TXT - Komentarze do notki "Dzień Ogólnonarodowego Alibi"

Pani Pino,

yayco — Thu, 15 Jan 2009 07:10:26 +0000

poczekałem i się doczekałem.

A ściślej: Pani się doczekała.

Było się nie śmiać.

I co? Nie wstyd Pani trochę z tym?

Pozdrawiam stosownie, rozważając zdrobnienia

Hi, hi,

Pino — Tue, 13 Jan 2009 06:46:23 +0000

yayco

Zresztą, przyznam, że bałem się, iż przyjdzie pan Merlot i mnie pochwali za kulturę dyskusji. Ze wstydu bym się chyba spalił.

:)))

pozdrawiam porannie

Ha, trudno

odys — Mon, 12 Jan 2009 23:48:58 +0000

Będę się palił samotnie.

Panie Odysie,

yayco — Mon, 12 Jan 2009 23:14:07 +0000

je się nie załamuję. A niby to czemu?

I nie mam za złe światu, że rozmowy są nie na temat. Przywykłem. Nawet to lubię.

Tyle tylko, że w naszym przypadku okazało się, że Pan rozmawia na inny temat ze mną, niż ja z Panem.

A na takich zasadach to moglibyśmy rozmawiać w nieskonczoność, dając rozliczne przykłady kultury i zrozumienia.

I nic by z tego nie wynikało.

Ja, po prostu, nie chcę w kółko powtarzać tego samego.

No niech sam pan Powie: skoro się Pan ze mną zgadza, jak Pan twierdzi, to z czym Pan tak uporczywie dyskutuje?

W sumie doszliśmy już do tego, że piszemy długie epistoły na temat tego, co kto źle zrozumiał i dlaczego to jest niefajne.

I w kółko: Pan o rybach, a ja o grzybach.

W sprawie ryb się zgadzamy. W sprawie grzybów, bodajże też. A mimo to nie możemy się dogadać.

Czasem trzeba odpuścić.

Moim zdaniem to jest OK, jak czasem ludzie pozostają przy swoim zdaniu, wzajemnie się nie przekonawszy.

I nie chciałem Pana barykadować. Po prostu rozmowa nie wydaje mi się prowadzić dokądkolwiek.

Oczywiście mógłbym jeszcze trochę poudawać, ale szanuję i Pana i Pańskie poglądy. I wolę je szanować poprzez niezgodę, niż coś tam udawać.

Zresztą, przyznam, że bałem się, iż przyjdzie pan Merlot i mnie pochwali za kulturę dyskusji. Ze wstydu bym się chyba spalił.

Dobranoc Panie Odysie

Panie Yayco

odys — Mon, 12 Jan 2009 22:58:41 +0000

Nie ma się co załamywać.
Wiem, że Pana tekst, zresztą dobry, nie jest o tym. Ale nasz spór, pod Pana tekstem, chyba tak.
Wszystko przez mój pierwszy komentarz, który był tylko dygresją na marginesie.
Podobnie, jak ten o współczesnym budownictwie mieszkaniowym i urbanistyce.

Ja, rzecz jasna, nie jestem tu żadnym autorytetem, ale z mojej perspektywy to tutaj nie jest standardowe pitu-pitu.
I dlatego przychodzę z Panem podyskutować, bo porzucać widłami oraz substancją gęstą a brzydko pachnącą przez barykadę to można gdziekolwiek. Tylko po co.

Dlatego tym gorzej się czuję zabarykadowany także u Pana.

Tak czy siak, dobranoc.

PS. Pod moją notką też wynikł spór nie na temat. Taki lajf.

Panie Odysie,

yayco — Mon, 12 Jan 2009 21:56:17 +0000

to nie był tekst o Orkiestrze. I nigdy nie był. Naprawdę. Wiem, bo sam go napisałem.

Choć zapewne nie umiałem tego wyrazić tak, aby było to zauważalne dla innych.

Nie chce mi się teraz tego wyjaśniać, skoro w samym tekście stoi to wyraźnie napisane.
W ogóle mam wrażenie, że napisałem już wszystko co chciałem. I jeszcze trochę.
Więc już nie będę nic pisał.

Nie chcę się powtarzać.

W końcu musiałbym przyznać rację panu Rafałowi, że uprawiam takie samo pitu-pitu z jakiego się naśmiewałem.

A ja nie zamierzam mu przyznać racji.

Pozdrawiam zatem wyraziście, ale nie zachęcając do kontynuacji sporu

Panie Yayco

odys — Mon, 12 Jan 2009 21:23:23 +0000

OK, można i tak ująć sprawę, jeśli Pan woli.
Możemy rozejść się, w tej kwestii, niepogodzeni.

