TXT - Komentarze do notki "koniec"

Kiedyś próbowałam,

Pino — Thu, 11 Feb 2010 22:25:19 +0000

ale nie było to w związku z zawiedzionymi uczuciami, tylko ambicjami :P

No nie, już wycięli Stopczyka… Maszyno, najpierw gwiazdy i róże, potem stołek w cenzurze?

Chwin coś napisał,

Pino — Thu, 11 Feb 2010 22:14:37 +0000

jakiś cykl esejów, z których wynika podobno, że wszyscy jesteśmy samobójcami, pod warunkiem, że nas wepchnie w określony egzystencjalny rowek.

Ostatnio czytałam kryminał Mankella, w którym padło zdanie “osoby, które popełniają samobójstwa, są często bardzo silne psychicznie”. :P

civil disobedience

Maciej, napisałbyś co u ciebie

tecumseh — Thu, 11 Feb 2010 21:16:17 +0000

lepiej?

pzdr

P.S. Panie Kisielu, przeczytałem te fragmenty o. Salija o samobójstwie, nie przekonały mnie, stały zestaw argumentów, nic odkrywczego jednak.

Może kiedyś napiszę o moim spojrzeniu na samobójstwo, ale to nie w najbliższym czasie raczej.

Pozdrowienia.

“przesłanie” dotyczące komunizmu pozostaje w mocy

jozefstopczyk — Tue, 15 Dec 2009 10:30:16 +0000

i warto je przemyśleć

tak, tak oczywiście.

=moje nudne i banalne foty=

Docencie

Imionarzeczy — Tue, 15 Dec 2009 10:26:45 +0000

Stalin albo Mao byliby jeszcze lepsi (Mao żył wtedy jeszcze?).

pozdr.

Tym niemniej “przesłanie” dotyczące komunizmu pozostaje w mocy i warto je przemyśleć, zwłaszcza w konteście dzisiejszych manipulacji genetycznych, etycznych, politycznych i technologicznych.

Poldek

Imionarzeczy — Tue, 15 Dec 2009 10:23:40 +0000

Święte słowa. Amen.

pozdr.

Grzesiu

Imionarzeczy — Tue, 15 Dec 2009 10:09:14 +0000

1. Oblany potem Jezus modlił się w Ogrójcu: “oddal ode mnie tę czarę goryczy”, ale jednocześnie dodał: “niech się wypełni Twoja wola”. Lękamy się cierpienia, ale w wierze przyjmujemy Krzyż.

2. Czy Ojciec opuścił Syna na Krzyżu, czy Syn zwątpił w Ojca?

Polecam uważnie przeczytanie lekcji na ten temat na stronie:

http://www.biblicalunitarian.com/modules.php?name=News&file=article&sid=...

Jezus mówi na Krzyzu słowami Pisma – językiem psalmów.

3. “Poza tym cierpienie jego było po coś, dla zbawienia innych, cierpienie większości zaś ludzi jest po nic i nic dobrego nie przynosi.”

Dwa przykłady:

- ojciec Paneloux z Dżumy. Będąc swiadkiem cierpienia i śmierci małego chłopca, ogałaca się z mniemań, pychy, otwiera się na człowieka.

- opowiadał mi kiedyś pewien ksiądz autentyczną historię. Przyszli do niego ludzie, których syn umierał w szpitalu po wypadku. Prosili o pomoc, mieli nadzieję, że ksiądz wymodli zycie dla ich syna. Niestety chłopak umarł. Jego rodzice nie byli ludźmi praktykującymi, a może i niespecjalnie wierzącymi. Po smierci jedynego syna zmienili całkowicie sposób zycia, stali się głęboko wierzący, adoptowali kilkoro dzieci. Znajomy ksiądz powiedzial, że nie zdradzi tajemnicy spowiedzi, ale może ujawnić pewną regułę: po śmierci dziecka, rodzice często adoptują tyle dzieci, ile wcześniej uśmiercili w drodze aborcji.

pozdr.

Kisiel

poldek34 — Tue, 15 Dec 2009 10:01:44 +0000

Imionarzeczy

Nie spodziewałem się takiego oświadczenia. Chrystus cierpiąc na krzyżu, oblewając się krwawym potem w Ogrójcu przeżywał utratę sensu życia?

pozdr.

