TXT - Komentarze do notki "Dziękuję, panie generale..."

Oj Panie Sergiuszu, taki duży z Pana chłopczyk a taki naiwny

kosicz — Sat, 24 Jan 2009 13:59:45 +0000

Gdybym to ja Panu powiedział to co Pan generałowi Wolskiemu alias Jaruzelskiemu to pewnie bardzo by się Pan przejął ale tak to Pan generał Wolski czy jak mu tam to on ma to zwyczajnie tam gdzie ma swój honor bolszewika,
w dupie.
Bolszewiccy menele mają w dupie honor,
przeżyli, dobrze ich jeszcze dzisiaj karmimy to co im tam jakiś Sergiusz może?

Pozdrawiam Ciebie i Twoją Żonę Sergiuszu,

bianka — Thu, 22 Jan 2009 07:17:02 +0000

bardzo serdecznie.
Dziękuję Ci za otwartość twego pisania (dla mnie takie jest najwartościowsze i wiem, że najtrudniejsze)dzięki temu już trochę dowiedziałam się jak wchodziłeś na tą górę.
Czekam na dalsze relacje (z góry) jako dreptak pospolity różnych deptaków (w przewadze centrów handlowych,niestety:).
Szacunek

Panie Sergiuszu

Gretchen — Sun, 14 Dec 2008 13:39:20 +0000

Święta racja.

Z tej rozmowy poza to ja się też cieszę bardzo.

Pozdrawiam :)

Panie Sergiuszu

agawa — Sun, 14 Dec 2008 06:39:54 +0000

Za odwagę i determinację Chapeau bas!
Pozdrawiam serdecznie

Merlocie,

sergiusz — Sat, 13 Dec 2008 19:49:53 +0000

to już zamknięta przeszłość.

Ale pamiętać trzeba.

Więzienie, nawet bez fizycznego znęcania się, to jest trudna sprawa nie tylko dla więźnia. Cierpi cała rodzina. Nie każda rodzina taką próbę wytrzymuje. Ja miałem sporo szczęścia, mam kochaną żonę, która wytrzymała to wszystko dzielnie. Otwarte listy, upokorzenia cenzury i brak widzeń itd. Ciężko się o tym mówi, dlatego wracam do tych wspomnień niechętnie.

Pozdrawiam.

Maxie,

sergiusz — Sat, 13 Dec 2008 19:42:50 +0000

to są czarno na białym dowody czym skutkuje wytrwała robota propagandowa.

Kłamstwo powtórzone tysiąc razy staje się prawdą.

Zresztą tytuł znanego onegdaj czasopisma, nie bez powodu brzmiał Prawda, prawda…

Pozdrawiam.

Panie Kaziku,

sergiusz — Sat, 13 Dec 2008 19:38:33 +0000

w pewnych sprawach wiek nie jest okolicznością łagodzącą.

Powiedziałbym nawet, że przeciwnie.

Pozdrawiam.

Panie Tarantulo,

sergiusz — Sat, 13 Dec 2008 19:35:30 +0000

czytałem, smutna historia.

Śmierć nie wybiera, a stan wojenny przyniósł wiele takich ofiar przy okazji zaprowadzania ładu i porządku.

To wszystko obciąża generała, ale też całą ówczesną ekipę u władzy. Tam ludzi honoru niet.

Pozdrawiam.

Panie Mireksie,

sergiusz — Sat, 13 Dec 2008 19:30:52 +0000

dziękuję że Pan zajrzał.

Pozdrowienia.

Pani Gretchen,

sergiusz — Sat, 13 Dec 2008 19:29:17 +0000

każde pokolenie ma własne wyzwania.
Może nie trzeba szukać tożsamości w porównaniu do?

Życie samo podsuwa okazje do sprawdzenia się, każdemu.
Wystarczy nie przegapić, jak już Pani wie, z tego co czytam.

Cieszę się też z naszej dzisiejszej rozmowy poza protokołem.

Pozdrawiam serdecznie.

