TXT - Komentarze do notki "Sto pięćdziesiąt pięć dowodów dotyku Mocy"

Panie Merlot

Gretchen — Mon, 09 Feb 2009 12:03:19 +0000

Niezwykłe, prawda?

I bez baloników, nikt nie był w koszulce z jego podobizną.

Proste, wzruszające, ludzkie.

Sullenberger… Wiadomo już dlaczego Tamci z Góry go wybrali. Nieźle Im poszło.

Dzięki :)

Panno G.

merlot — Mon, 09 Feb 2009 10:30:07 +0000

Impreza się odbyła 2 lutego…

Jaki?

Gretchen — Sun, 01 Feb 2009 17:46:43 +0000

Skąd mam wiedzieć?

Aniol?

Pino — Sun, 01 Feb 2009 16:36:38 +0000

Jaki kurna aniol…

pururu mroczne i cyniczne zalączam

Odysie

Gretchen — Sat, 31 Jan 2009 20:14:18 +0000

Rdzennie polskie :)

Nie jestem sobie w stanie wyobrazić jednej godziny radości ogłoszonej w ramach narodowego święta a Ty myślisz o trzech dniach? Hamuj Odysie, hamuj.

Procedur na cuda u nas nie ma. Brak koszulek. Należytego przygotowania co można by ewentualnie. Brak jeszcze czegoś...

Jeśli będę miała dojście do koszulek to wezmę i dla Ciebie, bądź spokojny.

Mam w pracy taki kubek do kawy z aniołkiem (całkiem poważnym aniołem to on nie jest) i z takim napisem, że kiedy już wszyscy cię opuszczą i nic nie będzie, żadnej nadziei i w ogóle masakra (z pamięci cytuję jak słychać) to trzeba pamiętać, że zawsze jest jeszcze anioł, który otuli nas swoimi skrzydłami.

I tego się trzymajmy, płynąc i serfując po łagodnych morzach i wzburzonych falach, najwspanialszej danej nam przygody.

W razie co, ktoś nas otuli.

Cieszę się, że zajrzałeś.

Sullenberger?!

odys — Sat, 31 Jan 2009 19:58:06 +0000

A czy to polskie nazwisko?!

Sorry, to taki mało śmieszny żarcik, ale jakoś mi się nasunął w kontekście Twoich gdybań, co by było w Polsce…

I jeszcze pomyślałem, że mamy gotowy i sprawdzony obyczaj na wypadek, jakby nam airbus wpadł do Wisły czy do lasu pobliskiego: żałoba narodowa. Ale cóż mógłby ogłosić prezydent najjaśniejszej RP, w przypadku cudownego wypadku?
Czy ktoś potrafi sobie wyobrazić ogłoszenie bodaj trzydniowego święta narodowego?

Bardziej serio, to ja też chcę koszulkę z tym pilotem. Co do tych z góry, taką z aniołem już mam, od ostatnich świąt. Choć to nie stróż w sensie ścisłym.

Dzięki, Gretchen, za ten artykuł. Choć tak późno doń zerknąłem.

Panie Merlot

Gretchen — Sat, 31 Jan 2009 18:34:07 +0000

Słuszna słuszność.

Dziękuję :)

Czy Pan już powrócił czy znowu dorwał się do cudzego komputera?

Jak bankiet, to bankiet,

merlot — Sat, 31 Jan 2009 18:31:26 +0000

na kilka blogów;-)
Happy Birthday, G.!

Widzę,

Gretchen — Sat, 31 Jan 2009 18:24:48 +0000

że ten cichy zakątek zaludnia się.

Dokąd ten świat zmierza? No dokąd?

Dolly nie przeszła islam. Póki co.

merlot — Sat, 31 Jan 2009 18:18:27 +0000

Przeciwników artystki uprasza się o rechotanie po cichu...

Peace Train

agawa — Sat, 31 Jan 2009 13:50:25 +0000

Mimo to niezle się trzyma
Yusuf (Cat Stevens) – Peace Train – Nobel Concert 2006

I’ve been crying lately
Thinking about the world as it is
Why must we go on hating?
Why can’t we live in bliss?

Come on, come on, come on the peace train…

Lubię marzycieli zwłaszcza jak mają chrapliwy głos

Pani Agawo,

Pino — Fri, 30 Jan 2009 22:51:34 +0000

od kiedy zrezygnowal z naleśników i przeszedl na islam, to się trochę zepsul, moim zdaniem.

pozdrawiam

Pino

agawa — Fri, 30 Jan 2009 12:54:29 +0000

Lubisz Cat Stevensa?
Ja lubie o poranku i nie tylko. Nastraja lirycznie….