Dobra uwaga. A w kontekście Jezusa oznacza, że nie każde cierpienie jest cierpieniem. Bo jest cierpienie będące błogosławieństwem, a jest cierpienie będące przekleństwem.

Skoro te dwa rozgraniczenia, to można z pewnością powiedzieć, że od tego jak je przeżywamy, zależy jakie ono rodzi skutki dla nas.

Chrześcijaństwo nie ZNOSI cierpieni, ale nadaje mu sens. Sens ten zaś sprawia, że przestaje ono być przekleńswem a staje się błogosławieństwem.
Najpełniej widać to w cierpiącym Jezusie Chrystusie.. .

Zdarza się, że traktujemy Boga jak “polisę ubezpieczeniową” ale nie o to chodzi w przyjaźni z Nim. Chodzi o to aby przemieniać swoją rzeczywistość w ofiarne życie. I nie chodzi tu o podkładanie się pod cierpienie ale o to aby dobrze żyć a jesli prxzyjdzie nam cierpieć, to dla miłości Boga w cierpliwości je należy przyjąć. Tak, jak krzyż przyjąć Jezus.

Pozdrawiam serdecznie!

************************
W poszukiwaniu światła w szarej codzienności.. .

no bardzo zabawna historyjka

jozefstopczyk — Tue, 15 Dec 2009 09:58:01 +0000

uśmiałem się po pachy. pycha!

tylko pytaliście niekompetentnego ducha. trzeba było wywołać Marksa, albo Lenina…

=moje nudne i banalne foty=

Docencie

Imionarzeczy — Tue, 15 Dec 2009 09:45:51 +0000

1. Przyznam się do nieciekawej historii sprzed lat. Było to późną jesienią 79 roku. Kolega, z którym mieszkałem w pokoju w akademiku zaproponował przeprowadzenie eksperymentu – seans spirytystyczny. Tabliczka z alfabetem i cyframi, świeczka, talerzyk. No wiesz, czary mary, te klimaty…

Byliśmy zdumieni, bo okazało się, że talerzyk rzeczywiście wariuje. Lata po całym stoliku, a nawet usiłuje zlecieć na podłogę, gdy za bardzo żartowaliśmy z “ducha”. W pewnym momencie wymyśłiłem, by przywołać “ducha Stachury’, było to po samobójczej smierci tego poety. No i pojawił się. Zapytałem, dlaczego odebrał sobie życie. Odpowiedział: “tak żyć, nie”. Następnie przyszło mi do glowy, by zapytać, czy będzie kiedyś komunizm. Odpowiedź: “tak”. Kiedy, spytałem. “Za 609 lat” – odpowiedział “duch Stachury”. Nie wiem dlaczego, ale zapytałem jeszcze: – czy będą wtedy ludzie?. “Nie” – odpowiedział Stachura.

To będzie właśnie moment wyzwolenia się ludzi z cierpienia.

2. Zobacz, jak współczesny wyznawca Buddy – Dalajlama chętnie się brata dziś z wszelkiej maści komuchami i peprzy ideologiczne głupoty. To jest własnie to pragnienie ucieczki od cierpienia, cos co Fromm nazwał ucieczką od wolności.

Kisielu,

tecumseh — Tue, 15 Dec 2009 09:04:20 +0000

a nie przezywał?

“Boże, mój Boże czemuś mnie opuścił”

Poza tym cierpienie jego było po coś, dla zbawienia innych, cierpienie większości zaś ludzi jest po nic i nic dobrego nie przynosi.

Przynajmniej nie umiem tego zauważyć.

"Wyzwolić się z cierpienia to wyzwolić się z życia"

jozefstopczyk — Tue, 15 Dec 2009 09:01:55 +0000

dokładnie

“Chciałbyś być człowiekiem, który nigdy nie płakał i nie zapłacze? Chciałbyś żyć wśród ludzi, którzy nie wiedzą, czym jest cierpienie?”

jak najbardziej

“Był taki, któremu rodzice chcieli życie w ten sposób zaprojektować. Siddhartha Gautama się nazywał.”

no i … ?

=moje nudne i banalne foty=

poldek34

Imionarzeczy — Tue, 15 Dec 2009 08:59:24 +0000

Nie spodziewałem się takiego oświadczenia. Chrystus cierpiąc na krzyżu, oblewając się krwawym potem w Ogrójcu przeżywał utratę sensu życia?

pozdr.