Piękny tekst!

analityk — Sat, 13 Dec 2008 18:35:27 +0000

Źle wspominam ten czas. I ta rocznica wyjątkowo jest mi wstrętna. Świeżo, ledwo rok po studiach, wyrwany zostałem ze stażu w Biurze Planowania Przestrzennego i stan wojenny spędziłem w podchorążówce. Cudeńka bym o tym mógł pisać, ale nie chcę. W sąsiednim bloku mieszkał bliski kolega, a jego ojciec, mimo, że w odróznieniu od zwyczajnych krakowskich rzodkiewek(tzn. czerwonych na zewnątrz, w srodku bielutkch) komuchem był nieuleczalnym, to stanowił dla nas ze względu na techniczną wiedzę niemały autorutet. I podziw.
I padł ofiarą stanu wojennego. Niestety, dla niektórych durni fakt ten był powodem niekłamanej satysfakcji. I uciesznego snucia anegdoty pod księzycówkę.

http://tekstowisko.com/analityk/56675.html

tarantula

Panie Sergiuszu

Mireks — Sat, 13 Dec 2008 17:42:21 +0000

Piękny tekst i przypomnienie.

Pozdrawiam serdecznie

Panie Sergiuszu

Gretchen — Sat, 13 Dec 2008 14:48:20 +0000

Już u Igły pisałam o moim rozkraczonym pokoleniu.

Nie siedziałam w więzieniu, nikt mi nim nie groził, ale zdarzyło mi się coś zrobić. Świadomie i wbrew, wiele ryzykując.

Moje nazwisko jest przekleństwem w pewnych kręgach (a ja z nim jestem przeklęta), ale jakoś tak mam, że nieuczciwości i skurwysyństwu (przepraszam) lubię się przeciwstawić. Do tego wiem, że umiem. Teraz już wiem.

Major (ten Galopujący) ma takie motto wpisane: tyle o sobie wiemy, na ile nas sprawdzono .

Mam pokusę, żeby powiedzieć: tyle o sobie wiemy, na ile sami siebie sprawdziliśmy.

Odwaga Panie Sergiuszu to jest deficytowa wartość w świecie. Każdemu na miarę czasów i okoliczności.

Pozostaję z Szacunkiem i nadzieją, że przyjdzie taki czas kiedy uda nam się wyjaśnić pewną zaszłą kwestię...

Szanowni,

sergiusz — Sat, 13 Dec 2008 14:25:44 +0000

strach ma tylko wielkie oczy. Narażanie się władzy to u mnie długa rodzinna tradycja. I nie uważam tego za coś wielkiego, poważnie. Dopóki sam człowiek nie doświadczy, to wydaje się, że to niewyobrażalne itd. Zwykłe uwięzienie, bez bicia i tortur to nic takiego w sumie. Odbija się przez długi czas na psychice, pewnie, ale też uwalnia od bania się byle czego. No i jest to niepowtarzalna okazja bliskiego poznania świata, który większość ludzi zna tylko z filmów czy książek.

Nie mam upodobania w opowiadaniu o tym, ale są takie chwile, jak dziś, gdy jest dobry czas, by przypomnieć, że w młodości był człowiek wystarczająco hardy, by skutecznie doręczyć generałowi własną odmowę służby, z uzasadnieniem. Mimo, że byłem już wtedy żonaty itd.

Wtedy nie było Internetu ani nadziei na wolną Polskę, bo to były lata najgorszego marazmu po zdławieniu społecznej energii Sierpnia. Robiło się takie rzeczy bez nadziei, że ktoś usłyszy.

Są rzeczy, które trzeba robić, bo trzeba.

Sergiuszu,

merlot — Sat, 13 Dec 2008 08:51:38 +0000

mam nadzieję, że te 5-10 lat po wyjściu minęło bezpowrotnie.
To co opisujesz przekracza moją wyobraźnię.

Szacunek.

Panie Sergiuszu

Gretchen — Sat, 13 Dec 2008 02:59:58 +0000

Powiem tylko po prostu: dziękuję.

Panie Lorenzo,

sergiusz — Fri, 12 Dec 2008 21:38:59 +0000

pewnie i takie epizody się rozgrywały. Różnie było. W sumie ta moja odsiadka to żadna tam odsiadka, w porównaniu, bo jednak to już były lata 80-te, a nie 60-te czy 70-te nawet.

Mimo to jednak jeszcze przez kilka lat po wyjściu miewałem często sny, w których okazywało się, że ni stąd ni zowąd ta wolność okazuje się tylko kolejną przepustką i trzeba wrócić do więzienia, za każdym razem innego, żeby było ciekawiej.

Powiem Panu, prawdę powiadają, że z więzienia tak naprawdę wychodzi się 5-10 lat po wyjściu.

