TXT - Komentarze do notki "27 Wołyńska Dywizja Piechoty AK"

"Na moją wolę"

kosicz — Mon, 26 Jan 2009 10:30:28 +0000

Wolę twórczo pomilczeć z mądrymi,
niżeli pyszczyć z jadowicie głupimi.
Dziękuję za uprzejme, fachowe i merytoryczne rozmowy.
Do pomilczenia.

rock opera

docentstopczyk — Mon, 26 Jan 2009 07:26:25 +0000

Opera to tylko bardzo silna umuzykalniona, forma przekazu wyrazu

kosicz — Sun, 25 Jan 2009 14:19:51 +0000

Dlaczego ogólnie nie lubimy Opery?
Opera to wielkie muzyczne dzieło komponowane przez wielkich kompozytorów
i dlatego nie jest wyrzucana do śmietnika jak byle współczesna zużyta piosenka.
Co jakiś czas więc słuchamy na nowo kilkusetletnich oper i właśnie tych nie rozumiemy i nie lubimy.
A już np. współczesny balet “Grek Zorba” lubimy i chętnie ogladamy.
Do wysłuchania starego utworu operowego potrzeba minimum ogłady intelektualnej i podstaw wiedzy historycznej.
Byłem uczniem 5-letniego porządnego technikum w którym raz w miesiącu “na chama nas odchamiano”, 5 lat x 10 razy w roku to 50 bytności w operze, operetce, teatrze, filharmonii dlatego teraz nie boję się utworów operowych.
Druga połowa prawdy to ponad 20 lat budowy i remontów scen operowych, teatralnych i filharmonicznych. Znam je prawie wszystkie od kulis, od fosy orkiestry, od garderob, od scenografii, polskie i “bliskiej” zagranicy.
Opera nie musi być barokowa, to może być współczesna forma muzyczna i choreograficzna tak polska, ukraińska jak i żydowska.
Lekką formę muzyczną “Skrzypka na dachu” zna cały świat a pasuje ona jak ulał do opery o której myślę.
Opera Pojednania to nic innego jak XXI wieczna wyśpiewana nasza kiepska historia.
Pozdrawiam.

Panie Dymitrze!

jjmaciejowski — Sat, 24 Jan 2009 09:32:28 +0000

Mea culpa. Nie czytałem aż do dziś. Już się poprawiłem.

Pozdrawiam

Panie Kosiczu

KriSzu — Thu, 22 Jan 2009 19:56:46 +0000

ja nigdy nie gustowałem w operach. Z muzyki poważnej wolę zdecydowanie utwory instrumentalne, do tego jeszcze niezbyt podoba mi się programowość w muzyce.
Widzę, że ma Pan to przemyślane, może niech Pan sam spróbuje?
Co do dr dyrygenta – o ile facet sie nie opamięta, to takie dzieło z jego udziałem będzie nieszczere, więc ja tu jakoś nie pałam entuzjazmem. Obstawiam, że i tak się nie zgodzi.

>Kosicz

docentstopczyk — Thu, 22 Jan 2009 10:20:44 +0000

N***oń może wam zagrać na dudach.

Kij w mrowisku

kosicz — Thu, 22 Jan 2009 09:58:45 +0000

Tak Panie Bagiński,
dwóch technokratów a nawet jeden taki jak Pan jest wstanie napisać ramowy konspekt epopejowej Wielkiej Opery o roboczej nazwie “Golgota Słowian”
Czym jest opera?
To «sceniczny dramat muzyczny, złożony z partii wokalnych, instrumentalnych, wstawek baletowych i niekiedy partii mówionych, wykonywany przez śpiewaków, tancerzy i orkiestrę»
Pan ma nakreślić ramy opery takiej jaka trafiłaby do Pana.
Od chrztu obu narodów, od chwili kiedy już byliśmy chrześcijanami i nadal się okładaliśmy mieczami – krzyżami, my rzymskokatolickimi, oni prawosławnymi.
To przecież wyspiewana, wygrana, mówiona historia na “dwa głosy”, chóry to zastępy rycerzy, bojarów, wojów a później szlachty, kozaków, tłuszczy ukraińskiej aż do czasów współczesnych, do “dr dyrygenta”, balet to różne mazurki, hopaki, kozaki, polonezy.
Należy pamiętać o trzecim bardzo ważnym półwątku żydowskim.
Taki opisowy konspekt wystarczy ubrać w poetyckie słowa, skomponować odpowiednią muzykę, choregrafię, scenografię i opera gotowa.
Moim zdaniem konspekt jest najważniejszy bo reszta to już układanka z puzzli dla zdolnych artystów.
Proszę posłuchać Operę Nabucco ile tam treści nawet pomimo niezrozumiałego języka.
Nasza powinna być współczesna, dla XXI wiecznego człowieka, zrozumiała dla zachodnich ignorantów.
Myślę, że na takiej płaszczyźnie jest możliwe pojednanie nawet dla takich jak “dr muzyk”.