Stopczyk

poldek34 — Tue, 15 Dec 2009 08:27:27 +0000

jozefstopczyk

życie ma jak najbardziej sens. sensem życia jest wyzwalanie się od cierpienia. innej drogi nie ma.
=moje nudne i banalne foty=

Cierpienie to brak, sensu życia.. .

Pozdrawiam.

************************
W poszukiwaniu światła w szarej codzienności.. .

Pino

Imionarzeczy — Tue, 15 Dec 2009 08:23:13 +0000

Stworzyłem Potwora? :)

pozdr.

Docencie

Imionarzeczy — Tue, 15 Dec 2009 08:20:53 +0000

1. Nie czytacie Docencie, nie czytacie. :)

2. Ciekawa logika – życie ma sens, ale jego nieodłączny element już sensu jest pozbawiony.

3. Wyzwolić się z cierpienia to wyzwolić się z życia.

4. Niestety cierpienie jest koniecznym atrybutem życia – tu na Ziemi. Jak pisał Sęp Szarzyński:

“Pokój – szczęśliwość, ale bojowanie
Byt nasz podniebny.”

Nie mylmy pragnień, marzeń z rzeczywistością. To się zawsze kończy katastrofą.

5. Chciałbyś być człowiekiem, który nigdy nie płakał i nie zapłacze? Chciałbyś żyć wśród ludzi, którzy nie wiedzą, czym jest cierpienie? Był taki, któremu rodzice chcieli życie w ten sposób zaprojektować. Siddhartha Gautama się nazywał.

pozdr.

Taaa

Pino — Mon, 14 Dec 2009 23:43:33 +0000

i rozpuszczenie w zespole Cobaina :>

naszło mnie ambitnie na obrażanie uczuć religijnych… :)

nie widzę tu żadnej analogii

jozefstopczyk — Mon, 14 Dec 2009 23:37:07 +0000

życie ma jak najbardziej sens. sensem życia jest wyzwalanie się od cierpienia. innej drogi nie ma.

=moje nudne i banalne foty=

Docencie

Imionarzeczy — Mon, 14 Dec 2009 23:25:20 +0000

“cierpienie nie ma żadnego sensu”

Per analogiam – życie też?

poszukiwanie sensu cierpienia

jozefstopczyk — Mon, 14 Dec 2009 23:05:27 +0000

cierpienie nie ma żadnego sensu

=moje nudne i banalne foty=

Docencie

Imionarzeczy — Mon, 14 Dec 2009 22:53:12 +0000

Chrześcijaństwo gloryfikuje cierpienie?

Muszę jednak zacytować Salija, bo widzę, że nie czytawszy:

“Postawę wiary wobec cierpienia, czyli praktyczne poszukiwanie sensu cierpienia, sprowadziłbym do czterech punktów. Po pierwsze, o ile się da, z cierpieniem należy walczyć, “Bo Bóg śmierci nie uczynił i nie cieszy się ze zguby żyjących” (Mdr 1,13). Podobnie cierpienia Bóg nie uczynił, przyszło ono na nas jako zapłata grzechu. Nie wolno więc nam cierpienia (tego wszystkiego, co w bólu pierwotnie bezsensowne) sprowadzać ani na siebie, ani na naszych bliźnich. Należy też usuwać przyczyny cierpienia i – na ile to możliwe – zmniejszać cierpienie, które już stało się faktem.