Morning Has Broken

Pino

Gretchen — Fri, 30 Jan 2009 12:33:35 +0000

Dziń dybry,

a co miało mnie zirytować? Nawet i łagodnie?

Nic nie rozumiem.

Ładna piosenka. Bardzo ładna.

:))

Dziń dybry,

Pino — Fri, 30 Jan 2009 07:10:05 +0000

postanowilam być lagodnie irytująca o poranku…

O, Missouri, ty wielka rzeko!
Ojcze rzek, kto bieg twój zmierzy
Wigwamy Indian na jej brzegach,
Away, gdy czółno mknie poprzez nurt Missouri.

O, Shenandoah jej imię było,
Ojcze rzek, kto bieg twój zmierzy
I nie wiedziała, co to miłość.
Away, gdy czółno mknie poprzez nurt Missouri.

Aż przybył kupiec i w rozterce
Ojcze rzek, kto bieg twój zmierzy
Jej własne ofiarował serce.
Away, gdy czółno mknie poprzez nurt Missouri.

A stary wódz rzekł, że nie może
Ojcze rzek, kto bieg twój zmierzy
Białemu córka wodza ścielić łoża.
Away, gdy czółno mknie poprzez nurt Missouri.

Lecz wódka białych wzrok mu mami;
Ojcze rzek, kto bieg twój zmierzy
Już wojownicy śpią z duchami.
Away, gdy czółno mknie poprzez nurt Missouri.

Wziął czółno swe i z biegiem rzeki
Ojcze rzek, kto bieg twój zmierzy
Dziewczynę uwiózł w kraj daleki.
Away, gdy czółno mknie poprzez nurt Missouri.

O, Shenandoah, czerwony ptaku,
Ojcze rzek, kto bieg twój zmierzy
Wraz ze mną płyń po życia szlaku.
Away, gdy czółno mknie poprzez nurt Missouri.

O, Missouri, ty wielka rzeko!
Ojcze rzek, kto bieg twój zmierzy
Wigwamy Indian na jej brzegach.
Away, gdy czółno mknie poprzez nurt Missouri.

:)))

Ach... -

Gretchen — Tue, 27 Jan 2009 16:02:52 +0000

westchnęła ledwie pocztowy gołąb odlecieć zdążył, a ona przebiec wzrokiem słowa do niej skierowane

Gdzież ja bym z pospólstwem w palnik dawać się ośmieliła i dlaczegóż miałabym chcieć?
Lękać się Pana zamiaru nie mam, dość dał Pan mi ku temu radosnych powodów…

Piszesz do mnie Miły Arturze, że wielka przed Panem wyprawa w ważnym celu, której zakończenie zdaje się nie być całkiem jasnym.

oczy jej mgłą zaszły, lecz powstrzymała nadchodzące łzy

Mogę zapewnić, że pozostając tutaj będę zaczarowywać czas i wszelkie Moce, by z pomocą w trudnej godzinie bez zwłoki Panu pospieszyły.
To znacznie więcej niż błogosławieństwo, które również przy Panu będzie.

Jeśli w czasie walki spotka Pan gołębia pocztowego, i na myśl mnie on akurat przywiedzie, o pamięć się zwracam bym od zmysłów całkiem nie odeszła.

Tymczasem i ja o pamięci mojej Pana zapewniam niezmiennie.

Oczekując wieści…

Dłoń jej drżała kiedy przekazywała list…Odwróciła się nazbyt energicznie pospiesznie oddalając…

Pani,

nicek — Tue, 27 Jan 2009 13:25:12 +0000

Gretchen

A godzi się to białogłowie w palnik dać, jak był Pan łaskaw się wypowiedzieć?
I skąd ja, naiwna oraz słaba kobieta wiem, co Waszeć mi odpowiesz?
To może ja się od razu zgodzę, żeby się na gniew Artura nie narazić?

Białogłowie dać w palnik sie godzi jak najbardziej. Nie wśród pospólstwa, rzecz jasna, a wśród ludzi szlachetnie urodzonych. Wtedy zgorszenie nie płynie z góry w lud prosty. Gniewu mojego zaś lękać sie nie masz potrzeby, jako że białogłowy darzę estymą szczególną i prędzej bym sczezł, niźli szlachetnie urodzoną Paną przywiódłbym do konfuzji

Zobacz Waszmość jakie to czasy nastały dziwne, że białogłowa sama musi sobie przemówienia wygłaszać do ludzi, którzy sensu słów jej zrozumieć nie muszą, a jeszcze złość swą przeciwko niej skierować mogą. Dziwne to czasy i straszne.

Ha! Dziwne czasy ale żeby straszne? Kto by sie tam przejmował tym, co sobie pospólstwo myśli? Zwłaszcza, gdy jest przez okno co niebu wykrzyczeć!

Pan mnie żegnasz? Jakże to?

