TXT - Komentarze do notki "O stawaniu się mężczyzną ("Dziecko" Dardenne'ów)"

Ano wróciłem,

tecumseh — Fri, 02 Jan 2009 23:03:26 +0000

zimno było.
A niedzwiedzi nie było, przynajmniej nie pamiętam.

pzdr

Witaj Grzesiu

RafalB — Fri, 02 Jan 2009 22:43:07 +0000

Wszystkiego dobrego w Nowym Roku!
Widzę, że wróciłeś z Bieszczad.

Nie było niedźwiedzi, mam nadzieję ;)

No, no, robisz mi konkurencję:)

tecumseh — Fri, 02 Jan 2009 22:30:41 +0000

choć w sumie nie, bo gdzież mi do twoich tekstów, a filmu nie znam, acz słyszałem, że świetny.

Do żadnej!

Gretchen — Wed, 31 Dec 2008 13:29:02 +0000

Odmawiam.

Do żadnej się nie przyznasz?

RafalB — Wed, 31 Dec 2008 13:21:03 +0000

No to niezłe te nowele były, nie ma co!

Rafał

Gretchen — Wed, 31 Dec 2008 13:19:12 +0000

Ło jeju, co za sen.

Mnie się przyśniły trzy nowele filmowe, dwie pamiętam, do żadnej się nie przyznam.

Max

RafalB — Wed, 31 Dec 2008 13:04:11 +0000

Widziałem właśnie, że odgrzałeś ten nasz kotlecik ;)

Pozdr

Griszeq

RafalB — Wed, 31 Dec 2008 13:03:06 +0000

Ja mam fundament taki, że czyn zawsze mogę ocenić. I Bruno zrobił rzadkiego rodzaju skurwysyństwo. Tylko, że nadal jest człowiekiem, który coś czuje w środku, coś się w nim przewraca, coś go uwiera. Tak jak każdego z nas. I Bruno coś dusi. Dlaczego mam w to nie wierzyć.

A filmowiec, jak pokazuje kogoś z sympatią, ma w tym swój cel. Coś przekazuje przez to mnie widzowi. Mogę się z tym nie zgadzać, albo może mnie to nie przekonywać, ale to ma swój cel dla całości opowieści.

Pozdr

Pino!

RafalB — Wed, 31 Dec 2008 12:51:46 +0000

Jesteś po prostu kopalnią najróżniejszych historii, dygresji, zakrętów i innych meandrów.
Pyszne te czeskie opowieści!

Pozdr ;)

Griszq

Gretchen — Wed, 31 Dec 2008 12:42:21 +0000

Dla mnie historia Bruna (znam ją z opowieści Rafała wyłącznie) jest dokładnie tym o czym pisze Rafał.
O stawaniu się, o tym że możemy wejść w życie oknem, ale potem dzięki swoim wyborom przestać ciągle skakać przez to okno, tylko wchodzić i wychodzić przez drzwi.

To też historia o zmianie, o usłyszeniu czegoś ważnego. I z pewnością o odwadze do spróbowania czegoś innego.

W jakimś sensie każdy z nas jest lub był takim Bruno. Zazwyczaj.

Znowu zachęciłeś

max — Wed, 31 Dec 2008 12:08:53 +0000

pod Monachium się nawet wpisałem po obejrzeniu :)

_{prezes,traktor,redaktor}

Rafale

hgrisza — Wed, 31 Dec 2008 10:39:19 +0000

Nie przesadzajmy z tą empatią. Rzeczy należy nazywać po imieniu, by nadmiernie nie wpadać w polityczną poprawność.
Czymś innym jest okradanie samochodów, a czymś zupełnie z innej ligi sprzedanie własnego dziecka za kasę. Można stwierdzć – jego dziecko, niech sobie robi z nim co chce – ale z systemem wyznawanych ogólnie przez społeczeństwo wartości nie ma to wiele wspólnego.
Jasne – podejmujesz decyzje, często nie znając ich konsekwencji, tyle że fundament masz inny niż Bruno. Mam nadzieję. I nie jest to żaden eksklusywizm. To zwyczajne określenie pewnych norm. Bardzo szerokich. Sprzedawanie dzieci się w nich – dla mnie przynajmniej – nie mieści.