nie, no tak,

docentstopczyk — Thu, 22 Jan 2009 07:55:05 +0000

ale ja mam tam przyjaciół. czuję się dobrze i w ogóle. mogę powiedzieć że na moim jednostkowym poziomie jestem pojednany. oczywiście każdy może czuć co innego. poza tym ja nie jestem narodem…

Docent

KriSzu — Thu, 22 Jan 2009 07:36:06 +0000

pojednanie to chyba coś więcej niż możliwość pojechania na Ukrainę i nie oberwania.

Ja

KriSzu — Wed, 21 Jan 2009 22:46:51 +0000

Pańskich wołów nie wyciąłem. Można sprawdzić.

Panie Dymitrze

igla — Wed, 21 Jan 2009 21:13:23 +0000

Już był spokój na blogu a pan znowu wyjeżdża z tymi wołami.
Hm..
Długo to nie trwało.
Będziem kasować?

“pojednanie polsko-ukraińskie”

docentstopczyk — Wed, 21 Jan 2009 21:07:51 +0000

hmm Ukraina to po Czechach kraj, w którym byłem najwięcej razy i nigdy nie spotkałem się z jakimiś nieprzyjemnościami ze strony Ukraińców.
może miałem szczęście, ale tyle razy? nigdy nie ukrywałem, że jestem Polakiem. nie sądzę, że lud na Ukrainie jest tak zaawansowany w politpoprawności. jedynym epitetem jakim nas obdarzono to było “pany paliaki” ... ale to było w Odessie, więc się nie liczy. co ciekawe bardziej serdeczni wydali mi się Ukraińcy na zachodzie a więc ci, którzy powinni mieć więcej resentymentu do Polaków niż ci z “sowieckiej” Ukrainy.

a w ramach anegdoty. jak byłem dawno temu we Lwowie to zauważyłem budynek z czarno-czerwonymi flagami. ucieszyłem się, że to anarchiści, ale jak przeczytałem tabliczkę to mi radość opadła bo to była siedziba OUN ... :)

Panie Jerzy

KriSzu — Wed, 21 Jan 2009 20:29:46 +0000

Pan paska po prawej nie przeczytał. Tam stoi jak wół – to pseudonim.

Panie Dymitrze!

jjmaciejowski — Wed, 21 Jan 2009 20:19:51 +0000

Czy podejrzenie pana Kosicza są słuszne, iż Dymitr Bagiński to Pański pseudonim? Bo ja zakładam, że to imię i nazwisko.

Pozdrawiam

Panie Kosiczu

KriSzu — Wed, 21 Jan 2009 18:49:56 +0000

To by była rzeczywiście wielka sprawa, takie dzieło, tych dwóch osób. Tyle że nie wyczuwam u “dr dyrygenta” dobrej woli. Waham się, nie chcę przesądzać, ale albo jest on całkowicie zindoktrynowany albo jest świadomym kłamcą. Jakiś gest musiałby nastąpić z jego strony – np. przeproszenie ks. Zaleskiego. W to nie wierzę. To człowiek bez wątpienia pyszny, zadufany w sobie i tego nie zrobi. Nie wiem, jak się zachowywał w stosunku do Pana, ale mnie próbował epatować swoim wykształceniem, wiedzą, specjalistycznym słownictwem. Mimo to skutecznie się mu odgryzałem, czego dowodem to, że się u Pana wypłakał.
Powiem Panu, że po roku pisania bloga przestałem wierzyć w coś takiego jak “pojednanie polsko-ukraińskie”. Może kiedyś.

