TXT - Komentarze do notki "Rachunek Sumienia 1"

Grześ

Stan21 — Sun, 22 Mar 2009 13:38:08 +0000

tecumseh

ciekawy bilans, ale o co chodzi z tym rozpieszczeniem?
Bo nie za bardzo rozumiem.

pzdr

Grześ to proste…
Tu sprawy mają (przynajmniej miały się inaczej) Nigdy nie musiałem pracodawcy mówiąc brzydko lizać po dupie. Jeśli coś mi się nie podoba mówie wprost co i jak i szefostwo to docenia! Jeśli merytorycznie podejdziesz do sprawy to nikt ci nie powie żeby spadać jak się nie podoba. Wręcz przeciwnie. Powiedzą ci co, jak dlaczego. Ustosunkują się, pokarzą swój punkt widzenia. Tu pracownik jest podmiotem takim samym jak pracodawca.
Poza tym dużo rzeczy się należy i nikt tego nie kwestionuje. Np. w urzędzie pracy nikt nie patrzy na Ciebie jak na zło konieczne, kogos kto przychodzi po jałomużnę...
Nadgodziny, opieka zdrowotna, niskie podatki przykłady można mnożyć.
Boje się że jak wrócę trudno mi będzie położyć uszy po sobie i przytakiwać puki łeb mi nie odpadnie.
Chcecie więcej? Zapraszam na www.podgrusza.yoyo.pl

Hm,

tecumseh — Sat, 21 Mar 2009 15:10:26 +0000

ciekawy bilans, ale o co chodzi z tym rozpieszczeniem?
Bo nie za bardzo rozumiem.

pzdr

Ja, kiedy byłem dłużej na zachodzie

igla — Thu, 19 Mar 2009 19:37:51 +0000

to miałem wrażenie ocierania się.
I oludzi i o problemy.
Tak jakby za szybą wszystko sie działo.
Może dlatego, że wiedzialem, że zaraz wracam?

Witam autora,

Plenczow — Thu, 19 Mar 2009 12:16:30 +0000

wychodzi, że mamy do siebie jakieś 70 km w tej chwili. Przez Kilcullen i Naas. Zabawnie. I jak widzę kolega też na wschodzie wyspy. Ja większą część z lat spędzonych tutaj straszyłem na wschodzie. Ale miałem też znaczący epizod na północy, choć jeszcze w ramach ROI.

Kiedyś takoż się pokuszę o ocenienie zadów i waletów swego wyjazdu, ale chyba po tegoż wyjazdu zakończeniu.

Pozdrawiam.

-->Autor

referent — Thu, 19 Mar 2009 07:50:37 +0000

Mam w Irlandii znajomych, wyjechali za chlebem, bo chcieli coś nowego itp. I – z tego jak teraz kojarzę – wszyscy opowiadają historię podobną do pańskiej. To znaczy podobne minusy (często dodają, że brak dobrego polskiego jedzenia, ale takiego prawdziwego:), na “plusie” mniej więcej też zbieżnie. Oczywiście z różnicami; nie wszystkim udało się tak dobrze przystosować, nie wszyscy mówią po ang., skala nowych znajomości bywa różna. Klimat Pana notki oddaje jednak rozmowy, które toczyłem.