Ja oś porozumienia widziałem w następujących aspektach:

1. Do Orkiestry można mieć zastrzeżenia (te, które Pan wymienił, plus w moim jedynie przypadku, to, o którym ja wspomniałem), ale per saldo WOŚP jest pożyteczna. Między innymi z powodów wspomnianych powyżej wielokrotnie i nie zakwestionowanch ani przez Pana, ani przeze mnie.

2. Dlatego też fakt wpłacania na Orkiestrę, czy to z odruchu serca, czy z innych słusznych pobudek, jest pozytywny.

3. Sam fakt niewpłacania na Orkiestrę nie jest naganny, gdyż:

4. Można działać pro publico bono innymi drogami.
Wydawało mi się, że wobec tych, dla mnie fundamentalnych konstatacji, pańska deklaracja iż Pan wpłaca, oraz moja, że niewpłacam, są drugorzędne.
Zwłaszcza że obaj zastrzegliśmy, iż postępujących inaczej nie potępiamy i nie osądzamy. Tak to rozumiałem.

Widać niewłaściwie.

Mam nadzieję, że Pan moje wypowiedzi przekręca przez moją nieumiejętność ich klarownego sformułowania.

Rozumiem, że Pan znudził się już tematem, ale ponieważ ktoś jeszcze może to czyta i może nabrać błędnego wyobrażenia o moich poglądach, pozwolę sobie jeszcze raz na sprostowania:

1.
Spór o jeden procent jest poboczny, a przy tym różnimy się tu jedynie co do jednoznacznego potępienia wszystkich nieprzekierowujących swoich podatków za pomocą tego narzędzia do instytucji pozarządowych.

twierdzi Pan, że są ludzie, którzy nie są głupi a jednocześnie nie słyszeli ani o Orkiestrze, ani o Caritasie ani o hospicjach, ani o Ochojskiej?

Nie. Twierdzę, że są ludzie, którzy:
a) nie uważają, by środki z ich podatków były lepiej wydane przez te czy inne instytucje niż przez państwo; lub
b) nie uważają, by ich pieniądze powinny trafiać do tych instytucji przez fiskus.

Tylko, że to są też ludzie, którzy się godzą, że dzięki ich postawie cierpieć będą inni.

Nie. Tacy ludzie wierzą, że:
a) państwo skuteczniej zapobiegnie cierpieniu innych; lub
b) państwo i dochody z podatków nie mają zajmować się tymi celami i wpłacają Ochojskiej osobno.

To jest Panie Yayco teoretyczne rozważanie, bo ja nie zajmuję takiego stanowiska. Ja je po prostu dopuszczam. I taki pogląd nie oznacza dla mnie ani głupoty, ani bezczynności. Nie kłóci mi się również z miłością i ochroną życia. I tyle.
Czy mam wyjaśniać tę teoretyczną zgodność postaw a) i b) z wartościami o których mowa?

Sam Pan napisał (proszę sprawdzić), że pieniądze są przez Orkiestrę lepiej wykorzystywane niż przez Państwo.

Sprawdziłem:

odys

Można przyznać, że Owsiak zarządzi naszą kasą lepiej niż minister zdrowia.

Czytaj: taki osąd jest dopuszczalny (i nawet powszechny), ale nie oznacza, że ja go podzielam.
Czy gdzieś jeszcze napisałem, to co Pan odczytał?

I tak – są różne sposoby pomocy. I co więcej wyraźnie napisałem, że nie widzę żadnego imperatywu kategorycznego płacenia na orkiestrę. Natomiast upór z jakim Pan ciągle do niej powraca… No cóż, proszę zastąpić serduszka świeczkami, ze sprzedaży których tylko mały procent trafia do Caritas. Nadal będzie Pan twierdził to samo?

Bo to Pan ciągle wraca do Orkiestry. Nie ja.

Heh. Ja wracam?
Zdawało mi się, że o to przedmiot sporu. Po prostu nie zauważyłem, byśmy od niego odeszli.

Ja nigdzie nic nie napisałem o Caritas. Szczerze mówiąc, do świec mam stosunek ambiwalentny, nad serduszkami mają dla mnie przewagę głównie estetyczną. Odpowiada mi to, że Caritas działa ciszej. I, o ile wiem, działania tej instytucji nie dają się potraktować jak dodatkowe źródło finansowania jakiejś zasadniczej gałęzi państwa polskiego.
Zupełnie to marginalne, ale dodam, że nie mam w tym roku takiej świecy.

Ulega Pan jakiemuś stereotypowi, że ja to kościelne instytucje wspieram, a Owsiaka nie, bo on niekościelny. Ten fragment o żółtych spodniach i sutannie był zupełnie niepotrzebną złośliwością. Tym bardziej, że chybioną.
Jak już koniecznie muszę wyrażać sympatię dla jakiejś inicjatywy charytatywnej, to wskażę Ochojską.

