzewiu. Pisząc, najczęściej kończymy (tak przynajmniej widze ja sytuację choćby na txt) na ciągłym tłumaczeniu co też chcieliśmy powiedzieć i jak to się stało, że ktoś coś innego zrozumiał. Dość szybko kończy się zdenerwowaniem, machaniem ręką albo… wypraszaniem się nawzajem z dyskusji.
Szkoda…

-->Sergiusz

referent — Mon, 08 Dec 2008 07:25:54 +0000

Wszystkie opracowane :-) przez Pana punkty są do przyjęcia. Choć trzeba zastrzec, że nie są łatwe do zastosowania. Ale trening czyni mistrza, prawda. Na szczęście upór bywa pożyteczniejszy niż twarda skóra. Zwłaszcza w perspektywie dłuższej niż zapłon i czas pożaru stodoły. Tym samym jestem przekonany o przewadze osła nad nosorożcem, nawet, jeśli czasami – pobieżnie – wygląda to dla osła niedobrze.

A teraz zabieram się i do poczytania,
referent

Panie Referencie,

sergiusz — Mon, 08 Dec 2008 03:31:05 +0000

jestem rozczarowany.

Myślałem, że ktoś tu przyjdzie i chociaż zakwestionuje moją całkowicie błędną ocenę tego, co jest kluczowe w tym wywiadzie. O odniesieniu się do pewnych faktycznie kluczowych zdań nawet nie mówiąc.

Pocieszam się tym, że na dobrą sprawę ten wywiad jest bardziej do przeczytania i przemyślenia niż do dyskutowania.

Zawsze to jakaś pociecha, nieprawdaż? Prawdaż.

Pozdrawiam.

P.S. pomijając końcówkę z tym niedopuszczalnym wychyłem dziennikarki, bardzo udany wywiad. Taki wwiercający się w problem. Lubię takie kawałki.

Panie Referencie,

sergiusz — Sun, 07 Dec 2008 19:48:14 +0000

ja w tej sprawie, zdaje się, w tym wywiadzie kluczowej, czyli tego jak rozmawiać, gdy…

Otóż moim zdaniem problem dialogu z innym, który jest nie tylko inny, ale też przeciwpołożny, delikatnie mówiąc, jest postawiony w taki sposób, że to prowadzi w uliczkę bez przejazdu. Proponuje rozwiązania wziąć z realu, wypróbowane.

U mnie to wygląda tak:

1. jeśli ktoś udaje idiotę albo ze mnie robi idiotę w tzw. żywe oczy, to mu mówię, żeby spadał, ponieważ nie będę udawał, że deszcz pada skoro.. itd. życie nie jest aż tak długie, żeby tracić czas na jałowe młócenie powietrza. Przy czym najlepiej załatwić to na privie. Nawet jak trzeba komuś powiedzieć, żeby spierdalał (pardą) w podskokach, to zawsze warto zrobić to tak, by pozwolić człowiekowi zachować twarz.

2. jeśli ktoś trolluje, choć nie jest trollem, to mu mówię, że chętnie z nim porozmawiam, ale jutro, a jeśli będzie się upierał, to mu na priva napiszę w żołnierskich słowach, żeby poszedł na spacer, na siłownię albo coś, a jutro pogadamy. Chodzi o to, żeby nie robić awantury przy ludziach. Jeśli to nie troll, to zachowa taki gest we wdzięcznej pamięci. No chyba, że, prawda, gustujemy w awanturach.

3. jeśli ktoś leci Urbanem itd, to sprawa jest najprostsza, bo moim zdaniem nie ma obowiązku rozmawiać z każdym, podobnie jak nie z każdym siada się do obiadu. Właściwie to zupełnie nie rozumiem w czym tu problem. W realu jest tak, że ludzie z innych światów, w sensie poglądów, działają w różnych, a nie tych samych, strukturach, organizacjach, partiach itd. i nie prowadzą ze sobą rozmów, co najwyżej negocjacje, a najczęściej jedni głosują za a drudzy przeciw. Jak to w demokracji.

No dobrze, a teraz odkładam na bok tę łopatę, przepraszam za dosłowność i udaję się na kameralną kolację.

Pozdrowienia.

Czy nobel dla Arafata był słuszny, czy nie?

maddog — Sun, 07 Dec 2008 17:08:59 +0000

_{Jestem dumnym damskim bokserem}

hmm

JacekKa — Sun, 07 Dec 2008 14:12:56 +0000

Tak sobie myślę, że trochę pasowałbym do pierwszego przykładu blogerowego.
Tylko jakoś mi nie pasują te wypowiedzi “często obraźliwe, karczemne, podłe” skierowane bezpośrednio do grupy, w której się pan odnajduje.

Ale być może tak jestem odbierany. Choć mam nadzieję, że nie :-)

no nie wiem…

pozdrowienia

Panie Referencie,

sergiusz — Sun, 07 Dec 2008 12:57:58 +0000

czy ta Pani, co wywiady z Panem robi, nie za wiele sobie pozwala?

Kto to widział, żeby dziennikarz referentowi, co ja mówię, Panu NadReferentowi! śmiał mówić kto się do jakiej roboty nadaje?

Panie Referencie, Pan jest zbyt pobłażliwy dla dziennikarzy, stanowczo!

Ufff… normalnie się wkurzyłem!

Pozdrawiam

P.S. żeby nie było za słodko, prawda, to Panu przywalę. Co Pan za głupstwa wypisuje, że z każdym (tfu!) Urbanem wypada itd. No co to ma być? Poprawność polityczno blogowa jakaś? A kysz! Tfu! po trzykroć.

No, idę, bo już mi para uszami gwiżdże.

Refernecie

max — Sun, 07 Dec 2008 11:10:10 +0000

akurat przysżło mi do głowy (przepraszam za nadmiar prywaty i wielce prawdopodobny brak związku) ale przypomniała mi się postawa pewnego Japończyka,pracującego na stanowisku kierowniczym w firmie polsko-japońskiej , który to przyniósł do firmy zwolnienie chorobowe na…piątek sobotę i niedzielę

A w blogosferze?

kto pokwituje urlop, L4?

świątek, piątek i niedziela

pewnie do Rzecznika ZUS w komentarzu?

ciężka praca i mało wdzięczności

pozdrawiam

_{prezes,traktor,redaktor}