TXT - Komentarze do notki "Nie dla nowego święta !!!"

Zgadzam się z każdym słowem

Pino — Wed, 17 Feb 2010 20:51:24 +0000

(to w ramach akcji “udobruchać Zbigniewa, uwolnić Docenta i przemalować Renatę”)

@Jotesz

Ziggi — Wed, 05 Aug 2009 10:49:59 +0000

Zdecydowanie popieram !!! Właśnie tak !!!

Nie - Święto Powstania Warszawskiego!

chamopole — Mon, 03 Aug 2009 08:02:06 +0000

Raczej – Dzień Pamięci Ofiar Powstania Warszawskiego! Zarówno ofiary życia i młodości żołnierzy powstańczych jak i ofiary wszystkich pomordowanych bestialsko mieszkańców…

@MAW

Ziggi — Sun, 02 Aug 2009 23:22:15 +0000

Nie zauważyłem tego nawet, ale to święte słowa są. My i Serbowie – podobny poziom bezhołowia…

o właśnie

MAW — Sat, 01 Aug 2009 21:55:02 +0000

Agawa

Ciekawe czy jakikolwiek kraj swiętuje przegrane bitwy?

Serbia, Kosovo Polje, 28.06.1389. (Vidovdan)
bitwa przegrana, niepodległość utracona, ale mają swój Mit !

i ten Mit jeszcze i po 600 latach sie na nich mścił. ten durny mesjanizm, który kazał im wierzyć, że są narodem wybranym. na tym nieszczęsnym micie wyrósł Slobodan Milosevic, a skutki wszyscy znamy.

@MAW

Ziggi — Fri, 31 Jul 2009 12:26:42 +0000

Masz rację – dzięki.

Nota-bene – wywołama temat taki, że lecą na mnie gromy i wory gnoju. Zauważ, jakim tonem niektórzy zaczęli się do mnie zwracać – taki Igła, taki Referent…

Sądzę, że to jest niestety bardzo charakterystyczne wśród Polaków – tak wielka identyfikacja wielu ludzi z narodowymi świętościami, że w ogóle wykluczająca racjonalną debatę. Następuje momentalna stygmatyzacja “wrogów ludu” i ich ekspulsja z grupy “prawdziwych pateriotów”. I już jest po wszystkim, temat został zamiecony pod dywan, nic się nie zmienia, wszystko zostaje po staremu. Żadnych wnisoków tu się nie wyciąga.

O Powstaniu Warszawskim – całkowicie w narodzie zmitologizowanym – juz prawie w cale nie mówi się prawdy. Nikt nie chce pamiętać słów Okulickiego na naradzie Komendy Głównej AK w lipcu 1944:

Musimy się zdobyć na czyn, który wstrząśnie sumieniem świata. W Warszawie mury się będą walić i krew poleje się strumieniami, aż opinia światowa zmusi rządy 3 mocarstw do zmiany decyzji z Teheranu

Słów, z których wynika, że jedynym celem Powstania, w którym zginęło 200 tys. ludzi miało być poruszenie opinii światowej… Ech, nie wiadomo nawet, czy w całym okresie powojennym tyle ludzi zginęło z rąk sowieckich – nie znam danych, lecz śmiem wątpić... wszak nie wiadomo nic o tym, żeby Rosjanie imali się masowych egzekucji mieszkańców Krakowa…

Ale zacznij Pan tylko o tym gadać a nasi rodzimi hurrapatrioci zaraz Cię oplują.

Dodatkową trudnością w ocenie Powstania jest, że Powstańcy, jak i ich rodzice czy ich dzieci, nigdy nie chcieli i nadal nie chcą pogodzić się z myślą, że zostali wmanewrowani w walkę z góry zaplanowaną jako przegraną, jako całopalenie, jako ofiarę na Ołtarzu Ojczyzny.

no cóż

MAW — Fri, 31 Jul 2009 00:00:37 +0000

Ziggi

Z całym szacunkiem – Państwo, to coś więcej niż ludzie i ich emocje. Nie odbierając warszawskim powstańcom niczego – trzeba zauważyć, że życiem tych w większości młodych ludzi “zagrano” w pokera… i przegrano z kretesem – wraz z murami Warszawy.

IProszę zrozumieć – świętując rocznicę Powstania tak, jak chcą tego teraz nasze władze – poniekąd usprawiedliwiamy tych, którzy wydali tę skandaliczną i godną ubolewania decyzję. Decyzję, której nie można nijak usprawiedliwiać “wolą walki” wśród warszawskiej młodzieży (co słyszę czasami – że nie było wyjścia) – przecież nie po to jest dowództwo i generałowie, żeby manipulowały nimi emocje harcerzy!