Po wtóre, nie każdą jednak cenę warto płacić by uniknąć cierpienia. “Lepiej bowiem – jeżeli taka jest wola Boża – cierpieć dobrze czyniąc, aniżeli czynić źle” (1 P 3,17). Są ceny, których nie wolno człowiekowi płacić nigdy, np. nasza ludzka godność, uczciwość, wiara w Chrystusa. Z tego punktu widzenia, Henryk Elzenberg wystawił surowy rachunek przedwojennemu pacyfizmowi: “Pierwszą i naczelną pobudką pacyfizmu ideowego jest chęć oszczędzenia cierpień bliźniemu. Chęć godziwa lub raczej szlachetna: bo cierpienie jest złem niewątpliwym. Ale zgroza wobec cierpienia rozrosła się u pacyfisty do rozmiarów jakiejś idiosynkrazji – obłędu, w którym ginie poczucie, gdzie jaka rzecz ma swe miejsce w skali wartości. Że najgorszym lub zgoła jedynym złym sposobem postępowania jest wojna, w to wierzy on tylko dlatego, że najgorszym albo jedynym złem, mogącym spaść na człowieka, jest przedwczesna śmierć albo cierpienie. Ale tak czuć, to już nie jest godziwe. Cierpienie jest złem największym tylko dla zwierząt; mieć zmiażdżoną łapę, stracić potomstwo, być pożartym lub zastrzelonym, to jest katastrofa katastrof dla kota, dla psa, dla zająca. Takie sprawy lub podobne czynić złem ostatecznym człowieka, uważać, że nie ma rzeczy tak wielkiej, która by je równoważyła i dla której by się w ogólnym bilansie opłaciła nadwyżka cierpienia, to traktowanie człowieka na równi z kotem, psem czy zającem” [H. Elzenberg, Ahimsa i pacyfizm; w: tenże, Próby kontaktu, Kraków 1966, s. 197n.].

Walka z cierpieniem podobna jest do walki z brudem: sprzątać oczywiście trzeba, ale należy to czynić mądrze, należy unikać stosowania takich środków czyszczących, które zanieczyszczają środowisko znacznie niebezpieczniej niż brud, jaki usuwają. Również cierpienie należy usuwać, ale nie za cenę jeszcze większego zła.

Otóż my w XX wieku nazbyt często w walce z cierpieniem płacimy ceny niedozwolone. Podam trzy zjawiska, które łączy ta właśnie fałszywa postawa: terroryzm, instytucja rozwodów, nadużywanie środków uśmierzających. Czy uzurpacja władzy nad życiem drugiego człowieka, chociażby winnego, może prowadzić do usunięcia niesprawiedliwości? Co do instytucji rozwodów, została ona wprowadzona po to, aby oszczędzić małżeństwom niedobranym męki wspólnego życia. Nie pomyślano jednak o tym, jak bardzo samo istnienie tej instytucji odbiera ludziom ochotę do pozytywnego przezwyciężania małżeńskich kryzysów, ułatwia decyzje lekkomyślne i owocuje cierpieniem niewinnych dzieci. Co do trzeciego problemu, wolno nam oczywiście uśmierzać ból przy pomocy środków chemicznych, ale my często próbujemy przy pomocy tych środków wykupić się od obowiązku kochającej obecności przy cierpiącym. Ponadto środki te mogą przemieniać człowieka w bezwolną kukłę, odebrać mu możność świadomego przeżywania własnej choroby i śmierci.

Po trzecie, powinniśmy sobie wzajemnie pomagać w sensownym przyjmowaniu cierpienia. Zauważmy, że człowieka cierpiącego drażni okazywanie współczucia, a zarazem ciągle go się domaga, okazując swą rozpacz i opuszczenie. W ten sposób stworzona przez Boga natura woła – choć nieudolnie – nie tyle o współczucie w sensie litości, co o współczującą miłość. Przysłowie powiada, że dzielona radość staje się podwójną radością, a dzielone cierpienie maleje do połowy.”

całość tutaj:

http://www.nonpossumus.pl/biblioteka/jacek_salij/rozpacz_pokonana/126.ph...

Hehe

Pino — Mon, 14 Dec 2009 22:50:42 +0000

http://jakublubelski.salon24.pl/140096,slodki-jak-kremowki-nic-z-tego-ja...

Lubelski wsławił się też nadzwyczaj inteligentnym tekstem o Prattchecie… aż żałowałam, że nie pamiętam hasła do konta na S24

jakiś czas temu na forum frondy

jozefstopczyk — Mon, 14 Dec 2009 22:46:36 +0000

wyczytałem, że JPII podobno się biczował. nie wiem czy to prawda. za bardzo mi się wierzyć nie chcę, ale komentarze pod tą notką to był cymes…

=moje nudne i banalne foty=

Pino&Docent,

tecumseh — Mon, 14 Dec 2009 22:44:14 +0000

myślę tak samo, w większości przypadków jednak cierpienie nic dobrego nie przynosi.

No cóż,

Pino — Mon, 14 Dec 2009 22:37:45 +0000

chyba się muszę zgodzić... Tischner na łożu śmierci rzekł “nie uszlachetnia”.

Uczy – to fakt.