TXT - Komentarze do notki "Mój dom..."

Panie Marku!

jjmaciejowski — Tue, 20 Oct 2009 03:43:50 +0000

Czemu mielibyśmy Pana atakować? Przecież Pan wrócił!

Pozdrawiam

Krysko

marekpl — Mon, 19 Oct 2009 18:59:53 +0000

Tak, w rzeczy samej świat jest piękny
Dziękuję za ten klip i życzenia bronienia się rękami i nogami

pozdrawiam
______________________________
I wszystko jest już oczywiste

MarekPI

krystyna58 — Mon, 19 Oct 2009 18:31:41 +0000

powodzenia, broń się rękami i nogami, bo depresja to przepaść ogromna, z której trudno sie podnieść.

pozdrawiam gorąco i dedykuję tylko Tobie

Dziękuję Wam wszystkim

marekpl — Mon, 19 Oct 2009 17:51:41 +0000

za ciekawe komentarze i yotubki :)
Szczerze mówiąc spodziewałem się raczej zjebek ;)

Jestem obecny, buduję spokój w sobie, aby nie wpaść w depresję i móc słuchać Ira:)
______________________________
I wszystko jest już oczywiste

MarekPI

krystyna58 — Mon, 19 Oct 2009 12:03:13 +0000

Witam serdecznie,moze to pierwsze symptomy depresji, prosze uważać, bo to cos strasznego, póko co mam to za sobą.

pozdrawiam gorąco

http://www.youtube.com/watch?v=uJrnVQEz-cA

Marku

goofina — Mon, 19 Oct 2009 11:18:09 +0000

Wymyśliłam sobie kiedyś, że dom należy budować przede wszystkich w sobie. Stworzyć go najpierw wewnątrz siebie samego i urządzić go tak, żeby dobrze się w nim czuć. Nie będzie on wtedy ani monotonny ani nudny. (No chyba, że ktoś utożsamia harmonię i ład z monotonią i nudą.) A i śmiecie jest łatwiej wymiatać, bez szkody dla integralności domu.

Coś na zasadzie – dom to najbliższa ciału koszula. Kolejne warstwy ubrania to kręgi świata.
W takim układzie TXT nie jest dla mnie domem. Jest miejscem, które polubiłam; miejscem w którym próbuję rozmawiać “o świecie” i “ze światem” wokół mnie; miejscem, które jest jednocześnie samo w sobie maleńkim światem.

Jakoś tak…

____________________________

jozefstopczyk — Mon, 19 Oct 2009 09:48:15 +0000

_____________________________________________________________________
Fotografować to znaczy wstrzymać oddech, uruchamiając wszystkie nasze zdolności w obliczu ulotnej rzeczywistości.
Henri Cartier – Bresson

cd.

referent — Mon, 19 Oct 2009 07:54:43 +0000

Przy czy, prawda, żeby nie było. Nie narzekam ;)

Pozdrawiam i znikam,
referent

——————————
r e f e r a t | Pátio 35

-->MarekPl

referent — Mon, 19 Oct 2009 07:22:32 +0000

Gdzieś tam między linijkami, podskórnie, a może nawet wprost, nie wiem — wszystko możliwe, poruszył Pan ciekawy temat. Sam czasem kombinuję o co chodzi, dlaczego to wszystko tak się układa, czyli niespecjalnie (na razie), choć mogłoby lepiej, bo nic nie stoi na przeszkodzie, a po bliższym przyjrzeniu sporo chyba raczej sprzyja niż nie sprzyja. Wykorzystam więc moment, że “zaczepił” Pan o TXT i wtrącę swoje trzy grosze (pisanie osobnej notki pewnie niczemu dobremu per saldo by nie służyło).

Pamiętam początki TXT, wszystko zapowiadało się znakomicie. Sam sobie szybko poszedłem, bo odczytałem coś na kształt arogancji w zachowaniach ojców założycieli, i mimo że rzecz dotyczyła blogera, który mnie generalnie mało zajmował, pamiętam jak dziś ten moment. Minęło. Nie było mnie więc tu dosyć długo, potem byłem na moment, potem jeszcze na moment ;), a teraz — powiedzmy sobie — jestem. Ciekawe w tym wszystkim jest to, że dziś mam poczucie większej swobody i wolności (niż na początku), a jednak podskórnie bije jakaś mocna auto-wsobność, coś, co sprawia, że mimo swojej formalnej otwartości miejsce się skrystalizowało i nie chce przyrastać. Nie chodzi mi przy tym o kolejne grupowe exodusy, bo to przecież były wycieczki zorganizowane, o czym świadczy ich dzisiejsza aktywność w sieci (każdy odpowiada za swój wybór, cześć osób szczerze żałuję, chętnie bym z nimi znowu gdzieś pogadał). Chodzi mi o wymiar jednostkowy; coś jednak powoduje, że liczba blogów stanęła i nie drga (nie chodzi zresztą o blogi, raczej o OBECNOŚĆ). Mam kilka teorii, ale żadna z nich nie wydaje mi się dobra. Proste tłumaczenia odwołujące się do personaliów też przestały mnie zadowalać, są raczej miałkie (jeśli miałoby być tak, że niechęć osobista — mimo upływu czasu i możliwości wyjaśnienia spraw — dalej definiuje wybory, to nie ma co sobie m.zd. głowy zawracać). O co więc chodzi ;) Infrastruktura dobra, spokój jak na jeziorach, grzeczni i nawet czasem mili tubylcy, ci co się nie lubią raczej nie wchodzą sobie w drogę...

