TXT - Komentarze do notki "Powstanie 44. Powrót wojowników"

Mad Dogu

jarecki — Sun, 02 Aug 2009 04:43:24 +0000

I mam nadzieję, że Bagińskiemu się uda.

Ten wygrany Mit o którym piszesz nigdy nie uzyska należnego mu statusu. No, może za kilkadziesiąt lat. Wydarzenia jeszcze trwały. Jeszcze cucono omdlałego w sejmie Mazowieckiego, a już trwała dzika walka o prawa własności do niego. W którymś z komentarzy Igła dobrze to skomentował. Środowisko Michnika chwyciło i początkowo nikomu to nie przeszkadzało dopóki nie ujawniły się tak zwane “znaczące rozbieżności”
co do wizji zarówno przyszłości jak i przeszłości.
Na dzisiaj zamiast mitu mamy awanturujących się o jego skrawki polityków.
Podobnie było przecież i przed 2 wojną,
Pozdro

Wspólny blog I & J

Jacku

Mad Dog — Sat, 01 Aug 2009 19:50:32 +0000

Mit jest ok. Ma potężną moc. MOC. Taką, że nominowany do Oscara Tomasz Bagiński będzie tworzył film wykorzystujący MIT Powstania.

Ale proszę- to jeno mit. Przegrany.

Zwłaszcza, że mamy mit wygrany. Tak, czy nie?

Wojowników i

rajmoon — Sat, 01 Aug 2009 16:56:58 +0000

Samobójców do tego.

@Jarecki

Ziggi — Sat, 01 Aug 2009 15:32:07 +0000

Moja odpowiedź istotnie niezbyt salonowa, lecz mnie żeś pan zdenerwował, bo ja zacząłem grzecznie a pan jakieś gierki uprawiasz… Chyba tylko właśnie po to, żeby człowiekowi tanim kosztem krwi napsuć.

Szczęsny

jarecki — Sat, 01 Aug 2009 15:10:56 +0000

Odgryzłeś się Pan jak przysłowiowa “świnia na burakach”
Studiujesz Pan retorykę?

Wspólny blog I & J

@Jarecczak

igla — Sat, 01 Aug 2009 14:43:42 +0000

Wojownicy zawsze wracają.
No…

@Jarecki

Ziggi — Sat, 01 Aug 2009 14:41:48 +0000

Nie musisz – i tak nic mądrego byś nie napisał....

Szczęsny

jarecki — Sat, 01 Aug 2009 14:20:03 +0000

Na szczęście nie zwróciłeś się do mnie i dzięki temu nie muszę odpowiadać.
Howg!

Wspólny blog I & J

Nigdzie nie mam zamiaru sobie iść

jarecki — Sat, 01 Aug 2009 14:18:42 +0000

Okrągły stół – doprawdy przykład prawdziwego Mitu. Od dwudziestu lat kładą mi ten Mit do głowy a dla mnie to ciągle ściema i ściema i ściemą być nie przestaje.
Coś takiego jakby Spielberg zakończył “Szczęki” ogłuszeniem rekina, a potem go wszyscy wespół zespól reanimowali metodą usta – usta, choć rekin raczej nie posiada płuc.

A Twoje rozumowanie. No cóż, gdyby oszołom Chrobry nie drażnił Cysorza…

Wspólny blog I & J

Panie Podróżny

jarecki — Sat, 01 Aug 2009 14:11:47 +0000

Ależ oczywiście! Tyle tylko. że raz zakorzeniony Mit przestaje być narzędziem dla polityków.
Niech pan zwróci uwagę, w kontekście mówienia prawdy, jak wyglądało w Polsce tak zwane “odbrązawianie historii” oraz mówienie całej prawdy. Pod deklaracjami o trudnej prawdzie kryła się zwyczajna nienawiść a metody uogólniania pojedynczych wydarzeń sprawiały, że jeszcze trochę a byśmy siedzieli w kątach ze spuszczonymi głowami.
Nie wiem czy poza totalitarnymi państwami naród był do tego stopnia postponowany przez własne elity.
To się powoli zmienia. Na szczęście bo już mówiąc po blogersku “prawie byliśmy w d…”
Tak jak w rodzinie – dobre, ale między sobą, bo na razie za tatusiów i dziadziusiów ciągle robią mocno podejrzane typki.
Pozdrawiam

Wspólny blog I & J

Referencie

jarecki — Sat, 01 Aug 2009 13:57:22 +0000

Powoli się zmienia. Ciekawe, że w pogoni za kasą i lansem różne medialne, pardą, dziwki się przyłączają nie wiedząc, że w perspektywie szkodzą swej władzy nad naiwnością ludzi.