Służba, Pani, służba wzywa. Ale zapewniam, że podczas moich peregrynacji Waćpanna swoje miejsce mieć będzie w komnatach duszy mojej

Pan mnie żegnasz na zawsze czy na czas jakiś? Ile by to trwać nie miało i ja Pana o swej pamięci zapewniam, myśli ku pokrzepieniu wysyłając a na rychłe spotkanie licząc.

Przyszły na mnie, o Pani, termina ciężkie. Ischias mnie dręczy i na bój wzywa. Konie więc kulbaczę, druzyne skrzykuje i pachołków po wsiach z wiciami rozpuszczam. Wielka batalia przede mną a final jej nieznany. Da Bóg z tarczą wrócę.

Pachołka precz pognałam. Na nachalność sobie był pozwolił.

Kazałem oćwiczyć batogiem szubrawca wierząc, że ta wiadomość rozpromieni, Pani, twe lica.

Do stóp Wacpannie padam i o błogosławieństwo w batalii prosze

>Gre

docentstopczyk — Fri, 23 Jan 2009 07:21:33 +0000

jak Harrison? :) Ringo wymiata. to był jego koncert …

Stopczyku

Gretchen — Thu, 22 Jan 2009 21:39:52 +0000

Gdybym jeszcze zaczęła się w rytm poruszać, to dopiero byłoby widowisko.

Dzięki

Panie Arturze

Gretchen — Thu, 22 Jan 2009 21:37:24 +0000

Bardzo lubię. Tylko jakoś oglądam z doskoku. Trzeba będzie chyba sobie jakieś odcinki zakupić i oglądać jak należy.

Miłego oglądania, o ile jeszcze Pan ogląda.

I pozdrowienia serdeczne jak zwykle :)

Miły Arturze

Gretchen — Thu, 22 Jan 2009 21:35:41 +0000

tu zatrzepotała rzęsami głowę skromnie spuszczając, by nie dostrzegł rumieńca na jej licu i wyszeptała cicho:

Pan mnie żegnasz? Jakże to?

serce w niej zatrzymało się na chwilę, ale poznać tego po sobie nie dała

Pan mnie żegnasz na zawsze czy na czas jakiś? Ile by to trwać nie miało i ja Pana o swej pamięci zapewniam, myśli ku pokrzepieniu wysyłając a na rychłe spotkanie licząc.

Pachołka precz pognałam. Na nachalność sobie był pozwolił.

westchnęła ciężko i smutno. Głos zaczął je drżeć więc mówić dalej sobie zakazała

>Gre

docentstopczyk — Thu, 22 Jan 2009 20:04:05 +0000

dach?

Pani Gretchen

adw.kmieciak — Thu, 22 Jan 2009 19:45:10 +0000

Lubi Pani serial “Dr House”? Ja bardzo więc zmykam oglądać.

Cna Gretchen

nicek — Thu, 22 Jan 2009 18:06:51 +0000

Nie godzi się białogłowie na dach wstępować czy też sąsiadki w konfuzje wprawiać parapety im depcząc. Człek prawy bowiem musi twardo swego sie trzymać i jeśli Niebiosa obdarzyły go jeno oknem, tedy z niego występować winien, z niego nauki swe głosić. Mniejsza tez o pospólstwo, wszak wiadomo, że sobie a muzom owa deklamacya prowadzona będzie. Wszelakoż causy by nie było, gdybyś, o cna Gretchen, pierwej doprowadzila sie do stanu świętego szaleństwa- czy to miodem, czy też przy pomocy technik Wschodu. Człek przebywający w tym stanie za nic ma to, co pospólstwo mimo okien przechodzące ma na ten temat do powiedzenia, czy li tylko pomyślenia. Grunt to swoje wykrzyczeć, możliwie najgłośniej.

Tymczasem żegnam cię, Gretchen i o pamięci swej zapewniam
P.S. umyślnego, ktory do komnaty twej zapukał, jeśli rekę o miedziaki wyciagnie, każ pachołkom precz przegnać, jako że wynagrodziłem go już sowicie.

Oto

Gretchen — Thu, 22 Jan 2009 15:18:11 +0000

Przemówienie do ludzkości z okna kuchennego nie wydaje się wystarczająco poważne. Biorąc pod uwagę wskazania co do stanu w jaki miałabym to czynić i ogólne warunki architektoniczne, mogłabym uczynić krok kolejny i wstąpić na parapet sąsiadki…

Dach natomiast mógłby się nadać...

Choć wielkiej wiary w słuchaczy nie mam, to w końcu nie o nich chodzi.

Panowie… – delikatnie skłoniwszy głowę każdemu z nich, oddaliła się szeleszcząc suknią, w stronę swojej komnaty