Mamy napisać konspekt opery? Dwóch technokratów?!

re: 27 Wołyńska Dywizja Piechoty AK

kosicz — Wed, 21 Jan 2009 15:48:28 +0000

ps.
Jest skierowany do Pana, Panie Bagiński.

Wydaje mi się, że jest bardzo potrzebny dialog

kosicz — Wed, 21 Jan 2009 15:39:41 +0000

Realny polsko-ukraiński dialog-pojednanie.
Nie taki jak dotychczas lub taki jaki serwuje nam “dr dyrygent”.
Widziałbym coś większego, coś co odpuści wzajemne grzechy, stereotypy, animozje, coś co pozwoli na odreagowanie leżacych między nami stosów trupów, ludobójstwa i rzeki krwi.
Martwi nawet los Ukrainy który w ogóle nie martwi np. pogrobowców OUN-UPA i to mnie najbardziej zadziwia?
Pisze Pan, zbiera bardzo obiektywne, ostrożne dane, już nawet samym imieniem pseudo Dymitr niejako wyciąga Pan rękę ku zgodzie.
Przyznam się, że właśnie takich imion unikam, nie lubię ich, nie stać mnie na nie.
Zastanawiałem się jak to zrobić aby zasypać podziały i pełzającą nienawiść?
Znalazłem w trakcie dyskusji z “wykształconym dr muzykiem”.
Taką płaszczyzną powinna być sztuka, artyści.
Literatura, poezja, malarstwo, muzyka, kino, film to wszystko za mało, zbyt ulotne i za mało ogólne, za mało integrujące.
Pomyśłalem o czymś większym, ponadczasowym i napisałem list:
Do Pana Krzesimira Dębskiego
Szanowny Panie,
Jakiś czas temu przeczytałem w internecie Pański wywiad nt. Wołynia, Kresów, korzeni,
osobistych wspomnień repatriacyjnych już w powojennym PRL-u.
Mam dokładnie identyczny życiorys, dosłownie identyczny tyle, ze jestem ładnych parę lat od Pana starszy,
łącznie z rodzicami w 27WDP AK (moi oboje rodziców byłi w AK, pochodzili spod Włodzimierza)
Jednak nie w tym rzecz i nie tym chcę Panu zawracać głowę.
Miesiąc, dwa temu równiez w internecie spotkałem napastliwy otwarty list pewnego ukraińskiego,
kompozytora, dyrygenta atakujący bez pardonu ks.Tadeusza Isakowicza-Zaleskiego
za jego rzekomą kłamliwą antyukrainskość, nieprawdziwe kłamstwa o ludobójstwie wołyńskim na Polakch
itd., itp.
Wziąłem Księdza w obronę co z kolei doprowadziło do furii Ukraińca, koniec końców jakoś doszliśmy
do częsciowego porozumienia, ba, prawie już przyjaźni gdyby nie na koniec “dr muzyk” na mnie się
pogniewał.
Fakt, był jakis dziwny, traumatyczny, rozmawiał ze mną 5-10 tematami na raz żadnego nie kończąc,
chyba chciał dyrygować naszą rozmową?
W trakcie rozmowy zaproponowałem mu aby zamiast bić wściekłą pianę jako nie historyk skomponował coś
muzycznego na pojednanie i podsunąłem nawet temat z propozycją tytułu:
“Golgota Słowian” wg mnie powinna to być opera, wyśpiewana epopeja w formie Wielkiej Opery dwóch narodów
z elementami trzeciego żydowskiego.
Od obu chrztów aż po dzisiaj, aż po współczesną wolność Polski i Ukrainy.
Nawet zaproponowałem aby własnie Pana zaprosił do współpracy przy komponowaniu polskiej części.
W kazdym bądź razie pogniewał się na mnie gdy zaproponowałem aby przeprosił Ksiedza i równiez zaprosił
go do współpracy w dziele pojednania naszych narodów tym bardziej, że ks.Isakowicz-Zaleski jest poetą z korzeniami z Kresów.
Przemyślałem sprawę jeszcze raz i dlatego zwracam się do Pana, przecież takie wielkie dzieło muzyczne mogłoby być
wielkim ukoronowaniem Pańskiego dorobku muzycznego?
Połowę muzyki już Pan skomponował, druga połowa na pewno gra w Pańskiej kresowej duszy.
Wydaje mi się, że wystarczy napisać konspekt tej Wielkiej Opery na miarę XXI wieku, polską część bez trudu Pan
skomponuje, do części ukraińskiej nawet może Pan ogłosić konkurs, do aneksu żydowskiego równiez.
Scenografię, historię i słowa opracują tacy kresowiacy jak chociażby wymieniony Ksiądz i inni Polacy którym dobro ojczyzny
lezy na sercu.
Strona finansowa jest do pokonania, to moze być forma fundacji, to może być jakaś dotacja państwowa polska i ukrainska.
To równiez może być ogólnonarodowy sponsoring.
Panie Krzesimirze to dzieło dla Pana jak żadne inne, prosze się nad tym głęboko zastanowić.
Pozdrawiam.
ps.
Co Pan o takiej inicjatywie mysli?
Może to my wspólnie przygotujmy konspekt na taką Wielką Narodową Operę, Myzyczne Widowisko?

