TXT - Komentarze do notki "Powrót do szkoły"

Pani Cierniu!

jjmaciejowski — Sun, 27 Sep 2009 08:35:46 +0000

W tej sprawie nie ma różnicy zdań między nami. O ludziach świadczą ich czyny, a nie cechy odziedziczone.

Poprawność polityczna zaczyna się wtedy, gdy zaczyna się negować różnice pomiędzy ludźmi. Z tego, że iloraz inteligencji nie określa wartości człowieka, nie wynika, że ludzie się w tym zakresie nie różnią. Co więcej, ich potencjalna użyteczność dla społeczeństwa jest tym większa im wyższy iloraz. Dlatego uważam, że specjalne klasy dla dzieci wybitnych powinny być nie tyle dla dobra tych dzieci ile dla sensownego wykorzystania ograniczonych środków przeznaczanych na edukację. Dwudziestolatek robiący doktorat i zostający profesorem przed 30, to czysty zysk dla społeczeństwa. :)

Pozdrawiam

Panie Jerzy!

cierncyprysu — Sat, 26 Sep 2009 16:44:35 +0000

W tym momencie muszę przyznać, że się zgadzam. Tyle, że inteligencja – czy wyższa, czy niższa – nie może być kartą przetargową, prawda? Osobiście nie rozumiem ludzi, którzy uważając się za lepszych od innych (z powodu wysokiego w ich mniemaniu IQ, tudzież innych umiejętności wrodzonych), patrzą na wszystkich z góry, dla mnie bowiem nawet IQ równe 200 nie jest powodem, by traktować kogoś jako gorszego od siebie. O człowieku świadczą bowiem jego czyny, praca, charakter, postawa, a nie to, czy w testach wypada gorzej niż średnia krajowa. Może i jestem poprawną politycznie idealistką w różowych okularach, ale tak właśnie (przez owe okulary) tę kwestię widzę.

“Nie dawaj kobiecie żadnej rady, bo ona ze złem sama sobie poradzi”, Menander

Pani Cierniu!

jjmaciejowski — Wed, 23 Sep 2009 18:29:32 +0000

Inteligencja i zdolności twórcze nie są ze sobą skorelowane. Ważność papierka jest miarą odmóżdżenia decydenta.

Iloraz inteligencji nie jest niczyją zasługą, a już w najmniejszym stopniu odpowiada za niego posiadacz. Ładna dziewczyna może być dumna ze swojej urody, niemniej nie daje to jej najlepszego świadectwa.

Ja jestem dumny z mojej koncepcji psychiki i demencji. To jest twórcze zastosowanie tego narzędzia jakim mnie Bóg (czy przyroda, natura) obdarzył. Sam dar powodem do dumy na pewno nie jest.

Czasem czuję się jakbym rozmawiał z dziećmi, ale nie zawsze w takich wypadkach mam rację. Bywa, że nie doceniam partnerów. Niemniej staram się nie wypowiadać o niczyim intelekcie. To bywa trudne i można skrzywdzić kogoś zupełnie bez powodu. :)

Dla rozbawienia Pani powiem, że skłamałem z tymi 50%. To jest wynik obiektywnego badania. Natomiast jeśli Pani rozda kartki w dowolnej grupie i poprosi, żeby każdy zaznaczył średnią inteligencję w grupie jako linię poziomą i swoją pozycję względem tej średniej jako punkt, to po zebraniu kartek okaże się, że średnia jest poniżej wszystkich osób, czyli 100% może być dumne ze swojej inteligencji. :)

Pozdrawiam

Cóż...

cierncyprysu — Tue, 22 Sep 2009 21:37:36 +0000

Pusty śmiech ogarnia, to prawda. Wydaje mi się, że dla potencjalnego pracodawcy nie liczy się umiejętność kreatywnego myślenia, a papierek uzyskany na uczelni…trudno polemizować z Pana stwierdzeniem.
Cóż, co do tych 50% – nie o to mi chodziło :D Aluzja nietrafiona, acz zgrabna, przyznam.
Właśnie – to nie jest powód do czucia się lepszym. Ale taką prezumpcję można było wysnuć z Pana wcześniejszych wypowiedzi. A może ja nie jestem taka inteligentna…?

“Nie dawaj kobiecie żadnej rady, bo ona ze złem sama sobie poradzi”, Menander

Pani Cierniu!

jjmaciejowski — Mon, 21 Sep 2009 07:28:35 +0000

Do bycia inteligentnymi teoretycznie może poczuwać się 50% powyżej średniej. Ludzie wybitnie inteligentni, to jakieś 0,5% populacji. I zapewniam Panią, że nie jest to powód do czucia się lepszym. Jest się innym. Jeśli lud uzna za stosowne wykorzystać tę inność, to będzie to z pożytkiem dla ludu. Jeśli lud nie potrafi lub nie chce tego zrobić, to jego sprawa.

