TXT - Komentarze do notki "Planeta Gretchen "

Pino

Gretchen — Sat, 23 Jan 2010 18:09:24 +0000

Tak bym tego może nie ujęła, ale ogólnie jest co najmniej zaskakujące.

Ech,

Pino — Sat, 23 Jan 2010 15:04:47 +0000

jak miałam depresję, to ojciec mi chciał za okno wyrzucać Obłęd Krzysztonia i Oddział chorych na raka Sołżenicyna… A mnie to jakoś poprawiało nastrój.

Życie jest ogólnie pojebane.

Szanowna Gretchen

marekpl — Sat, 17 Oct 2009 16:10:35 +0000

Niekiedy jest tak, że nie rozumiem, że muszę coś przeczytać raz jeszcze, albo i więcej.
W tym przypadku jest podobnie.
Choć wiem, choć czuję, to jednak nie rozumiem.

W moim życiu już kilka razy nie rozumiałem.
Bo to trudne jest zrozumieć kiedy idziesz i potykasz się o groby bliskich…
Pytasz: dlaczego on/ona/ono
I nikt ci nie potrafi dać odpowiedzi.

Ważne, aby w tych chwilach towarzyszyła nam – Pani szczególnie – świadomość, że jest jeszcze tych kilka osób w tym wielkim niepoukładanym świecie, które są blisko Pani, blisko myślami
Jestem – Marek
______________________________
I wszystko jest już oczywiste

Panie Marku

Gretchen — Sat, 17 Oct 2009 13:44:18 +0000

W tym wielkim niepoukładanym świecie…

Dziękuję.

Magia

Gretchen — Fri, 16 Oct 2009 21:01:38 +0000

Myślałam o tym wiele razy od naszej ostatniej rozmowy, i masz rację, wiem.

Za to co wiem, bardzo Ci dziękuję.

To jest szczególne, wierz mi. Mam bardzo dużo szczęścia, że są obok ludzie, którzy rozumieją sprawy tak podstawowe, ludzie potrafiący jednym słowem, zdaniem, gestem dać znak.

Ta druga strona… ci wszyscy, którzy w sposób oczywisty mogliby… o ile by chcieli…
Pewnie nie mogą, nie chcą, nie potrafią...

Jak przekleństwo. To jest jak przekleństwo.

Nic szczególnego nie zrobię poza tym, że

goofina — Fri, 16 Oct 2009 20:51:02 +0000

myślę czuwając albo czuwam myśląc o… Wiesz przecież.

Foxxie

Gretchen — Fri, 16 Oct 2009 18:31:23 +0000

Dziękuję.

Trzymam się czego się da.

Igła

Gretchen — Fri, 16 Oct 2009 18:30:34 +0000

Wiem… wiem…

Mnie ściska coś i trzyma za gardło. Bardzo mocno.

Nie mam miejsca na strach.

Nie mogę się bać.

Grzesiu

Gretchen — Fri, 16 Oct 2009 18:28:32 +0000

To jest najważniejsze.

Eno

Gretchen — Fri, 16 Oct 2009 18:27:00 +0000

Będzie, co ma być, bo przecież nic innego być nie może.

Jak wszystko się spali do cna zupełnego, to coś się z tego wyłoni.

Kiedyś.

Na razie małe kroczki, na razie cisza, na razie zatrzymanie i wsłuchiwanie się w cokolwiek. W cokolwiek.

Sergiusz

Gretchen — Fri, 16 Oct 2009 18:21:04 +0000

Uczciwie mówiąc to ja już wiem niewiele. Jeszcze może ze dwie, trzy sprawy są dla mnie jasne, ale reszta jest zakryta bardziej niż kiedykolwiek chyba…

W sumie dwie, trzy sprawy to całkiem sporo, jak na taki dziwny świat.

Nagle mnie zatrzymało, nagle coś mnie uderzyło prosto i mocno. I dobrze, bo po coś.

Szukam na tych ścieżkach, które są dostępne.

Mnie stać tylko na (kolejną) dedykację muzyczną

Foxx — Fri, 16 Oct 2009 17:41:56 +0000

Peter Murphy – Cascade

We have no image
We’re just called the good friends
We call the madmen back
As they fly to the ant hills
We never know, we never know
We sleep in satin nights
Throwing energy like bluebirds
In twilight

We call to stillness
As we kiss the water king’s hand
We hear the one same name
As the darker the land gets
We never know, we never know
We’re fueling for the light
Cascading like the rain
In twilight

Waiting for you, you look so close, we walk
a thousand stairs
Aching for your hand, our love a distant
voice, we have no image – we are light

We are not asking
No favors from the dead
We wash with moonlit hands
On the shores of our island
We never know, we never know
We sleep in satin nights
Throwing energy in silver curves
In twilight

Trzymaj się Dziewczyno.

Kiedy idę

igla — Fri, 16 Oct 2009 15:30:13 +0000

Wawelską wymiotuję ze strachu.
Miałem 20 lat a mój Koleżka 23.
Nosiłem mu knigi do czytania aż powiedział żebym więcej nie przychodził apotem (było) na Banacha…..
Tfu..

Milczę

tecumseh — Fri, 16 Oct 2009 08:52:32 +0000

i myślami jestem blisko, jeśli dobre myśli mogą jakoś pomóc, to mam ich trochę.

Pozdrowienia.

re: Planeta Gretchen

xymena — Fri, 16 Oct 2009 07:00:15 +0000

Poruszające bardzo. Przywołuje we mnie wspomnienia sprzed wielu lat, nadal nie zatarte upływającym czasem. Jakże wszystko to jest mi znane.
Oby w Waszym przypadku los był łaskawszy, czego życzę z całego serca. Trzeba mieć nadzieję do końca.
Pozdrawiam ciepło.

Little Angel pewnie wiedziałby co powiedzieć..

sergiusz — Fri, 16 Oct 2009 01:49:20 +0000

Życie zawsze zwycięża, zawsze, bez względu na to ile ścieżek mroku przyjdzie nam przewędrować...