Panie Kosiczu

KriSzu — Tue, 20 Jan 2009 20:20:36 +0000

Tu ludzie nie takie strachliwe na tym tekstowisku, bez obaw. Ale wytresowane przez tutejszą administrację, dlatego takie grzeczne.
Co do “dr dyrygenta” obawiam się, że byłby raczej “doktorem no comment”.
Ja nie mam Ukraińca w rodzinie, więc nie czuję, o co chodzi.

Co z tego, że jest merytorycznie, cicho, kulturalnie?

kosicz — Tue, 20 Jan 2009 07:42:43 +0000

Jeżeli wszyscy się wystraszyli i ze strachu nie oddychają w kątkach lub mysich dziurach?
Nam tu trzeba wpuścić “dr dyrygenta” to dopiero by się działo aż cała buda by się trzęsła.
Podsuwam Panu temat:
“Mam Ukraińca w rodzinie” (a mam)
Proszę napisać coś mądrego to wprowadzę mojego pogrobowca rezunów.

Ja tam się nie odzywam

igla — Mon, 19 Jan 2009 20:28:18 +0000

Panie Dymitriju.
Bo i po co?
Pan se radzisz dobrze sam.

Panowie

KriSzu — Mon, 19 Jan 2009 18:55:12 +0000

powyższa dyskusja została wymoderowana. Trzymamy fason.

Update

KriSzu — Mon, 19 Jan 2009 18:23:50 +0000

Notka została zaktualizowana – dodałem zdanie o batalionie 107 i poprawiłem zdanie o przejściu Bugu – nie było jednego przejścia tylko trzy, w różnym czasie.