Natomiast jak się czyta, że najmądrzejsza na świecie kobieta o ilorazie 246 (liczba z głowy, ale to bez znaczenia), po długich staraniach znalazła pracę jako sprzątaczka, to pusty śmiech ogarnia.

Pozdrawiam

Panie Jerzy!

cierncyprysu — Sun, 20 Sep 2009 17:53:10 +0000

Na pewno jestem poprawna politycznie, nie zaprzeczę, ale nie jestem taka, bo boję się nie być “poprawna”, mam po prostu takie poglądy i jeśli ktoś uważa, że są to poglądy “poprawne politycznie”, to jest to jego subiektywny odbiór. Powiem tyle – mieszczę się w Pana definicji osoby “inteligentnej”, ale nie odczuwam, że jestem “inna”, że mam “odmienne” problemy, a już tym bardziej nie czuję, że jestem “lepsza” od innych.

“Nie dawaj kobiecie żadnej rady, bo ona ze złem sama sobie poradzi”, Menander

Pani Cierniu!

jjmaciejowski — Wed, 16 Sep 2009 20:40:34 +0000

Tak się składa, że ma Pani bardzo poprawne politycznie poglądy. Szkoda, że nie mają one przełożenia na praktykę. Problemy ludzi inteligentnych w zakresie o jakim wspomniałem (II ≥ 130), są zupełnie inne niż ludzi przeciętnych (85 ≤ II ≤ 115).

Żeby nie szukać daleko, gdy pracowałem w poradni wychowawczo zawodowej skierowano do mnie dziecko z podejrzeniem upośledzenia intelektualnego. Dziecko miało iloraz powyżej 130. To jest taki „nieodbiegający” problem. Nie jest to przedmiotem Pani wpisu, więc się nie będę rozpisywał, ale może mi Pani wierzyć, że problemy ludzi wybitnie inteligentnych są bardzo specyficzne.

Co do stwierdzenia, co to jest inteligencja, to może Pani przyjąć definicje Donalda O. Hebba „inteligencja to jest to co mierzą testy inteligencji”. Nie jest to idealna definicja, ale dobrze się nadaje do operacjonalizacji zmiennej i dokonania selekcji do klas dla dzieci wybitnych. (Oczywiście bez obowiązku uczęszczania do nich.)

Pozdrawiam

Jeden problem, Panie Jerzy!

cierncyprysu — Wed, 16 Sep 2009 19:03:21 +0000

Problem w tym, kogo uznamy za “inteligentnego”, to raz, a dwa – szkoła powinna wyrównywać szanse, nie należy dzielić ludzi na “inteligentnych”, “przeciętnych” i, za przeproszeniem, “debili”. Słabsi uczniowie powinni uczyć się razem z lepszymi, bo to dla obu stron jest dobre – uczy kooperacji, cierpliwości itd. Może ja mam jakieś “niemodne” poglądy, ale właśnie tak uważam. A problemy człowieka “inteligentnego” znowuż tak bardzo się nie różnią od problemów “zwykłych ludzi” :).

Pani Cierniu!

jjmaciejowski — Wed, 16 Sep 2009 08:14:59 +0000

Człowiek inteligentny (mówię o ilorazie powyżej 130 w skali Wechslera) ma wystarczająco dużo problemów bez łatki ten od indywidualnego. Poza tym, takich dzieci jest kilkoro na tysiąc, więc zebranie ich do jednej klasy jest znacznie lepszym rozwiązaniem. Tyle, że nasze egalitarne społeczeństwo nie lubi odmieńców, a już szczególnie tych, którzy zdaniem społeczeństwa mogliby czuć się lepsi.

Pozdrawiam

Panie Jerzy

cierncyprysu — Tue, 15 Sep 2009 16:06:12 +0000

Ja rozumiem doskonale, o co Panu chodzi, sama miałam być przerzucona z klasy pierwszej do trzeciej, ale moja Mama, nauczycielka notabene, nie chciała, żeby zabierano mi dzieciństwo i po wielu latach muszę przyznać, że słusznie zrobiła. Poza tym, jeśli czuje Pan, że Pana dziecko odstaje od reszty klasy, to może Pan wystąpić z wnioskiem o nauczanie indywidualne, choć nie wiem dokładnie, jak taka procedura wygląda. Z takim wnioskiem, z tego co wiem z doświadczenia, może też wystąpić dyrektor/nauczyciel szkoły. :)

re: Powrót do szkoły

wasylzly — Mon, 14 Sep 2009 18:22:49 +0000

tez uwazam, ze to dobry tekst z duza doza fatalizmu, chociaz osobiscie odczuwam swoisty brak watku romantycznego i happy endu, ze jednak ciezkie zycie uczniaka, konczy sie kiedys gdy kwitna kasztany….i byc moze przechodzi na wyzszy stopien rozrywki w akademikach.