Wspólny blog I & J

@MAW

Ziggi — Sat, 01 Aug 2009 13:54:50 +0000

Jak brzytwą Polacy są podzieleni – nieomal bez wyjątku – na dwie tradycje: racjonalno-pozytywistyczną oraz heroiczno-romantyczną. Jedni drugim odmawiają czci i honoru. Tak naprawdę – wręcz się nienawidzą. Być może przyjdze do nas moda z Ameryki, gdzie republikański red-neck coraz częściej nie chce mieszkać obok demokraty-luzaka. Nienawidzą się i nie rozumieją aż tak bardzo, że skupiają się w homogenicznych osiedlach… Być może u nas też dojdze do tego, że deweloperzy zaczną proponować zamknięte osiedla: osobne dla katolickich narodowców a osobne dla zdeklarowanych liberałów?

Może to jest jakieś wyjście, gdyż – jak widać – nawet wspólne blogowanie Polakom średnio się udaje… W Internecie, po sieciowych kablach wędrują noże i siekiery oraz wiadro z gównem, szczodrze wylewanym…

Ale wracając do rzeczy – nie da się, jak widać, uzgodnić wspólnej historii Polski – mamy ten podział utrwalony i obie wersje tak różne, tak dramatycznie rozbieżne, że jest “oczywistą oczywistością”, że poszukiwanie jakiejś wspólnoty skazane jest na porażkę. To jest raczej pole bitwy o pamięć i o umysły. Bitwy na wyniszczenie, mentalnej wojny domowej, gdzie każda ze stron ma swoją wizję wroga: jedni walczą z niebezpiecznymi szaleńcami a drudzy ze obrzydliwymi zdrajcami. Każda ze stron wypracowała własny język i system wykrywania “swój-obcy”.

Przeglądając stare numery prasy można prześledzić ewolucję tego języka, narastającą polaryzację. Paradoksalnie narastającą, gdyż im dalej od będących rzekomo źródłem podziałów wydarzeń – tym podziały te silniejsze. Być może zatem wydarzenia te nie były żadnym źródłem podziałów, lecz jedynie ujawniły starsze i głębsze konflikty toczące nasze społeczeństwo od czasów naprawdę zamierzchłych?

Czy nie warto tu przywołać jednak wspomnianego przez Ciebie hr. Wielopolskiego – nie tyle w kontekście konkretnych posunięć, ile raczej jako zwolennika pewnej metody? Popatrzmy na krakowskich Stańczyków, na Pozytywistów i zobaczmy jak ich poglądy były zwalczane, jak mocnymi musieli nieraz być ludźmi, żeby wytrzymać tę ciągłą nagonkę, że kolaborują z okupantem, że mizdrzą się do obcej władzy. Czy ten język czegoś nam nie przypomina:

Widziałem publicystów i profesorów, odziewających się w błazeńskie szaty
stańczyków i urągających sławom i cierpieniom narodu; widziałem historyków w liberji lokajskiej, męczenników i apostołów, szukających karjery i szczęścia w nieczystej grze politycznej albo w grze giełdowej. Oto miecze, sroższe niźli knut moskiewski, bagnet bismarkowski i centralizm wiedeński.

Tak – nic nowego nie widzimy, tylko wciąż tę samo walkę dwóch temperamentów i dwóch tradycji – mieszczańskiej i szlacheckiej, które od czasów upadku niepodległości walczą ze sobą: mieszczańska, obwiniająca szlacheckie bezhołowie winą za nieszczęście Kraju, szlachecka – obwiniająca mieszczańską o brak woli walki o odzyskanie utraconej niepodległości.

@MAW

igla — Sat, 01 Aug 2009 10:39:23 +0000

Bez nauk płynących z PW nie byłoby Okrągłego Stołu.
Nauka nie poszła w las.

no kuźwa, nie zdzierżę !

MAW — Fri, 31 Jul 2009 21:58:59 +0000

jarecki

Jest jeszcze taka kwestia, kwestia znacznie poważniejsza niż moja prywatna złość skierowana wobec durniów komentujących Mit. Spójrzmy na Powstanie Styczniowe.
To dopiero była fatalna impreza!
Patrząc na nie z perspektywy czasu wydaje się to Powstanie jakimś chorym, gigantycznym marnotrawstwem. Cała szkoła historyczna na jego krytyce wyrosła, ale powstaje pytanie, czy Polska odzyskałaby niepodległość w 1918 bez tamtego przegranego zrywu?