Pozdrawiam.

Może niezbyt w tym nastroju, Panie Sergiuszu,

germania — Fri, 12 Dec 2008 21:07:04 +0000

ale inaczej nie da się tego opowiedzieć, bo jest to historia z moralem czyli że sprawiedliwość jest jednak na świecie, choć może niezbyt rychliwa.

W tamtych czasach, a wlaściwie od lat 50-tych siedziba komitetu wojewódzkiego PZPR w Krakowie byla przy ul. Solskiego. Niedaleko Rynku. Na Rynku zaś regularnie w stanie wojennym odbywaly się, nielegalne oczywiście, zloty i protesty.

Pewnego dnia w komitecie odbywala się narada partyjnych bonzów z poludnia Polski. A na Rynku kolejna demonstracja. Nielegalna jak najbardziej.

Bonzowie po naradzie postanowili bardzo dużą grupą udać się na Rynek w celach krajoznawczych oraz poznawczych, by obejrzeć, jak to zbrojne ramię partii daje odpór warcholom.

W tym samym czasie, ale bynajmniej nie celach krajoznawczych, udaly się na Rynek zwarte pododdzialy milicji i organów powiązanych, by stlumić demonstrację i pogonić jej uczestników. O wyciecze bonzów organa nie mialy naturalnie pojęcia.

No i spotkalo się to szemrane towarzystwo na Floriańskiej u wylotu na Rynek. Zanim towarzysze zdolali wyjaśnić kim są, zostali w sposób dokladny i brutalny spacyfikowani przez organy. Oj, bylo wtedy trochę śmiechu i satysfakcji w Krakowie. Nikt z wladz oczywiście nie chwalil się tą “udaną” akcją.

Tak też bywalo w stanie wojennym.

Panie Yayco,

sergiusz — Fri, 12 Dec 2008 20:36:18 +0000

zastanawiałem się od paru dni, co tu napisać na tę okoliczność.

Dziś przeczytałem Pana wspomnienie, które pięknie pokazuje, że przemoc nigdy nie zwycięża. W końcu musi ustąpić przed czymś tak pozornie bezbronnym, jak miłość. I to nie jest film fabularny.

Co ciekawe, właśnie to sobie wstawiłem niedawno (po chińsku co prawda) do podtytułu bloga.

I gdy dziś tak czytałem Pana tekst, to mi się rozjaśniło o czym trzeba napisać.

Dziękuję i pozdrawiam serdecznie.

Trudno, Panie Sergiuszu

yayco — Fri, 12 Dec 2008 20:27:14 +0000

coś pod takim tekstem napisać.

Poza tym, że to Pan miał wtedy rację.

Pozdrawiam

Czytałem jego

max — Fri, 12 Dec 2008 19:08:05 +0000

dossier,

wyjmą go niedługo, albo długo.

się zobaczy, ale trafi

pozdrawiam

_{prezes,traktor,redaktor}

-->Max

referent — Fri, 12 Dec 2008 18:59:18 +0000

Ty Max weź młodszego Wiatra, co nas do Unii Europejskiej z Kwaśniewskim wprowadzał. Promocję z państwowych pieniędzy organizował. Ja walę w ryja tylko słabszych, więc starego stłukę. Gdybyś dał radę młodszego, byłoby idealnie :-) Pamiętaj jednak, że on był na kilku kursach i zna generała Dukaczewskiego. Uważaj!

Referencie

max — Fri, 12 Dec 2008 18:55:40 +0000

to jedną piąchę ode mnie proszę wyprowadzić, bo nie oglądam

pozdrawiam zobowiązany

_{prezes,traktor,redaktor}

Sergiusz

max — Fri, 12 Dec 2008 18:54:02 +0000

świadkowie muszą świadczyć, choćby po to

ale to się zmieni, bo normalnie brak słów…

z roku na rok, chętniej bym się wybrał w nocy pod dom generała

niech wie, że ten wrzód nadal jątrzy a naród pamięta, choćby tylko jeden został co pamięta, to pamięta…

pozdrawiam

_{prezes,traktor,redaktor}

Panie Sergiuszu

kazik — Fri, 12 Dec 2008 18:53:16 +0000

Szacunek.

Ja też właśnie przyglądam się, jak pan Wiatr przestawia swoją “prawdę” historyczną.
Niby starszy człowiek, ale ręka świerzbi…