Pan zadał pytanie. Ja odpowiedziałem. Może Pan odpowie na moje pytania, zamiast mnożyć własne?

Gdy zadawałem to pytanie, uważałem je za retoryczne. I faktycznie, wskutek upływu czasu, umknęła mi jego forma. Dlatego też nie odczytałem akapitu Pańskiej wypowiedzi jako odpowiedzi na nie. Oczytałem jako dalszy ciąg argumentacji w kwestii, którą uważałem za temat sporu, czyli sformułowaną przeze mnie tezę że Orkiestra nie jest działalnością stricte charytatywną.

Za to przepraszam.

Proszę wybaczyć, że przeoczyłem jakieś Pańskie pytania. Być może zdawało mi się, że odpowiadam, a Pan tej odpowiedzi nie znalazł.
Szkoda, że nie jest już Pan tych odpowiedzi ciekawy.

Moje stanowisko jest podobne do stanowiska pana Artura Nicponia. Choć wyrażone innymi słowami.

Pana stanowisko jest podobne do stanowiska pana Poldka. Choć wyrażone innymi słowami.

Proszę wybaczyć, ale Nicponia, ani Poldka nie czytałem. Generalnie po Grzesiowym tekście Zło, temat Owsiaka starałem się ominąć. Prócz ciekawej i niemonotematycznej notki wdepnąłem jeszcze do Sergiusza. Jestem zaskoczony, jaka wojna o niego toczy się na Tekstowisku. Wszyscy chyba byli łaskawi się opowiedzieć. Jak nie w notce, to komentarzu. Ja opowiadać się nie miałem ochoty, i zaskoczyło mnie iż w taki sposób potoczyła się nasza tu rozmowa. Naprawdę, pisząc pierwszy komentarz sądziłem, że przedstawiam jedynie interesujący, bo nietypowy pogląd na sprawę.

O ile zdołałem się zapoznać ze zdaniem Poldka na podstawie kilku komentarzy, to się nie zgadzamy. Ani nie podzielam wielu jego zarzutów, ani też nie mam ich za szczególnie istotne. O ile zrozumiałem, Poldek uważa, że na Orkiestrę wpłacać nie należy. Ja nie.
Ja jedynie sam na nią nie wpłacam.

Ja usprawiedliwiam tych, którzy dają, mimo moich uwag i zastrzeżeń. Pan usprawiedliwia tych, którzy nie dają. Mimo Pańskich zastrzeżeń i uwag.
Nie da się tego nazwać podobnym stanowiskiem. To są przeciwne stanowiska.

Całkowicie się nie zgadzam. Moim zdaniem jednych i drugich można usprawiedliwić. I ja — usprawiedliwiam.

I nie dojdziemy, jak sądzę, do porozumienia. Mam nadzieję, że tylko w tej kwestii.

Panie Yayco, ja już miałem okazję wykazać swoimi wypowiedziami, że w niejednej kwestii się zgadzamy.

Pozdrawiam równie serdecznie

Panie Odysie,

yayco — Mon, 12 Jan 2009 18:54:01 +0000

ja rozumiem, że Pan będzie bronił swojego zdania do końca, ale proszę wybaczyć – Pańskie reductio ad absurdum jest dla mnie zwykłą obroną ludzkiej głupoty i bezczynności.

Nie zamierzam w tym Pana przekonywać. To kwestia estetyki obawiam się.

No niech Pan spojrzy, co Pan napisał:

odys

Innymi słowy twierdzi Pan, że są ludzie, którzy nie są głupi a jednocześnie nie słyszeli ani o Orkiestrze, ani o Caritasie ani o hospicjach, ani o Ochojskiej?
I Pana zdaniem oni żyją w tym samym kraju co ja?
Obawiam się, że Pan żartuje. Choć pewności nie mam, bo nie dostrzegam w tym co Pan pisze nic zabawnego.

odys

Po drugie. Być może nadal są tacy, których wybór, świadomy i dobrowolny brzmi: To państwo jest najlepszą organizacją pożytku publicznego, mimo jego niedoskonałości. Myślę, że nie tak mało jednoprocentowych środków trafia w ręce instytucji równie niewydolnych co państwo i mniej pożytecznych.

OK. Tylko, że to są te ż ludzie, którzy się godzą, że dzięki ich postawie cierpieć będą inni. Będą chorować i tracić życie. I proszę mi udowodnić, że nie będą. Proszę sobie wyobrazić, co by się stało, gdyby wszyscy zajęli taką postawę.

I oczywiście, że nie ma pewności, że nasze pieniądze nie zostaną zmarnowane. Ale jest szansa, że nie będą. Jeśli ta szansa się zrealizuje, czyjeś życie (zdrowie etc.) zostanie uratowane.