Z tą partyzancką artylerią Pan Jerzy Maciejowski ma trochę racji

kosicz — Mon, 19 Jan 2009 12:50:45 +0000

Mój Staruszek (ojciec) ma wielkie partyzanckie zasługi artyleryjskie.
W artylerię dość dużego kalibru wyposażył kilka wołyńskich wsi, przysiółków i kolonii.
Nie tylko wyposażał ale i był instruktorem kanonierskim, ogniomistrzowskim, przeprowadził pierwsze ćwiczenia.
Myślę, ze Pan Maciejowski będzie zadowolony?
Teraz już całkiem na poważnie.
Owa partyzancka artyleria polegała na starej beczce (im wieksza tym lepiej)
a ideałem była blaszana beczka.
W takiej beczce w jej dnie po środku robiło się otwór o średnicy lufy karabinowej
lub strzelby czy innego samopała.
Beczkę ustawiało się na konnym wozie wkładając od zewnątrz lufę karabinu w otwór na głębokość 10-20cm, padał strzał z ogromnym hukiem.
Koń dostawał batem od woźnicy i armata pędziła w drugi koniec wsi,
powtarzano kilkanaście takich strzałów w róznych porach dnia a nawet w nocy.
Lekką artylerię stanowiły tzw.“byksy” najlepiej nadające się do tego były puszki od niemieckich masek p-gaz (były w cenie)
Tu już występowali bardzo młodzi artylerzyści, lekkiej artylerii, kanonierzy 10-12 letni.
Taka byksa miała również dziurkę w dnie, młody artylerzysta wrzucał do puszki trochę karbidu, wyciągał siuraka, lał do puszki następnie szczelnie zamykano dekiel
i do otworku przytykano płonącą zapałkę, rozlegał się głośny huk lekkiej artylerii albo coś na odgłos granatnika.
Działon pędził na złamanie karku w inny zakątek wsi i zabawa trwała.
Ukraińscy zwiadowcy donosili: Lachy ćwiczą i intensywnie się zbroją w ciężką broń.
Aby napaść tę czy inną miejscowość długo i starannie się przygotowywali (rezuni) co już nie uchodziło uwadze polskich zwiadowców i lokalnego wywiadu.
Gdy atakowali to zazwyczaj już na nich oczekiwały trochę większe polskie siły.
Inną cudowną ciężką bronią były granatniki, była to 2-3 metrowa cienka deska, najlepiej jesionowa (bardzo elastyczna) często były to dwie drewniane narty, rodzaj prymitywnej katapulty.
Czymś takim miotano na znaczne odległości ręczne granaty co z kolei dezinformowało Ukraińców o małej bliskości do Lachów więc prali ze swojej broni w pobliskie krzaki.
Wszystko byłoby nawet zabawne gdy nie to, że w ten sposób ratowano swoje życie.
Pozdrawiam.

Panie Kosiczu!

jjmaciejowski — Sun, 18 Jan 2009 17:46:42 +0000

Teraz świetnie!

Z dzieciństwa pamiętam publikację – książkę – poświęconą działaniom na Wołyniu. Tam była mowa o jakiejś armacie na stanie jakiejś samoobrony. Chciałbym wiedzieć, czy owa armata to jedno z dział przeciwpancernych wspominanych przez pana Dymitra, 76 bez amunicji czy coś innego.

Odnośnie geopolityki, to powinien Pan pamiętać ten stary dowcip, że gdyby nie fatalne położenie geopolityczne Związku zdradzieckiego między Polską a Chinami, to miałby wszelkie szanse stać się mocarstwem. Dlatego wszystkim mogę się interesować, ale geopolityka nie dla mnie.

PS. Moździerz 50 mm można nosić nie tylko w górach. Podobnie ma się sprawa z działkami małego kalibru (20 do 40 mm).

Pozdrawiam

Panie Jerzy Maciejowski (teraz chyba dobrze?)

kosicz — Sun, 18 Jan 2009 10:57:53 +0000

......i co ja mam Panu odpowiedzieć?
Dyskusja odbywa się na pewnej płaszczyźnie, na pewnym poziomie,
nasza jest powiedzmy na średnim poziomie znajomości zagadnień.
Proszę więc opanować następujace hasła: – partyzanci, powstańcy, wojna powstancza, wojna partyzancka, – geografia fizyczna, geografia polityczna, ekonomiczna, historia Wołynia, – geopolityczne uwarnunkowania Kresów Wschodnich w okresie IIWŚ
Po opanowaniu materiału omówimy wszystkie Pańskie wątpliwości?
Odnośnie “głupot” które wkleiłem to tylko chciałem aby równiez Pan zapoznał się tzw. kłamstwami strony przeciwnej która zaprzecza ludobójstwu ukrainskiemu popełnionemu na Żydach, Polakch,Czechach, Ormianach, Węgrach, Rosjanach w czasie IIWŚ i w okresie powojennym.
Każdego kłamcę warto poznać i zneutralizować, zakłamanych pogrobowców i niedobitków nazistowskiej, ludobójczej OUN-UPA przede wszystkim.
Za przekręcone nazwisko przepraszam i pozdrawiam życząc udanej lektury na powyzsze tematy.