I tak – proszę Pani – mamy nieznośną sytuację, że mamy ważny, całkowicie zmitologizowany i niezrozumiany rozdział najnowszej historii. Że nie pytamy nawet jakie były prawdziwe motywacje dowódców. Jakie były między nimi tarcia i niesnaski. Czyje ambicje wzięły górę a czyj zdrowy rozsądek został zignorowany. Zamiatamy wszystkie te ważne pytania pod dywan, aby napoić się zatrutym nektarem powstańczego mitu. I ten zatruty nektar wciąż krąży w krwi narodu i ją truje. I kładziemy kwiaty na grobach paru generałów AK, zamiast na nie napluć.

bardzo ciekawa wypowiedź, ale ostatnie zdanie to dno. nie dawaj darmowych argumentów swoim przeciwnikom…

Czyje ambicje wzięły górę a czyj zdrowy rozsądek został zignorowany.

grupa 1 (“ambitni” panowie generałowie) – Bór Komorowski, Niedźwiadek Okulicki, Monter Chruściel. ci ludzie to powinni po wojnie stanąć przed sądem (niezawisłego państwa polskiego, gdyby takie istniało). i na pewno nie zasługuja na ulice i pomniki.

grupa 2 (zignorowany głos rozsądku) – Iranek Osmecki. chyba jedyny trzeźwy i przewidujący dowódca w tym towarzystwie.

referuję w odpowiedzi

MAW — Thu, 30 Jul 2009 23:53:32 +0000

referent

Niech Pan zadzwoni do Benedykta XVI i powie mu, żeby świętować tylko dzień narodzenia Pańskiego, ale dzień śmierci już nie. Potem można jeszcze dzień zmartwychwstania.

Jest Pan dla mnie dużą tajemnicą. Skrzyżowanie klasycznego wykształciucha z osobą często dobrze jarzącą (np. w sprawie oceny mordów popełnianych na Polakach przez ubeków i sędziów pochodzenia żydowskiego). Niech się Pan uzgodni, bo momentami to zabawnie wygląda.

referent

1. nie wdaję sie w katolickie dogmaty, bo to nie moja bajka.

2. ktoś tu slusznie napisał – nie świetuję się klęsk. na całe szczęście nie uczyniliśmy świętem 1.09., choć żolnierze września 1939 walczyli w sprawie 100% słusznej, bili sie dzielnie, i zadali wrogowi poważne straty (15 000 Niemców tej kampanii nie przeżyło). liczy się wszak rezultat – przegrana wojna i utracona niepodległość.

3. nie myl referencie dwóch rzeczy – szacunku dla poległych i krytycznego spojrzenia na panów generałów. ja osobiścię cenię odwagę KAŻDEGO żołnierza walczącego za Polskę, niezależnie od czasu i miejsca. bo oni narażali (i tracili) WŁASNE życie. co mi nie przeszkadza być bardzo krytycznym wobec polskich powstań (wyjątkiem wielkopolskie), które przynosiły tylko śmierć, zniszczenia i represje, a skutków politycznych żadnych.

4. wiesz na czym polega tragedia powstania warszawskiego ? ano poszli młodzi Polacy walczyć o wolność, tylko że owo powstanie nie przybliżylo jej ani o centymetr. doprowadziło za to do zniszczenia stolicy, śmierci 150 tys. ludzi, i znakomicie ulatwilo robotę naszym wrogom.

5. w pełni też zgadzam się ze Szczęsnym – ludzie, którzy zgineli w powstaniu, o wiele bardziej przydaliby się krajowi żywi (od siebie dodam – gdyby dożyli czasów po 1956).

6. na forum Legii przeczytałem o sobie bardzo podobną opinię, ktoś mi uczenie pojechał Sienkiewiczem “Widno w tym człowieku tyle dobrego, co i złego siedzi, a wszystko tak wymieszane, że nie odróżnisz “ :)

pozdrawiam, MAW

kilka uwag

MAW — Thu, 30 Jul 2009 23:39:02 +0000

tecumseh

“Wie Pan, w Finlandii pielęgnuje się pamięć bohaterów wojny z ZSRR, w wyniku której FInlandia straciła sporą część swojego terytorium (i niestety nie było to jedynie lasy), w Iranie bardzo ważna jest pamięć o tych, którzy zginęli w wojnie z Irakiem itd. itd. Ale można pitac jak Pan – po co walczyli? Przecież, gdyby odpuścili, Saddam zająłby Chuzestan, a reszta Iranczykow zyla by w spokoju, a tak – setki tysiecy ofiar, setki tysięcy rannych. Tam też z pewnością w szeregach armii byli pijacy, gwałciciele, tchórze, leserzy jacyś.