Jeżeli nie zaryzykujemy – nikomu ni pomożemy.

Czy naprawdę wybiera Pan (albo uważa za równie cenną) postawę, która a priori zakłada brak dobroczynnych skutków?

Ja dopuszczam taką postawę, ale uważam ją za samolubną. O konotacjach religijnych tym razem za wiele wspominał nie będę. Ani o życiu, ani o miłości. Sam Pan sobie da z tym radę. Proszę pogodzić taką postawę z zasadą ochrony życia i z przykazaniem miłości. Chętnie to przeczytam.

odys

Żeby była jasność, Panie Yayco. Ja po prostu mam więcej wyrozumiałości dla tych, co tego procenta nie dają. I tyle. Sama idea jest świetna, dobrze że mamy taką możliwość i sam z niej zawsze korzystam. No.

Panie Odysie. A ja to toleruję. A tolerancja, moim zdaniem, oznacza i prawo i obowiązek do mówienia i pisania, że to jest (moim zdaniem) niewłaściwa postawa. Tylko tyle. Aż tyle.

odys

Ano tak: jak już wcześniej napisałem, dla mnie orkiestra to nie jest charytatywność. Co nie znaczy, że to zło, jak Grześ szydzi. Dodatkowo, estetyka odruchy serca we mnie raczej gasi, niż wzbudza.
Ja nie napisałem, że ochrona życia to wyłącznie państwa obowiązek. Ale już regularne utrzymywanie publicznych szpitali, oraz zasilanie ich w nowoczesny sprzęt — owszem. Samo sobie to państwo taki obowiązek na głowę wzięło. Może i dorze.
Nie piszę nigdzie, że jak państwo się zobowiązało, to ja umywam ręce.
Po pierwsze, przecież państwo to ja. W niewielkim stopniu, u nas w jakiejś 1/38mln, ale zawsze.
Przy czym, uczciwie przyznam, uciekam przed płaceniem składek na ZUS i NFZ proporcjonalnych do moich zarobków. W tym kontekście, to dość śmiesznie bym wyglądał wrzucając drobne do puszki orkiestrowej.
Po drugie, są różne sposoby pomocy.

Kręci Pan. Sam Pan napisał (proszę sprawdzić, że pieniądze są przez Orkiestrę lepiej wykorzystywane niż przez Państwo. A zatem jest sensowne aby pieniądze szły tam, gdzie są lepiej wykorzystane, bo wtedy ratują życie. Kropka. Bo Pańskie twierdzenie, że z tego, że unika pan swoich obowiązków wobec Cesarza, wynika, że nie może Pan nic zrobić metodą, którą sam ocenia jako obiektywnie bardziej wydajną, jest – proszę wybaczyć – nielogiczne. Nie ma tu żadnego związku przyczynowo skutkowego.

Tyle jest w tym sensu, co w stwierdzeniu, że skoro nie kupuje Pan biletów tramwajowych, to nie ma sensu, żeby dziecku kupić hulajnogę.

Bo to Pan ciągle wraca do Orkiestry. Nie ja.

To dla Pana jest ona argumentem. Nie dla mnie.

A jeśli będzie się Pan wzbraniał, to proszę mi wskazać różnicę między pomocą świadczoną przez Orkiestrę a pomocą świadczoną przez Caritas. Ale, jeśli łaska , w sferze wartości, a nie w sferze mediów. Mówiąc o uratowanym życiu, a nie porównując żółte spodnie z sutanną.

Ponieważ łatwo Pan zapomina, co Pan napisał, więc ja Panu, Pana zacytuję:

odys

Dobroczynność
W sumie słusznie pan definiuje termin: dobra czynienie.
To znów pana rozdrażnię — rządowy powszechny serwis medyczny też jest-li dobroczynnością? Czy to inaczej działa?

Pan zadał pytanie. Ja odpowiedziałem. Może Pan odpowie na moje pytania, zamiast mnożyć własne?

Albo nie. Po już temat się przejadł i nudno jest o tym pisać. Więc już poprzestańmy na tym, że się nie zgadzamy. Dobrze?

Bo widzi Pan. W istocie rzeczy my się ze sobą nie zgadzamy. Nie ma się co oszukiwać.

Moje stanowisko jest podobne do stanowiska pana Artura Nicponia. Choć wyrażone innymi słowami.

Pana stanowisko jest podobne do stanowiska pana Poldka. Choć wyrażone innymi słowami.

Ludzie nie muszą się we wszystkim zgadzać, Panie Odysie i myślę, że pora zamknąć ten spór. Ani ja Pana, ani Pan mnie nie przekona.

I nie dojdziemy, jak sądzę, do porozumienia. Mam nadzieję, że tylko w tej kwestii.