pzdr
-wz

Pani Cierniu!

jjmaciejowski — Mon, 14 Sep 2009 16:25:06 +0000

Są dzieci, co mogłyby robić 3 klasy w rok. One na prawdę się nudzą nawet na teoretycznie urozmaiconych lekcjach. Po prostu nie to tempo. Dla takich dzieci trzeba zupełnie innego tempa nauczania, ale nie można bo „to by było getto”. Natomiast szkoły specjalne dla dzieci uposledzonych gettami nie są. :)

Pozdrawiam

Panie Jerzy!

cierncyprysu — Mon, 14 Sep 2009 16:18:44 +0000

Dobrze, a więc wierzę. Wierzę, choć jeszcze nie stuprocentowo. Może łatwo mi się ocenia z punktu widzenia osoby, która lubi(ła) chodzić do szkoły…faktem jest, że pierwsze klasy podstawówki to trochę nudy, ale jeśli nauczyciel potrafi dobrze poprowadzić lekcję, to i urozmaicić ją jakoś będzie potrafił.

Panie Grzesiu!

jjmaciejowski — Sun, 13 Sep 2009 10:17:04 +0000

Mnie już o takie rzeczy oskarżano, że pedofilia będzie drobiazgiem.

Pozdrawiam

Panie Jerzy,

tecumseh — Sun, 13 Sep 2009 09:51:30 +0000

prosze uważać i nie pisać nic o Summerhill, bo niejaki KjWojtas z zaprzyjaźnionego portalu niepoprawni.pl zaraz będzie pana od pedofilów wyzywać.

Pozdrawiam.

Pani Cierniu!

jjmaciejowski — Sun, 13 Sep 2009 09:38:18 +0000

Proszę bardziej wierzyć w ludzi i rozsądek dzieci.

Pięciolatek jest w stanie podejmować odpowiedzialne decyzje. Wiem to, bo mam dziecko starsze niż 5 lat, a decyzje potrafiło już wtedy podejmować. W wieku lat siedmiu drugie dziecko chciało zrezygnować ze szkoły, bo „ciągle uczyli się tego samego”. (Dziecko nauczyło się samo czytać mając 5 lat.) Ja bym nie zmuszał dziecka do pozostania w szkole, gdyby nie „przymus oświatowy”. Ono samo by wróciło tam po krótkim czasie. Dowodem jest takie właśnie zjawisko zaobserwowane w szkole w Summerhill. W szkole tej nie ma obowiązku uczestnictwa w zajęciach, a mimo to, uczniowie w nich uczestniczą. Trafiając tam z innych brytyjskich szkół, z reguły mają 2 ÷ 3 miesiące wagarowania, a potem zaczynają się uczyć. Sami z siebie. Skrajny przypadek to była dziewczynka przez dwa lata unikająca lekcji. Niemniej to jest dowód na patologię w szkole z jakiej została przeniesiona, a nie o słabości systemu edukacji dobrowolnej.

Pozdrawiam

Panowie!

cierncyprysu — Sat, 12 Sep 2009 18:09:53 +0000

Ja osobiście mialam zawsze wiele szczęścia do szkół i wyniosłam z nich raczej tylko wrażenia pozytywne, ale osobiście uważam, że zniesienie obowiązku szkolnego nie jest dobrym pomysłem. Niestety, obawiam się, że spowoduje to, iż większość uczniów pospolicie “zdezerteruje” z zajęć. Zresztą, kiedy uczeń mialby możliwość wyboru? W wieku siedmiu lat i tak decydują rodzice, w okresie buntu nastoletniego zawsze robi się wszystko “przeciw” “starym”, co sugeruje, że część młodych ludzi nieodpowiedzialnie wyrzekłoby się dalszej edukacji. Coż, jakoś tego “nie widzę”.

Dzięki, Magio! :) Miło mi :)

Panie Grzesiu!

jjmaciejowski — Fri, 11 Sep 2009 08:41:36 +0000

Ja nie mówię o wyjątkach tylko o prawidłowościach.