odniosę się do bzdur zacytowanych przez grzesia :

w wojnie zimowej Finlandia stracila Viipuri (Wyborg), ale obroniła niepodległość – wbrew wszelkiemu prawdopodobieństwu, upokarzając przy okazji samego Stalina (co później udało się tylko Jugosławii Tito). porównywanie wojny zimowej do powstania warszawskiego, które nie przynioslo NIC poza potwornymi stratami, jest totalnym nieporozumieniem.

mocno mnie też wzruszyli owi “pijacy” w armii islamsko-rewolucyjnego Iranu. czasami wypada wiedzieć, o czym się pisze.

@Gretchen

Ziggi — Thu, 30 Jul 2009 19:53:09 +0000

Źle mnie Pani ocenia… ale niech tam będzie. Proszę to raczej widzieć tak, że kiedy wyją syreny, to Pani przystaje i łza się Pani w oku kręci, to ja przystaję i mnie kurwica strzela… nie z powodu syren, ale z powodu tego, że to Powstanie w ogóle miało miejsce.

Panie Zbigniewie

Gretchen — Thu, 30 Jul 2009 19:47:46 +0000

Właśnie zmieniłam zdanie – obchodzi mnie, czy 1 sierpnia stanie się zadekretowanym świętem. Nie chcę, żeby się takim stało.

Bo piękno dzisiejszej Godziny W, polega na spontanicznej reakcji ludzi, na hołdzie oddawanym przez warszawską ulicę.
I nie tylko warszawską.
Bez cholernej ustawy.

Mam wrażenie, że dla Pana to żadne święto. Czy oficjalne, czy nieoficjalne.
Dla mnie tak. Zapewne z powodu tej subtelnej wrażliwości…

@Gretchen

Ziggi — Thu, 30 Jul 2009 19:34:44 +0000

Ależ w tym, co Pani mówi jest tyle subtelnej wrażliwości, że to nie może być jakimkolwiek obszarem do polemiki. Ja natomiast pisałem o forsowaniu oficjalnego święta – na szczęście coraz częściej słyszę głosy, że trzeba oddzielić heroizm powstańców od decyzji dowództwa…

@Dymitr

Ziggi — Thu, 30 Jul 2009 19:30:31 +0000

Oczywiście – mogę się z tym zgodzić, jednak zauwasz proszę, że z tak ukształtowanych żołnierzy rosną potem dowódcy – którzy nadal gotowi są do najwyższych poświęceń, tylko już nie swojej d…

I powtarzam – żołnierzy w PW było mniej niż połowa walczących a cała ta liczba, to jedynie ok. 10% wszystkich ofiar. To jednak daje do myślenia. I powtarzam – nie chodzi mi o czynnych żołnierzy AK, gdyż Ci istotnie – musieli się podporządkować rozkazom dowództwa, lecz o tę “większą połowę”, która do nich dołączyła.

Panie Zbigniewie

Gretchen — Thu, 30 Jul 2009 18:48:05 +0000

Ja się nie wypowiadam w imieniu Państwa, jedynie we własnym.
A ja to człowiek i emocje.

Moja Godzina W, to zatrzymanie i zastanowienie się nad tym wszystkim, o czym pisałam wyżej. Wspomnienie młodych ludzi, którzy poświęcili swoje życie i wartości jakie w sobie nosili.

Jeśli Pan uważnie przeczytał, to zapewne zauważył, że nie jest tak, żebym nie miała określonych wątpliwości.

Natomiast światełka pod tablicą umieszczoną na mojej kamienicy, mówiącej o rozpoczęciu Powstania, zapalają starannie ubrani staruszkowie. W ciszy i skupieniu. Myślę, że to mogą być Powstańcy…

W Twoim rozumowaniu jest błąd

Dymitr — Thu, 30 Jul 2009 18:45:39 +0000

Zakładasz, że ludzie (żołnierze) powinni kierować się własnym rozumem na wypadek, gdyby w ich mniemaniu przywódca okazał się idiotą. Spójrz na to z innej strony. Takie wychowanie daje wyśmienitego żołnierza, bitnego, zdolnego do największych poświęceń. Trzeba im tylko dobrego przywódcy.
W 1920 roku nie wygralibyśmy podchodząc do sprawy według twojej filozofii.