Pozdrawiam serdecznie

Panie Yayco szanowny!

odys — Mon, 12 Jan 2009 17:31:37 +0000

W pierwszych słowach mego listu przepraszam że dopiero teraz, ale czasu mało a i inne wątki na TXT wsysają;
Ad rem:

yayco

Wybierając – bierzemy na siebie część odpowiedzialności. Unikając tego – uciekamy od odpowiedzialności, a słowa, w które to ubierzemy są bez znaczenia. Wielokrotnie unikałem odpowiedzialności, odżegnując się od dokonania wyboru, więc wiem co mówię.

Po pierwsze — nie każdy jest w stanie każdą odpowiedzialność udźwignąć. Może Pan potrafi weryfikować działanie fundacji, ale na pewno nie każdy. I nie można od każdego tego oczekiwać. A przecież narzeka Pan, że tak niewielu ten 1% przelewa. Może po prostu tak niewielu potrafi weryfikować? ;)
Po drugie. Być może nadal są tacy, których wybór, świadomy i dobrowolny brzmi: To państwo jest najlepszą organizacją pożytku publicznego, mimo jego niedoskonałości. Myślę, że nie tak mało jednoprocentowych środków trafia w ręce instytucji równie niewydolnych co państwo i mniej pożytecznych.

A czy ja kogoś potępiam?

A czy ja Panu to zarzucam?

Z obroną życia, to ja się cieszę, że się Pan zgadza. Martwię się, że Pan umknął od odpowiedzi, jak się to ma do stanowiska jakie Pan wcześniej przedstawił. No.

Jak się ma? Ano tak: jak już wcześniej napisałem, dla mnie orkiestra to nie jest charytatywność. Co nie znaczy, że to zło, jak Grześ szydzi. Dodatkowo, estetyka odruchy serca we mnie raczej gasi, niż wzbudza.

Ja nie napisałem, że ochrona życia to wyłącznie państwa obowiązek. Ale już regularne utrzymywanie publicznych szpitali, oraz zasilanie ich w nowoczesny sprzęt — owszem. Samo sobie to państwo taki obowiązek na głowę wzięło. Może i dorze.

Nie piszę nigdzie, że jak państwo się zobowiązało, to ja umywam ręce.
Po pierwsze, przecież państwo to ja. W niewielkim stopniu, u nas w jakiejś 1/38mln, ale zawsze.
Przy czym, uczciwie przyznam, uciekam przed płaceniem składek na ZUS i NFZ proporcjonalnych do moich zarobków. W tym kontekście, to dość śmiesznie bym wyglądał wrzucając drobne do puszki orkiestrowej.
Po drugie, są różne sposoby pomocy.

Dlatego tym bardziej ochoczo zgadzam się z Panem, gdy pisze Pan:

Natomiast to wcale nie znaczy, że takie działanie oznacza obowiązek łożenia na Orkiestrę. Uważam, że należy coś dla życia robić. I już.

No to robię, co mogę i uważam. Bez akompaniamentu.

I proszę zwrócić uwagę, że podpisuję się także, pod tą pana kwestią:

I nie odbiorę tym co łożą na Orkiestrę dobrych intencji. Ja nie jestem od osądzania, Panie Odysie.

Nie do końca tylko rozumiem, czemu Pan do mnie te słowa kieruje? Czyżby znalazł Pan gdzieś w moich wypowiedziach kwestionowanie intencji ofiarodawców Orkiestry, a nawet jej organizatorów z samym Owsiakiem na czele?

Co do służby zdrowia (nie chcę tu wchodzić w dyskusję jak często ona czyni dobro), to ma ona charakter zawodowy, nieprawdaż? Wynika zatem z obowiązku, który opiera się na umowie, albo innej podstawie formalnej. Świadczący otrzymują wynagrodzenie. Widzi Pan różnicę? Do tej pory mówiliśmy o tym, co ludzie robią sami z siebie i raczej oddając, niż biorąc, prawda? Więc proszę nie wykręcać kota ogonem. Uporczywie chce Pan sobie zawężać, to niech Pan sobie zawęża. A ja się z Panem zgadzać nie zamierzam i tyle. No.

No dobrze, ale ja tu nie mówiłem, że służba zdrowia to dobroczynność. Nie oczekuję tego, w żaden sposób, mimo osobistych deklaracji pani Gretchen. Chyba że coś nie tak napisałem i przypadkowo wynikło. To cofam ten sęk w takim razie.

Mi chodziło o finansowanie państwowego systemu służby zdrowia. Nawet jeśli jest cześciowo dobrowolne, to nie od razu dobroczynne.

Panie Yayco, ja generalnie się z Panem zgadzam. Pan niepotrzebnie zakłada wariant niekorzystny.
Że nie poruszam wszystkich wątków i aspektów, a jedynie te, które w mojej ocenie u Pana warto uzupełnić czy z nimi popolemizować — chyba nie dziwne. I tak za dużo literek.