Co do filmowego obrazu – taka rola twórców filmów. Z sympatia oglądamy mordeców, złodzieji, malwersantów. Jak widzisz – da się także w miarę symapatycznie przedstawić gościa zdolnego opchać za kasę niemowlaka…

Pozdrówka.

Bo to był skrót myślowy.

Pino — Wed, 31 Dec 2008 10:36:17 +0000

Chodzi o faceta, który w 1983 miał lat dwadzieścia jeden.

Nagle się znalazł za żelazną kurtyną. Razem ze swoją Matką, która jest świętą kobietą, ale niestety – kochała go za bardzo. Serce by mu własne oddała i wątrobę.

A ojca praktycznie nie miał, choć jest on znany i lubiany. Też był to sukinsyn, ale na starość w pełni przyznał się do tego, kim był – niczego nie udaje, wprost nazywa się oportunistą, nie udaje, że np. był w PZPR z innych powodów, niż zwykła chęć ułatwienia życia.

A jego pierwsza Żona też była w PZPR, choć z innych pobudek – z wściekłości mianowicie. Żeby wreszcie rozmaite chuje sekretarze przestały nią pogrywać, żeby nareszcie mieć odrobinę chociaż równiejsze szanse w wielkiej grze.

Przepraszam za tę dygresję polityczną. Polityka jest tu akurat istotna bardzo mało.

No więc, mieszkali u jednej krewnej w Paryżu, syn i matka. Wielu wtedy Polaków było wokół, wszyscy chwytali się najgorszych robót, byleby tylko zarobić parę franków, żeby mieć na czereśnie i na winogrona.

A on jeden, ten Bruno – był ponad to!

Zdobył się na sklecenie po francusku ogłoszenia o pracę, które po przełożeniu na polski brzmiało pi razy drzwi jak to, co napisałam wyżej, lecąc skrótem.

Pracodawcy jakoś nie zaczęli walić drzwiami ani oknem. Dziwactwo jakieś. No.

To moja prywatna opowieść o drodze i stawaniu się mężczyzną (?).

Ciężko z niej cokolwiek zrozumieć, ja wiem. Normalnie czeski film.

Pozdrowienia czeskie

Griszeq

RafalB — Wed, 31 Dec 2008 09:57:07 +0000

Powiem tak (banał, oklepane, znane): tyle wiemy o sobie ile nas sprawdzono.
Nie mam odwagi powiedzieć, jak zachowałbym się na miejscu Bruna, z jego historią, której włąściwie w filmie nie ma, nie poznajemy jej.

Myślę, że to jest film “o mnie” w tym sensie, że zdarzyły się, zdarzają się takie sytuacje, kiedy muszę świadomie podjąć decyzję, stanąć po jakiejś stronie, dokonać wyboru. I często zupełnie nawet nie mogę sobie iwyobrazić konsekwencji mojej decyzji. Ale mimo to ja podejmuję, bo czuję, że jest słuszna, bo wiem, że staję do walki.

W ogóle taki ekskluzywizm jest mi podejrzany. Żyjemy jako jakaś niewielka cząstka społeczeństwa i tak naprawdę wiedza o całej reszcie jest dla nas najczęściej ukryta. W związku z tym posługujemy się stereotypami, schematami, przyzwyczajeniami.

Bruno nie jest żadną rakową naroślą na obrzeżach społeczeństwa, żadnym Eichmanem tym bardziej. On jest zwykłym człowiekiem, który potrafił rozpocząć długą drogę stawania się. Nie każdy tak potrafi. Za to go szanuję, bo to szczery wybór człowieka, który staje się wolny. Co z tego wyniknie? To pewnie temat na następny film.

Pozdr

Rafale

hgrisza — Wed, 31 Dec 2008 09:27:45 +0000

Film mocny. Pamiętam go, zatopionego gdzieś w odmętach pamięci. Tyle, że jak sobie przypominam, odczucia miałem zupełnie inne.
Bruno nie był dla mnie żadną ikoną współczesnego chłopca w drodze do bycia mężczyzną. Wręcz przeciwnie – to jakaś rakowata narośl, nierzeczywisty konstrukt, gdzieś na obrzeżach społeczeństwa. Ktoś zupełnie obcy. Sceny zabaw z Sonią, sympatyczne – nie potrafiły zmyć odczucia absolutnej obcości w stosunku do niego. Sprzedażą dziecka wyrzucił sie poza jakikolwiek nawias – bez względu na to, co robił potem.
Nie debatuję nad powodami tego, że Bruno stał się tym, kim był. Ale znam osobiście sporo ludzi, którzy wyrośli w bagnie, a kręgosłup zachowali. Wiem, że Brunowie istnieją – ale istniał też Eichman.

