TXT - Komentarze do notki "Nową Drogę zacznij stąd..."

Panie Yayco

Gretchen — Fri, 26 Dec 2008 19:11:39 +0000

Kiedy pisałam ten tekst, to ta Pańska Kartka pisaniu towarzyszyła.

Z tymi wiadomościami to różnie bywa. Są takie, na które czekamy i oczywiście takie, których nigdy dostać byśmy nie chcieli.

Banalne. Wiem.

Pozdrawiam Pana.

Pino

Gretchen — Fri, 26 Dec 2008 19:09:06 +0000

Dziękuję za te historie.

Borsuku

Gretchen — Fri, 26 Dec 2008 19:07:45 +0000

Tak.

Pani Gretchen,

yayco — Fri, 26 Dec 2008 12:02:58 +0000

czasem lepiej dostać wiadomość niż nie dostać.

Pisałem kiedyś, jak to dostałem na Wigilię wiadomość, która została napisana 22 lata wcześniej. I była wiadomością pożegnalną.

Myślę o niej każdego dnia. To moja odpowiedź.

Pozdrawiam

Maciej Kuroń

Pino — Fri, 26 Dec 2008 08:57:09 +0000

Poznałam go kiedyś na Mazurach. Pływał z rodziną Tangiem 780 – kawał krypy, wygodnej i solidnej.

Jak wskoczył do wody, jako ten wielorybek, to popłynął na środek jeziora i wrócił, bez śladu zmęczenia czy czegoś.

Nie mówiąc o relacji Czajnika, że jak pan Maciej kiedyś leciuteńko pchnął klawisza, to ten leciał, leciał, leciał... zatrzymał się na ścianie i łagodnie się po niej osunął.

Pokój Jego duszy.

Gretchen

girit — Fri, 26 Dec 2008 07:03:47 +0000

Ehhh…
Maciek Kuron.
[*]

Panie Marku

Gretchen — Thu, 25 Dec 2008 23:58:33 +0000

Dla kazdego ten wpis będzie czym innym.

Taką mam nadzieję.

Może miałam ją pisząc, nie wiem. Co mozna wiedzieć z pewnością?

Jeśli Pan widzi w tym drugie dno, to dla mnie jest to wyłącznie wyróżnienie.

Że Ktoś więc Pan zauważył.

Są takie sytuacje, że czekamy na jedną wiadomość wiedząc, że ona nigdy nie nadejdzie. I znamy powody tego nienadejścia. Wiemy.

Wiedza wszystkiego nam nie rozjaśni.

Bo czekamy na coś więcej…

A czas i życie przemija.

Normalka.

Ale, ale! Są chwile, że dostajemy wiadmość niespodziewaną.

Niezasłużoną, a taką piękną.

Niektórych wiadomości nigdy nie dostaniemy, bo ich treść jest tylko w naszych wyobrażeniach ułomnych.

Normalka.

Są rachunki, które wyrównują się inaczej.

Ale jednak się wyrównują.

Zawsze.

Pani Gretchen

marekpl — Thu, 25 Dec 2008 23:37:19 +0000

myślę, że ten paniny wpis ma głębszy sens, drugie dno – przesłanie:
żyć tak aby nas dobrze wspominano kiedy nagle zgaśnie nasz płomień...

Są i takie sytuacje, że pomimo oczekiwania na jakąkolwiek wiadomość tekstową, ot choćby któtki sms, oczekujący się jej nie doczekali – a czas i życie przemija…
Potem ten ktoś odchodzi. a ten który mógł wysłać choćby sms staje przed lustrem własnych oskarżeń...

Panie Merlot

Gretchen — Thu, 25 Dec 2008 23:19:59 +0000

To prawda….

Nic więcej…

Panie Merlot

Gretchen — Thu, 25 Dec 2008 23:17:30 +0000

Oby Ktoś ten uśmiech przejął...

Taki dla wszystkich.

Bezinteresowny.

Samodzielny.

Śmierć jest towarzyszką Życia.

Niewdzięczna jej rola przypadała…

Jedna z moich ukochanych scen. W ulubionym filmie…

...................

A wracając do SMS-a i jamników:

merlot — Thu, 25 Dec 2008 23:13:53 +0000

To piękne prezenty. Niby inne, ale jak podobne do siebie.

Panie Sergiuszu

Gretchen — Thu, 25 Dec 2008 23:04:20 +0000

Dobrodusznie…

Tak się mówi, bo wiadomo, jak się to czuje.

W moim odbiorze taki Był.

Umieramy…

Każdego dnia, aż przyjdzie dzień kończący.

Niech Jego dusza będzie szczęśliwa, cokolwiek może to oznaczać.

Mówią , że źle się poczuł.

Z wszelką nadzieją, że już jest dobrze…

[’]

Chciałem o Maćku napisać,

merlot — Thu, 25 Dec 2008 23:02:28 +0000

nie napisałem.

Wobec tego piszę u Ciebie:
Odziedziczył po Jacku niepowtarzalny uśmiech dla wszystkich dookoła.
A już całkiem samodzielnie został karczmarzem pełną gębą.

W listopadzie w jego karczmie w budynku YMCA (dziś teatr Buffo), nasi znajomi urządzali 25-lecie ślubu. Byliśmy tam z panią merlotową i czuliśmy się jak w domu, a nie w wynajętej restauracji.

Tyle.

hmmm..

sergiusz — Thu, 25 Dec 2008 22:57:41 +0000

nie oglądam telewizora od wielu lat, ale parę dni temu byłem u znajomych i akurat gdy na 1 minutę zerknąłem na włączony teleaparat, Maciek opowiadał, stojąc przy kuchennym stole, jak to on, dobrodusznie, o tym jakie wino pije gdy gotuje itd.

To w sumie moje pokolenie.

Pokój jego duszy [`]

Grzesiu

Gretchen — Thu, 25 Dec 2008 22:49:17 +0000

Nie istnieje jeden odcień tej samej barwy…

Niestety…

Na szczęście…

Maciej Kuroń już nic nie ugotuje ani dla Swoich, ani dla Ciebie, ani dla mnie.

Trudno mi w to uwierzyć. Miał tylko 48 lat…

Pierwszy

tecumseh — Thu, 25 Dec 2008 22:41:25 +0000

pozdrawiam nocnie, rozmyślając sobie nad tym, że wszystko się przeplata, nawet jak nam się wydaje, że jest tylko jeden odcień czy jedna barwa.

A wiadomość o śmierc Maciejai Kuronia wydała mi się taka nieprawdopodobna w pierwszej chwili.