TXT - Komentarze do notki "Z notatnika filmowego, cz. VII - "Życie ukryte w słowach""

"Zakochany Paryż"

RafalB — Sun, 25 Jan 2009 21:41:05 +0000

nie widziałem… :(

Hm, w sumie

tecumseh — Sun, 25 Jan 2009 20:01:24 +0000

o Coixet to trudno powiedzieć, że to moja ulubiona reżyserka, bo znam właściwie jeden jej film plus nowelkę z filmu “Zakochany Paryż” (o właśnie znasz go?, bom ciekaw twojego zdania, bo niby znakomitych reżyserów tam pełno, a nowelki nierówne i niektóre odpychająceraczej, acz perełki są)

pzdr

Hm...

RafalB — Sun, 25 Jan 2009 19:31:23 +0000

spec mi się skojarzył ze SPECNAZEM...

;)

u Mada byłem już
a do “Elegii” jednak zachęcam Cię “przy okazji”, bo warto czasem zobaczyć inne, może mniej udane filmy naszych lubianych reżyserów.

A może ja po prostu go nieskumałem? Może Ci się spodoba. Jest takie ryzyko/szansa zawsze :P

Pozdr

Rafale, dzięki za komentarz,

tecumseh — Sun, 25 Jan 2009 18:42:40 +0000

bo myślałem, że nikogo film nie interesuje (a w piątek był dodawany do dziennika za kilka zeta, więc jak obaczyłem, wiedziałem, że musze kupić)

Właśnie miałem jeszcze dopisać, że to jest film, gdzie cisza krzyczy, gdzie im mniej słów tym więcej emocji, dziwne takie, mocne i przejmujące to jest.

O innych filmach się nie wypowiem, ale ci wierzę:), choć mojej siostrze “Elegia “ się podobała, jesli dobrze pamietam, z kolei w recenzjach ją zjechali, ale kto by wierzył recenzentom gazetowym:)
No ale jak spec na TXT od filmów tak twierdzi:)

A zajrzyj do Mad Doga, bo też napisał o “Życiu ukrytym w słowach”.

pzdr

Film cichy ale mocny

RafalB — Sun, 25 Jan 2009 17:50:12 +0000

a jest to moc tej ciszy właśnie, tej twarzy Hannah.
I odkrywanej powoli tajemnicy.
Dla mnie najciekawsze było połączenie wątków indywidualnych bohaterów, bardzo wyraźnie nakreślonych postaci, z kontekstem historycznym. I to połączenie rzeczywiście chwyta za gardło.

A na koniec się okazuje, że można podjąć próbę przekroczenia niewyobrażalnej traumy. Daje ten film nadzieję. I nie jest ta nadzieja nachalna i nieprawdopodobna. Ona jest podana dyskretnie, jakby z wielkim szacunkiem dla bohaterów.

Wcześniejsze “Moje życie beze mnie” – bardzo takie chwytające za serce i też dość prawdopodobne, przekonujące. Ale jeszcze trochę mniej niż “Życie ukryte…”. Przynajmniej dla mnie.