A Pan, Panie Marku, niech nie pęka! Jest dobrze ale nie tragicznie ;)

referent

——————————
r e f e r a t | Pátio 35

Panie Jerzy

marekpl — Sun, 18 Oct 2009 12:41:57 +0000

Widać jakiś powód musi być.
Na oknie
leży (skąd Pan wie?) Medytacja Juana Benetta

Dopowiem jeszcze, że jaka/jakie drogi taka podróż...
______________________________
I wszystko jest już oczywiste

-> Ena

marekpl — Sun, 18 Oct 2009 12:10:40 +0000

Dziękuję za życzliwe słowo – jak znalazł na taką pogodę :)
Nutko thx :)
______________________________
I wszystko jest już oczywiste

Niech wiatr hula

danutka — Sun, 18 Oct 2009 12:08:41 +0000

W tym DOMU czuć tchnienie…przeżyć
Pozdrawiam i wenie nie przeszkadzam ;)

re: Mój dom...

xymena — Sun, 18 Oct 2009 11:43:44 +0000

Zgadzam sie z Panem Jerzym – wyciszenie jest jak najbardziej wskazane. Nikomu nie służy ciągły stan gotowości, lub totalny marazm.
To dobrze, że do domu wróciłeś, nie ma to , jak wśród bliskich móc być, żyć. Zwłaszcza życzliwych, a tu takich nie brakuje.
Pozdrawiam serdecznie.

Panie Marku!

jjmaciejowski — Sun, 18 Oct 2009 08:30:15 +0000

Strasznie Panem miota. Może przydałaby się jakaś medytacja?

Pozdrawiam

Grzesiu

marekpl — Sun, 18 Oct 2009 07:54:09 +0000

to ta jesień to te szare pełne pluchy dni i ten ziąb i ta wszechobecna wilgoć zapewne
Ja osobiście lubię takie szare dni – szukam w nich pewnych porównań
Dlatego kiedyś, kilka tygodni temu na pisałem A nam jest szkoda lata
Polecam dobrą herbatę z cytryną – już wypiłem, teraz jeszcze druga kawa, a potem zabieram się za przygotowanie obiadu, na który zaprosiłem Przyjaciółkę

Serdeczności :)
_____________________________
I wszystko jest już oczywiste

Hm,

tecumseh — Sun, 18 Oct 2009 07:48:41 +0000

a ja w sumie tylko pozdrowiam:)

Przeczytałem, ale weny nie mam komentować, może dlatego, że się zgadzam z decyzją/przesłaniem:)

Szanowna

marekpl — Sun, 18 Oct 2009 07:02:03 +0000

dopóki Pani nie pisze petycji to jest w porządku :)
A przepraszam, że zapytam – patologia to jakiś nowy proszek do prania, czy jakiś inny wynalazek?
Ukłony niedzielne
______________________________
I wszystko jest już oczywiste

Ja tak sobie patrzę

Gretchen — Sun, 18 Oct 2009 01:01:35 +0000

Na ten pański podpis, że wszystko jest już oczywiste i w pewien sposób zazdroszczę.

Poza tym Panie Marku to pisanie jest naprawdę ciekawe. Naprawdę.

Już bez tego mi trudno.

Piszę coraz więcej, to chyba jakaś patologia…

Tak

marekpl — Sun, 18 Oct 2009 00:46:46 +0000

Jest zdecydowana różnica między tymi czynnościami, które Pani wymieniła: bycie a nie trwanie; oddychanie, a nie (tylko) czerpanie powietrza.
No i ta cała reszta świadomego – Pani wyboru/decyzji

Pozdrawiam
______________________________
I wszystko jest już oczywiste

Dobry wieczór Panie Marku

Gretchen — Sun, 18 Oct 2009 00:26:26 +0000

Ja tu jakoś zawsze jestem. Choć nie od zawsze, cóż zresztą znaczą te słowa?

Zatrzymał mi się oddech przy tym pańskim zdaniu:

Czy mogę, czy mam prawo ( pewnie i mam) teraz zostawiać samej sobie Szanowną Gretchen?

Zatrzymał się, bo nie mogę sobie przypomnieć żebym kiedyś usłyszała takie zdanie w odniesieniu do siebie.
Przecież nie chodzi o prawo, bo każdy je ma, do tego żeby zrobić co chce i uważa za najlepsze dla siebie.
Chwila pomyślenia o drugim człowieku… tylko chwila… niby nic…

Pośród kolejnej jesiennej nocy szukam ciszy, siebie, ukojenia.

Staram się odnaleźć odpowiedzi na pytania, nie szukając ich.

Wsłuchać się w noc. Wpatrzeć się w najważniejsze.

I za nic na świecie nie oddać siebie.

Być, nie trwać.

Oddychać, nie czerpać powietrze.

Czuć, nie marząc o tym jak to może być.

Dotknąć siebie.

Oprócz mnie, nie ma nic.