TXT - Komentarze do notki "ONI"

Referencie

Gretchen — Sun, 08 Nov 2009 16:52:23 +0000

Z wrednymi wrogami to zawsze jest kłopot, który jak Pan słusznie zauważył, szczęśliwie mnie nie dotyczy. :)

Pozdrowienia, pozdrowienia.

-->Gretchen

referent — Sun, 08 Nov 2009 16:42:26 +0000

Pozdrowienia. Odważny, osobisty tekst ;) Dobrze, że nie ma Pani wrednych wrogów, bo pewnie by się potem znęcali ;) Jeszcze raz pozdrawiam,

referent

——————————
r e f e r a t | Pátio 35

Sergiuszu

Gretchen — Sun, 08 Nov 2009 16:29:01 +0000

Nie dziękuj. Twój głos też słyszałam.

Igła

Gretchen — Sun, 08 Nov 2009 16:27:08 +0000

Masz rację, że nie warto.
Myślę, że jeśli do nich wracamy i się przywiązujemy to robimy to dla siebie i często z powodu głębokiej potrzeby posiadania jakiegoś miejsca. Czy to w ogóle ma sens?

Ludzie? Boję się, że to może być podobnie…

Gretchen,

sergiusz — Sun, 08 Nov 2009 16:26:46 +0000

Dziękuję.

Borsuku

Gretchen — Sun, 08 Nov 2009 15:43:54 +0000

Tak sądziłam, że Ci brakowało, bo jak wiadomo ja słyszę głosy i Twój usłyszałam.

A światło jest potrzebne.

Gretchen

girit — Sun, 08 Nov 2009 15:38:48 +0000

Dobrze , ze choc dzieki Tobie moglem byc tam…dzieki za zapalenie swieczki. Brakowalo mi tego jak diabli.

Gretchen

poldek34 — Tue, 03 Nov 2009 20:52:27 +0000

Gretchen

Z dziadka to zdaje się niezłe ziółko było. :)

Dziadkowanie ma swoje przywileje. Jak patrzę na zasadniczego – jak mówi moja żona – dziadka a tracącego rozum przy wnukach i wnuczce to widzę owo “ziółko” w praktyce.

Chyba wnuki “ziółko” potrafią wyłuskać z dziadka skutecznie. Więc może owo “ziółkowanie”, to pewnie po części Twoja zasługa. :-)))

Pozdrawiam.

************************
W poszukiwaniu światła w szarej codzienności.. .

Pani Gretchen Szanowna

marekpl — Tue, 03 Nov 2009 20:39:25 +0000

bynajmniej akuratność, to nie zarzut :))

Pozdrawiam
_____________________________
wiedzieć rzecz ludzka, podobnie jak błądzić
nie wiedzieć też można, nic to złego
jednak tkwić w fałszywym przekonaniu jest błędem

Panie Marku

Gretchen — Tue, 03 Nov 2009 19:35:47 +0000

Akuratny? Mam nadzieję, że to nie jest zarzut?

Pozdrowienia.

Gretchen

marekpl — Tue, 03 Nov 2009 02:42:34 +0000

Ten Paniny wpis taki akuratny
Pozdrawiam
_____________________________
wiedzieć rzecz ludzka, podobnie jak błądzić
nie wiedzieć też można, nic to złego
jednak tkwić w fałszywym przekonaniu jest błędem

Poldku

Gretchen — Mon, 02 Nov 2009 12:06:28 +0000

Z dziadka to zdaje się niezłe ziółko było. :)

Jak to dobrze, że skoro już jedni muszą odchodzić zanim zdążymy ich poznać, to zostają inni pozwalający się do nich zbliżyć. Opowiadają, malują tych ludzi.

Jeśli znamy trochę choć tych co przed nami, łatwiej możemy zrozumieć siebie.
Każda rodzina ma przecież swoją opowieść.

Pozdrowienia.

Gretchen

poldek34 — Mon, 02 Nov 2009 11:56:55 +0000

ja nie znałem swoich dziadków jedynie znam ze zdjęć i opowiadań. Z Babciami jeszcze gorzej. Ta od strony taty zmarła bardzo wcześnie i dziadek Paweł pozostał wdowcem – klasa facet. A ja miałem dwa tygodnie gdy on zmarł. Babcia od strony mamy – jedynie pamiętam – jak przez mgłę – jej pogrzeb i nic więcej.

Ale za to mam super mamę potrafiącą rewelacyjnie opowiadać: przekazywać emocje, malować obrazy, malować te postacie – więc znam ich z “drugiej ręki”

A Twoi: dziadek i babcia, na zdjęciach świąteczni. Błysk w oku i ciepło, i wrażliwość – zwłaszcza Twojej babci. A dziadek wygląda na kogoś mającego poczucie humoru, na taką osobę z którą nudzić się nie sposób.

Pozdrawiam!

************************
W poszukiwaniu światła w szarej codzienności.. .

Grzesiu

Gretchen — Mon, 02 Nov 2009 11:34:12 +0000

Czy dziwne, czy nie to ważne, żeby pamiętać. Dobrze, że pamiętasz.

Z dziadkiem masz podobnie do mnie. Umarł jak miałam trzy lata więc nie mam szans go pamiętać. Babcia trzy lata później…
Jej śmierć była pierwszym moim doświadczeniem związanym z umieraniem.
Moja mama uznała, że jestem za mała by uczestniczyć w pogrzebie więc któregoś dnia po prostu zapytałam gdzie jest babcia. To pamiętam doskonale, pierwszy raz usłyszałam słowo umrzeć i właściwie nie musiałam wiedzieć co ono znaczy, bo było takie straszne, że nie mogło znaczyć nic przyjemnego.

Ale zobacz, ujawniają się w nas Ich cechy, upodobania, gesty, miny… jak rodzaj wspólnoty, jedynej w swoim rodzaju. To jest fajne.
Nie znasz ludzi, a jesteś ich częścią.

Poldku

Gretchen — Mon, 02 Nov 2009 11:20:34 +0000

No to czekam. :))

Eh,

tecumseh — Mon, 02 Nov 2009 10:45:34 +0000

o Michale to i ja z daleka pamiętam, dziwne, bo gościa znałem tylko ze zdjęć, ale patrząc na tez zdjęcia widać było, że urok ma i osobowość.

Co do dziadków, zabawne to jest, że od zawsze mama mi mówi, że ja jestem i z wyglądu i z charakteru podobny do jej ojca a swojego dziadka, któego nie znałem, umarł jeszcze zanim ja się urodziłem.

Zresztą nie tylko mama opowiadała, że podobny do niego jestem.

Choć ja w to nie wierzę, bo gość był podobno i mądry i dobry i z poczuciem humoru i optymistycznie do żcyia nastawiony.

Strasznie dawno umarł, za wcześnie, chory był, babcia go przeżyła o 27 lat, żyła do maja 2007, w sumie jedyna bliska mi osoba, która odeszła, inne, których groby odwiedzam , to albo ich nie znam albo nie miałem jakiejś więzi z nimi.

A babcia?

Pisałem o niej w tekście po jej śmierci.

Brakuje mi jej, zawsze ją lubiłem, choć osobą była dziwną i trudną, ale charakter to ona miała.
I upór.
I siłę woli.
I mądrość, taką, nie książkową, życiową.

No i niemiecki lubiła:), chyba tylko to po niej mam, he, he…

Grrtchen

poldek34 — Mon, 02 Nov 2009 01:16:13 +0000

:-)))

Skomentuję jutro.

Pozdrawiam.

************************
W poszukiwaniu światła w szarej codzienności.. .