Pozdrawiam niezmiennie.

mądrością moją jest karabin, karabin…
Się przyczepiło, choroba…

Ja tam nie zagaduję, bo praca poważna rzecz.

yayco — Sat, 10 Jan 2009 17:21:05 +0000

Szybko więc tylko powiem, że mój dziadek przemycał w siedemdziesiątych i (rzecz ciekawa) nawet w osiemdziesiątych latach. Dwudziestego wieku, jakby ktoś chciał wiedzieć. I też na białoruską stronę. No.

Szacunek dla pracujących w sobotę. Ja będę pracował w niedziele.

Podziwiam nieustannie

Pino — Sat, 10 Jan 2009 16:31:13 +0000

Pańską niesłychaną wprost umiejętność wracania do meritum.

A mój zegarek to cebula jest. I należał do Jerzego Pieniążka, mojego pra-pra-pradziadka, który był gdzieś w powiecie radomszczańskim administratorem jakichś majątków skonfiskowanych z powodu wybuchło powstanie styczniowe.

I jest na nim podobno napisane Jurij, ale krzesełkami, więc ręczyć nie mogę.

Jego wnuk, a mój pradziadek, też się w przemyt bawił. Nad białoruską granicą. Raz go zamknęli w puszce, to złodziejom całą Trylogię opowiedział i mir miał.
Bo też i wcześniej, jak już praprababcia Honorata dotarła na durch przez Ukrainę (geograficznie mówiąc, bo to były czasy Wielkiej Rewolucji) ze swoimi synami, z dwóch różnych związków pochodzącymi, do Warszawy, to ich oddała na edukację do księży marianów. To i pradziadek wykształcenie zdobył, aż się potem z przemytu tego przerzucił na księgowość i szczęśliwie dożył wieku dziewięćdziesięciu dziewięciu lat.

Natomiast jego brat przyrodni, rodowity Rosjanin zresztą, zginął w Powstaniu Warszawskim.

A w ogóle, to proszę mnie już nie zagadywać, bo spóźnię się do pracy.

pozdrawiam obowiązkowo

To akurat wiem,

yayco — Sat, 10 Jan 2009 15:56:15 +0000

bo bylem kształcony w szkołach imienia Świerczewskiego i Gottwalda. Więc niektóre zabawne utwory znam.

A złoty zegarek też mam. Marki Poljot. Samonakręcający się. Może za sto lat będzie wart więcej niż złom złota. Dentystyczna trójka, psiamać.

Od dziadka przemytnika. Gdyby nie był taki brzydki (zegarek) to bym go nosił, bo go (dziadka) bardzo lubiłem.

Miałem jeszcze kilka złotych drobiazgów. Ale jakoś się wyzbyłem. Kilka lat temu dałem Orkiestrze cieniutki złoty pierścionek.

Jak widać, nawet pod cytatem z Broniewskiego da się wrócić do meritum, jeśli ktoś chce. No.

Pozdrowienia

No cóż,

Pino — Sat, 10 Jan 2009 15:48:38 +0000

ja z całego dziedzictwa po przodkach mam złoty zegarek z Rosji Carskiej i komplet zastawy stołowej z Poznania. Srebrnej, z monogramem.

Siedzę z Janem w trzynastej celi
na Ratuszu, pośrodku miasta,
trzy dni temu razem nas wzięli,
posadzili, trzymają, i basta.

Na podłodze sen nasz nielekki,
zupę dali, że pies jej nie zje,
Jana chroni pancerz dialektyki,
mnie- leciutki obłok poezji.

Smród, robactwo, ciężkie chrapanie…
Ano- różnie w życiu się darzy.
Ktoś nabazgrał węglem na ścianie:
“Niechaj żyje walka piekarzy!”

Ja-cóż? Gwizdać! Siedzę od piątku,
mogę siedzieć tak choćby miesiąc,
ale Jan ma katar żołądka,
no i lat bez mała sześćdziesiąt,

trzeba jego hartu i woli,
żeby ważyć to sobie lekce,
no bo człowiek, gdy go brzuch boli,
zapomina i o dialektyce!

Siedzę, siedzę, liczę godziny,
Jan się zdrzemnął, o ścianę wsparty,
nad globusem jego łysiny
zaświtało kwadrans po czwartej.

Stęknął, ocknął się i beztrosko
wyprostował zgarbione plecy:
“Wiesz- powiada- w Magnitogorsku
dziś ruszają dwa wielkie piece…”

Świt był szary, pełznął niechętnie,
jakby mieli co zarżnąć nad miastem,
i myślałem sobie: “Jak pięknie
w tej parszywej celi trzynastej.”