Piłsudski w swoich znakomitych literacko wykładach o Powstaniu Styczniowym, stawia tezę, że byłoby z tym kiepsko. Tamto powstanie było przeszacowaną zbrojną ruchawką, nad którą jej wodzowie wkrótce stracili kontrolę, ale powstał Mit, który „napędził” kolejne pokolenia. Bez 1863 na czymże by się wsparli konspiratorzy z początku XX wieku?
Na Powstaniu Listopadowym? Za dużo pokoleń odeszło w międzyczasie.
Musi być łączność w żywej historii, w historii opowiadanej w domach. W czynach ojców i dziadków. Bez tego nic!

Czy Mit Powstania Warszawskiego pomógł nam przetrwać czasy komunistycznego zaboru?
Nawet nie zdajemy sobie jeszcze do końca sprawy jak bardzo.

w 1860-1861 dochodzi do protestów społecznych, w demonstracji w Warszawie (luty 1861) pada 5 zabitych. Car Aleksander decyduje się na ustępstwa, nastepuje liberalizacja rządów, polonizacja urzędów, ogólna odwilż. nieźle jak na koszt – 5 zabitych.

powstanie styczniowe przynosi represje, rusyfikację, tysiące zabitych i zesłanych, konfiskacje majątków, i ogólny terror. ale za to romantycy mają swój Mit !

(tu mala dygresja – w odróżnieniu od Korwina Mikke nie jestem zwolennikiem margrabiego Wielopolskiego – to wlaśnie margrabia swoją nierozumną polityką sprowokował to durne powstanie)

Nie miala swojego Mitu taka np. Finlandia, najbardziej praworządna z carskich prowincji – a w 1918 powstała, bez swojego Mitu (i bez tysięcy Finów za Uralem). Car Aleksander do dziś stoi sobie w Helsinkach na pomniku (bylem, widziałem), co wcale nie czyni z Finów narodu sługusów i lizusów (pokazali to czerwonemu ścierwu w 1939).

Nie miała swojego Mitu Galicja, ale umiala się w Wiedniu targować. Skutek był taki, że w 1870 z Krakowa do Warszawy pismo urzędowe szło po polsku, a odpowiedź przychodzila po rosyjsku. W 1914 z Galicji wyszły Legiony. Po 1918 z Galicji Polska wzięła fachowych urzędników. Tego nie miala Kongresówka, po 50 latach rządów rosyjskich czynowników wyuczona cwaniactwa i oszustwa. za to zostal jej Mit !

Jarecki – idź sobie człowieku ze swoim Mitem – jak wolisz powstanie styczniowe od Okrągłego Stołu, to się nie dogadamy za pierona. Ja wiem, że to pierwsze przynioslo terror i wynarodowienie, a ten drugi przyniósł upadek socjalizmu i otwarcie granic. ty masz swój Mit i niech tak zostanie.

To piękna tradycja

amaksymowicz — Fri, 31 Jul 2009 21:13:11 +0000

I trzeba o nią dbać. Trzeba o niej pamiętac i czesto powracać, szczególnie gdy czasy są trudne, a nawet beznadziejne. Ona krzepi na duchu. Nie mniej jednak jestem za studiowaniem, rozważaniem i badaniem wszystkich okoliczności związanych z dowództwem i podejmowanymi decyzjami. Dlaczego? Nie po to aby, pokazać bezsens Powstania, lecz po to, aby uczyc się od naszych poprzedników, nie ślepego nasladowania ale militarnie i politycznie korzystnych dla nas decyzji. Uczyć sie podejmowania decyzji nawet w skrajnie niekorzystnych warunkach. Krytyka dowódctwa w niczym nie umniejsza bohaterstwa żołnierza, który wiernie wykonywał rozkazy. To moim zdaniem jest troche tak jak w rodzinie, musimy mówić sobie prawdę, nawet gdy jest ona bardzo dla nas gorzka i bolesna, co wcale nie oznacza, ze nie kochamy naszych małżonków, córek i synów. Pozdrawiam.

-->JJ

referent — Fri, 31 Jul 2009 20:44:06 +0000

Melduję się Panie Jacku! Słusznie prawisz, że coś się jednak zmienia. Powoli i nie wiem, czy nie za późno, ale dobre i to. Pozdrawiam serdecznie, trzym się!

referent