Takich ludzi pewnie trzeba leczyć. Czasem – izolować. W filmach, zawsze wypadają ciekawiej niż “normalni”. Bo “normalni” są medialnie nudni.

Zasadniczo, w tym obszarze kina, za film znacznie bardziej wybitny i dotykający problemu bliżej nas, a jednocześnie poza obrzeżem, uważam “Cześć Tereska”.

I nie jest tak, że nie warto takich filmów jak “Dziecko” oglądać. Natomiast reakcja odrazy moralnej jest jak dla mnie zupełnie normalna. To nie jest film “o nas”.

Pozdrawiam.

Nie chwytam...

RafalB — Wed, 31 Dec 2008 09:12:26 +0000

...

Pracą fizyczną się brzydził...

Pino — Wed, 31 Dec 2008 09:00:01 +0000

“Młody, przechodząc przez Paryż
przyjmie opiekę nad staruchami i dziećmi”

1983 rok

To jest zabawne i absurdalne przecież... dlaczego jestem zła?

pozdrawiam zniechęcona

Rafale

JacekKa — Wed, 31 Dec 2008 08:19:22 +0000

Jestem za ! :-)

Jacku

RafalB — Wed, 31 Dec 2008 08:02:34 +0000

A wiesz, że myślałem już kiedyś o tym, żeby jakieś ciekawsze sztuki przed emisją zapowiadać.

Może założymy jakiś dekaef textowy?

;)

Pozdr

Gretchen

RafalB — Wed, 31 Dec 2008 08:00:58 +0000

Śniło mi się, że mi złodzieję koło domu krążą a później wchodzą do chałupy…
Brrrr!

Ale już wstałem i się zrelaksowany wczytałem w Twój tekst ;)

Pozdr

no nie

JacekKa — Wed, 31 Dec 2008 03:15:09 +0000

Jak zwykle zapóźniony jestem.

Mam prośbę – możesz na przyszłość o takich emisjach polecanych napisać przed a nie po? ;-)

Ale miło się czytało…

pozdrowienia

Jasne!

Gretchen — Wed, 31 Dec 2008 02:13:48 +0000

Cichem! W pielesz!

Trzecia, minut jedenaście.

Rozrosło się do rozmiarów ponadwymiarowych, więc jest osobno.

Musiałam wygrzebać swoje ulubione książki pisane o mężczyznach, przez mężczyzn. I niestety, niestety się udało :)

Resztę zostawiam losowi.

Cudnie.

Dzięki Rafał :)

Mam nadzieję, że coś miłego Ci się śni.

No.

O choinka...

RafalB — Wed, 31 Dec 2008 00:21:55 +0000

Trochę się zagadałem. A tu juz po pierwszej…
No, rzeczywiście, późna pora.

Gre na pewno też już cichcem w pielesz uderzyła ;)
Tak więc, ten tego, dobranocka.
Pozdr

P.S.
Dzięki Max

Na ten przykład

max — Wed, 31 Dec 2008 00:14:31 +0000

pół nocy :)

_{prezes,traktor,redaktor}

Pocieszyłeś mnie, dzięki ;)

RafalB — Wed, 31 Dec 2008 00:13:56 +0000

...

TXT - Komentarze do notki "O stawaniu się mężczyzną (&quot;Dziecko&quot; Dardenne&#039;ów)"

Ano wróciłem,

Witaj Grzesiu

No, no, robisz mi konkurencję:)

Do żadnej!

Do żadnej się nie przyznasz?

Rafał

Max

Griszeq

Pino!

Griszq

Znowu zachęciłeś

Rafale

Bo to był skrót myślowy.

Griszeq

Rafale

Nie chwytam...

Pracą fizyczną się brzydził...

Rafale

Jacku

Gretchen

no nie

Jasne!

O choinka...

Na ten przykład

Pocieszyłeś mnie, dzięki ;)

TXT - Komentarze do notki "O stawaniu się mężczyzną ("Dziecko" Dardenne'ów)"