@Dymitr

Ziggi — Thu, 30 Jul 2009 14:52:10 +0000

A ile w Powstaniu Warszawskim było żołnierzy AK? Ok. 23 tysięcy. Drugie tyle, to była zbieranina takiej “napalonej” młodzieży. Żadni tam żołnierze, którzy mieliby rozkazy bez dyskusji wykonywać.

I całe to “wojsko” uzbrojone było w ok. 10% – głłównie w skradzioną rodzicom broń krótką.

Było to bardziej nasze tradycyjne “pospolite ruszenie” – po raz kolejny wzniecone nieodpowiedzialnym słowem wśród nadpobudliwego tłumu.

No jak nie jak tak

Dymitr — Thu, 30 Jul 2009 14:29:15 +0000

boże, kto ich wychował, że zginęli w tak kretyński sposób? Kto im dał taki system wartości…

wyznawali nieprzystający do realiów system wartości nakazujący podporządkowanie się takim właśnie nieodpowiedzialnym, wręcz głupim decyzjom

Powstanie Warszawskie powinno być pamiętane wyłacznie jako moment ostatecznej klęski doktryny “Bóg – Honor – Ojczyzna”

Żołnierz nie jest od deliberowania nad rozkazem dowódcy. Jeśli wszyscy kierowaliby się wartościami, które chcesz przekazywać córce, żadna armia nie powstałaby, bo wszyscy rozeszliby się do domów chyba że najemników, tyle że mało pewnych.

@Grześ

Ziggi — Thu, 30 Jul 2009 13:17:15 +0000

A z tym Izraelem, to żeś się wygłupił...

@Grześ

Ziggi — Thu, 30 Jul 2009 13:16:42 +0000

To zupełnie nie o to chodzi. My – jako naród – wręcz nachalnie rozpamiętujemy doznane porażki ekscytując się bohaterstwem i walecznością żołnierzy a w ogóle zapominając o nieroztropności dowódców.

I jeszcze jedno – warto się chwalić zwycięstwem odniesionym w walce z przeważającymi siłami wroga. Jednak tylko zwycięstwem – ponieważ walka w tych okolicznościach (dla dowódców musi to być jasne) jest czymś wyjątkowym. Takiej walki na ogół się nie podejmuje, gdyż końćzy się to zazwyczaj wielkimi stratami własnymi. I odniesiona w takich warunkach porażka nie jest niczym wartym chwalenia się a powinno się o tym pamiętać jedynie ku przestrodze. Walczy się wtedy, gdy ma się jaką realną szansę zwycięstwa lub wtedy, gdy chodzi o osiągnięcie określonego celu taktycznego. W przypadku PW – chybiło wszystko.

Podrzucam fragment komentarza Sociala spod

tecumseh — Thu, 30 Jul 2009 12:22:13 +0000

tekstu xięcialuki, który zalinkowałem wczesniej, bo na ten temat, na który rozmawiamy:

pzdr

Chodzi o całą

grześ — Thu, 30 Jul 2009 11:44:04 +0000

politykę Izraela i w ogóle Żydów wobec Holocaustu mi, nie o konkretne święta.

@Grześ

Ziggi — Thu, 30 Jul 2009 10:33:42 +0000

A które to święto w Izraelu – konkretnie?

Agawo&Szczęsny,

tecumseh — Thu, 30 Jul 2009 10:06:14 +0000

jaki kraj świętuje przegrane bitwy?

Drastyczny przykład, pierwszy z brzegu, który mi się nasuwa: Izrael choćby.

@Pani Agawo

Ziggi — Thu, 30 Jul 2009 10:00:32 +0000

Uchwiciła Pani samo sedno. Chciałem jakoś dać ludziom do myślenia – przecież każdy i tak zrobi jak chce, ale żeby jednak zastanowić się nad tym dominującym modelem budowania naszej narodowej tożsamości, który wgryzł i wżarł się nam w umysły i – moim zdaniem – truje. Okazuje się jednak, że samo podjęcie tematu jest niezwykle trudne – zawsze dostanie się grobami poległych po głowie.

Panie Zbigniewie

Agawa — Thu, 30 Jul 2009 09:08:21 +0000

Zawsze miałam wrażenie, że trzeba stąpać jak najlżej po ulicach Warszawy, bo każdy zaułek, każdy kamień...

I znów nie mogę zgodzić sie z Gretchen:
‘Smutne pokolenie kobiet, które swoją wartość mierzą w centymetrach…’
Nie smutne, odpowiedzialne i patriotyczne:)

Ciekawe czy jakikolwiek kraj swiętuje przegrane bitwy?
Stacji metra Waterloo w Paryżu nie ma, a w Londynie jest.