I o Janie myślałem jeszcze,
i gdzie Rzym, gdzie Krym, a gdzie Polska,
i płonęły w śledczym areszcie
wielkie piece Magnitogorska.

Żeby nie nadużywać Pańskiej cierpliwości ponadnormatywnie, mówię od razu, że to Broniewski Władysław.

pozdrawiam

Pani Pino,

yayco — Sat, 10 Jan 2009 15:34:25 +0000

ujmijmy to tak: wolę jak Pani nie cytuje.

Muszę sprawdzać, um nadwyrężać. Po co mi to?

Więc gotów jestem się poddać, aby tego uniknąć.

Za Ural? Po co za Ural?

Proszę pani, ja, w siedemdziesiątych latach, widziałem w Pińsku piękny samowar. Niemieckiej produkcji.

Pozdrawiam

Masz ci los,

Pino — Sat, 10 Jan 2009 15:10:51 +0000

wygrałam???

Ale numer. Idę szukać sztandaru do zatknięcia, a potem ukraść parę zegarków i rowerów…

Chociaż nie, bo wtedy sama bym musiała sobie coś oderżnąć. Jeszcze to przemyślę.

pozdrawiam, rozglądając się, co by się wywieźć dało do fabryk za Uralem

Panie Igło,

yayco — Sat, 10 Jan 2009 14:46:02 +0000

i Pan buduje sobie frakcję?

Proszę mnie nie rozśmieszać.

Jak się śmieję to kaszlę bardziej. No.

Pozdrawiam ze zrozumieniem

Pani Pino

igla — Sat, 10 Jan 2009 13:23:01 +0000

Każden z tym całym Yaycem ma szansę.
Coby go oszwabić.
Niech pani nie ustaje.
Szczególnie jak z płci pochodzi i odpowiedniej broni użyje.
Jakiej?
A to niech se pani sama pokombinuje.
Przecież nie będę tu zdradzał, bo on, Yayco znaczy, posiadł rzadką sztukę czytania.
Ze zrozumieniem.
Co prawda nie mnie.
No ale ja się tylko wśród płci ukrywam.
Ze względu na nick.

Pani Pino,

yayco — Sat, 10 Jan 2009 13:10:15 +0000

niech będzie cytat na cytat. I też z Brodskiego (proszę wybaczyć moje przywiązanie do prawa autorskiego):

Siedzę w ciemności i nie gorsza pewno
ciemność w pokoju niż ciemność na zewnątrz.

I upraszam o zaprzestanie wojny na cytaty.

Niech będzie, że się poddaję, pozdrawiając

Panie yayco,

Pino — Sat, 10 Jan 2009 13:04:22 +0000

Mszcząc się jak gdyby (nie na tych denatach
lecz na Epoce) za pustki w kieszeniach,
nudę, złą kawę i upokorzenia,
jakich doznawał, gdy przegrywał w skata.

pozdrawiam porozumiewawczo i już naprawdę spadam

Pani Pino,

yayco — Sat, 10 Jan 2009 12:48:15 +0000

ale ja wymieniłem tylko trzy tytuły. Jaki stos znowu? No chyba, że idzie o atomowy i przekroczenie masy krytycznej, czy coś.

Oczywiście, że nieco prewencyjnie, ale proszę się nie odstraszać. Jak sobie pomyśle, że miałbym z półki tę Egzystencjalną kryminologię zdjąć i przeczytać (choćby dla polemicznego celu), to mi się zimno robi.

A jak mi się zimno robi to bardziej kicham. A to jest niedobrze.

Jak zawsze trochę więc tumanię i przestraszam, ale niegroźnie.

Nie tęsknię do kawiarni gwarnej, gdzie mieszka banda dziwolągów…

Pozdrowienia

Hi hi,

Pino — Sat, 10 Jan 2009 12:38:30 +0000

Panie yayco, powiedzmy sobie szczerze: nawet Referent miał z Panem takie szanse, gdy zaczęliście się kłócić o aksjologię i gumowe kaczuszki, jak ten Arab z Indianą Jonesem, co to Pan pewnie oglądał.

I teraz ja (znaczy się, ja) mam niby zademonstrować miastu i światu, jak trzeba się bronić przed człowiekiem uzbrojonym w banana? :)

Obawiam się, że na głowę spadnie mi pianino, odważnik 16-tonowy, albo stos tych wszystkich anglojęzycznych tytułów, co je Pan raczył wymienić.

Z góry zatem przepraszam, składam zapewnienia o szacunku dla dorobku i wycofuję się rakiem. Zodiakalnym także.

Niech w księgach wiedzy szpera rabin, nauka to jest wymysł diabli…

pozdrawiam nucąc, bo co mi zostało

P.S. Ale proszę jednak wyzdrowieć. No.