Człowiek inteligentny jest w stanie wynieść coś z każdej sytuacji. Znany jest przypadek psychoanalityka, który rozwijał teorię przebywając w obozie koncentracyjnym. To nie znaczy, że obóz koncentracyjny jest idealnym miejscem do rozwijania teorii psychologicznych.

Problem polega na tym, że obecnie głównym zadaniem szkoły jest wprowadzić dziecko w rolę poddanego państwa. Nauczanie jest skutkiem ubocznym tego procesu.

Niemniej chętnie podyskutuję z Panem.

Pozdrawiam

Magia, na zielona trawkę też w ramach lekcji można

tecumseh — Thu, 10 Sep 2009 19:13:14 +0000

wychodzić:)

http://chetkowski.blog.polityka.pl/?p=812

A co do wagaraów to np. pamiętam jak głosił, zresztą świetny gość, mój ksiądz od religii (opisany i na TXT nawet przez leszka.sopota http://tekstowisko.com/leszek-sopot/59072.html ) z liceum, czasem na wagary trza iść, znaczy powinno się.

Np. po seansie kinowym klasowym, wracanie jego zdaniem do szkoły nie miało sensu, bo każdy powinien sam przem yśleć film i mieć czas na refleksję:)

Pozdro.

P.S. Panie Jerzy, moim zdaniem to nie takie proste, to że cos jest obowiązkowe, wcale nie powoduje że człowiek się nie chce uczyć.
Np. na jednych obowiązkowych lekcjach człowiek się uczy, na innych nie, u jednego nauczyciela, u drugiego nie.

Gdyby było tak jak pan twierdzi, że to jest czynnik decydujący, to uczniowie, co wybierają np. dobrowolną i nieobowiązkową naukę języka w szkole językowej czy prywatnie byliby orłami, a wcale nie są.

Np. miałem porównanie w jednym roku jak uczyłem sie englisza na państwowej uczelni i prywatnie, na uczelni był o wiele wyższy poziom, była o wiele przyjaźniejsz aatmosfera i pod każdym względem te obowiązkowe i państwowe zajęcia były lepsz eniż prywatne i wybrane dobrowolnie przeze mnie.

Zresztą niedługo szykuję tekst o edukacji, to się z panem pokłócę:)

Cierniu

goofina — Thu, 10 Sep 2009 15:56:18 +0000

A’propos “zielonej trawki”.
Jestem wielką zwolenniczką zmykania na nią kiedy w sali lekcyjnej/wykładowej wieje nudą.
Uskuteczniałam ten model już od szkoły średniej, zapisując rekord w jej annałach. Do tej pory nie pobity, jak na ostatnim spotkaniu pomaturalnym mi doniesiono.
Nawet w pracy, jednym z warunków jakie preferowałam, ponad wszystko inne, był brak “dupo-godzin”.
Nic tak nie odstręcza od nauki i szkoły, jak smęcący głodne kawałki nauczyciel czy wykładowca.
Dla kogoś, kto chce się uczyć a jednocześnie nie chce marnować życia na wysłuchiwanie jakiegoś pajaca, jedynym wyjściem jest “Homeschooling”.

Pzdr.

p.s. Fajny tekst.

Pani Cierniu!

jjmaciejowski — Thu, 10 Sep 2009 11:32:26 +0000

Wpisał mi się dwa razy komentarz. Sorry.

Pani Cierniu!

jjmaciejowski — Thu, 10 Sep 2009 03:12:24 +0000

Szkoła nie musi być utrapieniem. Co więcej dzieci chcą się uczyć. Dopiero jak pójdą do tej szkoły, jaką wciska im państwo, to uczą się tę szkołę obchodzić szerokim łukiem.

Jest prosty sposób na uczniowskie bolączki. Wystarczy zlikwidować obowiązek szkolny. Uczniowie będą przychodzić do szkoły tylko wtedy, dgy będą ją lubili, a nauczyciele będą musieli dbać o swojego klienta – ucznia.

Co do spotkań z rodzicami, to muszę zapytać dzieci, ale wydaje się, że raczej oczekują przyjazdu rodzica, a kontakty z rodzicielką tolerują, choć nie muszą być zachwycone. To kwestia dojrzałości rodziców. :)

Pozdrawiam

Nauczyciel

cierncyprysu — Wed, 09 Sep 2009 21:15:37 +0000

Grzesiu, napisz coś, chętnie poczytam, bo bardzo lubię Twoje teksty :) To byłaby fajna “intertekstualność” i korespondencja tekstów :D :D

Wow, jak zwykle smaczny tekst:)

tecumseh — Wed, 09 Sep 2009 16:28:33 +0000

szkoda że nie umiem nic w równie dobrym stylu napisać o doli nauczyciela:)

Pozdrówka.