Panie Grzesiu,

yayco — Sat, 10 Jan 2009 12:18:13 +0000

No to się cieszę, że Pani Pino popadła w błędy jakieś kognitywne.

A krzywdy proszę sobie samemu nie robić. Po co innym odbierać choć ułudę przyjemności?

Zdaje się, że Panu radzę to czego sam nie robię. Majaczę chyba, więc pójdę sobie pochorować w spokoju. Albo obiad ugotuję.

Pozdrawiam

Pani Pino,

yayco — Sat, 10 Jan 2009 12:16:49 +0000

a gdzie ja wspominałem o Kodeksie Karnym, bo jakoś mi to umknęło?

Zakatarzenia mojego prozę się nie czepiać,, bo to bolesna jest sprawa jak już mnie kobiety przez telefon nie rozpoznają. I to po ćwierćwiecznej (z okładem) znajomości. Niefajnie, proszę pani.

Emil to już dawno umarł, obawiam się. Choć to jednak szkoda, to nic się zrobić nie da.

Mówiąc o książkach miałem na myśli coś prostego: The Death Penalty: A Worldwide Perspective Hooda, Challenging Capital Punishment: Legal and Social Science Approaches Haasa i Inciardiego, albo jakiś zabawny podręcznik kryminologii, choćby taki jak Existentialist Criminology.

Bo przecież nie proponowałem Pani, żeby się douczyła, gdzieżbym!

Chodziło mi o to, żeby Pani mogła sobie celniej cel swojego celowego zamysłu wyznaczyć. Czy cóś inne, ale jednak teleologicznie uwarunkowane.

Na Grochowie przyjemnie, proszę się nie niepokoić. To że komuś się roi, że mnie zwalcza to jeszcze nie znaczy, że to umie zrobić. Nie zaprząta mi to myśli zanadto. A jeśli nawet, to przynajmniej będzie jakaś rozrywka, chyba że będę musiał się bić na pluszowe misie-kapciuszki. To jednak trochę obciach. Ale cóż zrobić.

Strach wielki jest, że mógłbym przegrać i za karę zostać skolektywizowanym. Ale to strach jest przed sankcją, a nie przed walką. Byle nie na te, jednakże, kapciuszki, cholera.

Pozdrawiam, rozglądając się za jakąś gruszką w occie, czy czymś takim

Eeeee,

tecumseh — Sat, 10 Jan 2009 11:10:23 +0000

jakie obraził?

Grześ jak wiadomo wzorem nauk deMello się na nikogo nie obraża, no.
A nawet jakby się obraził, to tylko i wyłącznie jego problem:)

Pozdrawiam nieobraźliwie/nie obrażając siię na nikogo ni nic.

Nie mam żalu do nikogo, sama sobie krzywdę zrobię
jak wiadomo przecież od dawna,

Panie yayco,

Pino — Sat, 10 Jan 2009 10:54:23 +0000

ale skąd założenie, że ja zamierzam pisać o możliwościach, szczególnie zaś możliwościach zmian w kodeksie karnym? Ja?

Tak całość sprawy w formułę oprawię:
Wołaj, Zuzanno, bo qui tacent, clamant;
Zwiodła cię pycha, zaszlachtował amant
Lecz nie zawiedziesz się nigdy na prawie.

Słowem, poznanie się Panu uprzedziło lub wręcz zakatarzyło, obawiam się.

Nie, ten tekst ma być zupełnie o czymś innym, ale bez spoilerów, bo przepadnie nawet mizerny efekt hucpiarstwa mojego. A dla samej roboty robić, to ja też nie lubię...

Książki, powiada Pan?

Ja jestem wszak zaledwie trzeci rok, na parapecie mam pięć zeszytów A4, a w tym z napisem “Czwartek” jakieś brednie zatytułowane Pojęcie faktu społecznego – Emil Durkheim.

Jak na początek, uważam że wystarczy. Słowa, z tego co widzę, są raczej zrozumiałe, przynajmniej same w sobie. Bo już Jerzego Topolskiego koncepcja dwoistej natury faktu historycznego to bardziej jest porąbana.

Teraz zresztą, to mnie bardziej zajmuje zagadnienie, jaki wykombinować na obiad sos serowy do makaronu i co ja zrobię zważywszy, że chyba skończył mi się ten ostatni.

Współczuję Panu bardzo, że frakcja się czai i chmury czarne zbierają na Grochowie. Zwłaszcza, że Panu akurat nie przystoi przemieszczać się w pudle, ani pagaja ze sobą nosić na wsjakij pażarnyj.

Sicher ist sicher, powiedział Manlicher i wymyślił karabin maszynowy… Nie, żebym coś sugerowała koniecznie.

pozdrawiam z umiarkowanym wzruszeniem