TXT - Komentarze do notki "Taka jedna Wigilia"

Pino,

tecumseh — Tue, 15 Dec 2009 23:10:32 +0000

a ja na odwyk:)

pzdr

Ja bym

tecumseh — Tue, 15 Dec 2009 23:09:51 +0000

proponował zrobić, pani Krystyno, oddzielną notkę z komentarza, bo szkoda, by ktoś przegapił:)

Warto.

Co za Babcia!

Pino — Tue, 15 Dec 2009 23:06:52 +0000

Idę na emeryturę.

obserwacje

baK — Tue, 15 Dec 2009 22:48:57 +0000

Ogólnie opóźniona jestem (w reakcjach); nota bene za kierownicą, wypadek prędzej bym spowodowała z powodu opóźnienia reakcji, niż jej gwałtowności.
Czytam, porównuję swoje reakcje z reakcją innych osób, ale rzadko nadaję im formę pisaną.
Zatem o stanie wojennym, a nie o Wigilii. Te, w nieustającym zagonieniu by było “jak dawniej”, tradycyjnie (12 potraw!) nie różnią się od siebie. Chyba że to jest Wigilia 1946, gdy dostałyśmy pod choinkę pidżamy jak obozowe pasiaki; innego materiału Matka nie dostała!
Owego 13 grudnia miałam: świadomość (pamięć?) wybuchu wojny, ucieczki przed frontem, lata nauki i pracy za sobą, syna na studiach, czyli powinnam być osobą przygotowaną na różne sytuacje.
Jednak dzień ten zaskoczył mnie, byłam przekonana, że to regularna wojna wybuchła. Potem nastąpił jednak ciąg zdarzeń, który nie pozwolił na jednoznaczną ocenę czy sen to jeszcze, czy jawa.
Miałam komuś oddać kupę pożyczonych pieniędzy, więc jak wojna, to trzeba się spieszyć. Kto wie, czy wkrótce będzie można można przejść z Bielan na Ochotę, pod ostrzałem i bombami jak w 39-tym!
Tramwaje jeszcze jeździły, ale do mieszkania znajomej mnie nie wpuszczono; skierowano mnie do siostry pana M. Wańkowicza, parę kamienic dalej. Tam też wolno mi było wejść tylko do kuchni.
Poczułam się jak podejrzane indywiduum, intruz; oddałam forsę niewiele komentując i biegiem do tramwaju nr 15 na Bielany.
Pusto, zimno aż tu nagle, na zakręcie na Placu Zbawiciela – kosmici? Rzymski legion, omam, fatamorgana?
Tupot, chyba w szyku ósemkowym żołnierze (?), w kaskach ze zwisających siatkami, w zbrojach ni to ze szkła, lexiglasu? Pod tym mundury, jakaś broń, długie białe pałki i ten łomot pałek po, jak się zorientowałam, tarczach.
Już na Marszałkowskiej już rozpoznawalny obraz. Przy krawężnikach ludzie z opaskami Solidarność; gestami zachęcają (kierują) tłumy cywilów w kierunku Koszykowej; byle ich chronić przed ewentualną agresją “kosmitów”. Spokojni, opanowane gesty, prawdziwi mężczyźni, którzy umieją dać oparcie.
Plac Wilsona, przystanek i jak spod ziemi pojawia się dziennikarz i operator kamery telewizyjnej. Czego oni chcą, co pokażą w okienku, które nie kojarzyło mi się pozytywnie. Wywaliłam więc, jak dziecko, język do kamery.
Tramwaj ruszył, już blisko do domu, ale jak uspokoić syna? Generalnie, co robić, telefon głuchy, nikogo z kim można podzielić się odpowiedzialnością, wątpliwościami…
A potem same “śmiechu warte” sytuacje.
W moim biurku znaleziono metalowe matryce, z których parę lat wcześniej robiłam synowi kostium na szkolną (przedszkolną ?) zabawę – wiadomo, pewnie zakazane teksty! Ulotki zbierane na ulicach, teksty zabrane od znajomych, których nie chciałam trzymać w domu.
No i te “życzliwe” wypytywania dotąd niezainteresowanych moim losem i poglądami osób: co robi syn (student UW), jak sobie radzę, wiadomo “samotna kobieta” , co myślę itp.
Jednocześnie gwałtowne, choć wiadomo, opóźnione wejście w nowe, odmienne od codziennego grono ludzi; dorastanie, dojrzewanie, ale jak zwykle u indywidualistów, “poza standardami”.
Jedynym w co się w konsekwencji, wiele lat później, zaangażowałam żarliwie, było oswajanie z rynkiem grup ludzi najmniej świadomych jego reguł.
Kończę tym miłosnym wyznaniem i zanurzam się, raz jeszcze, w lekturę tekstu Pana Jareckiego, współgrającego z moim widzeniem przyrody.
baK

Grześ, każdy ma trochę pokręconą psychikę

alga — Mon, 14 Dec 2009 20:45:44 +0000

a tamto, to był jakby egzamin…widzisz ja jestem chyba ciągłym rewolucjonistą, coś mi z tamtych czasów zostało.

Pozdro.:D
Wspólny blog I & J

Algo, no doznania

tecumseh — Mon, 14 Dec 2009 18:32:36 +0000

różne i doświadczenia negatywne też sa jakims etapem, choć mi chyba wystarcza codzienność i moja pokręcona psychika, dodatkowe atrakcje w takim stylu jak w latach 80-tych nie sa mi potrzebne.

Znaczy nie mam syndromu jak niektórzy młodzi “spóźnionego rewolucjonisty”.

pzdr

Pino

alga — Mon, 14 Dec 2009 14:47:15 +0000

hm…postawiłam? raczej był to akt desperacji.

Pozdro.:D

Wspólny blog I & J

Alga,

Pino — Mon, 14 Dec 2009 14:36:52 +0000

bardzo dobre…

Moja matka dostała pałą wtedy, jej przyjaciółkę zomol kopnął w brzuch…

I brawo, że się postawiłaś. Szacun.

Wiesz Dorciu

alga — Sun, 13 Dec 2009 22:41:04 +0000

to zdanie mojej mamy…i ja je dziś powtarzam, jest bolesno – ludzkie.
A czasy, no cóż smutne, straszne, brak nadziei. Świeczka w oknie, jako jedyna łączność z tamtym lepszym światem.

Pozdrawiam melancholijnie.

Wspólny blog I & J

Widzisz Tomek

alga — Sun, 13 Dec 2009 22:37:31 +0000

ja siebie często też niestety widzę i pamiętam tamten lęk.
A piekarnia niestety została zamknięta w 86 roku.
Teraz w Golinie jest hiper nowoczesna piekarnia.
A po chleb, zakupy zawsze chodzę ja….do dziś.

Pozdrawiam serdecznie.:D
Wspólny blog I & J

Smutne to były czasy...

dorciablee — Sun, 13 Dec 2009 22:34:54 +0000

Wspominam je też u siebie…

To zdanie Mamy Twojej, Algo, u nas często w domu powtarzano…

Pozdrawiam wspomnieniowo…

Grzesiu

alga — Sun, 13 Dec 2009 22:33:00 +0000

taa, zazdroszczę wam trochę, że tego bagażu nie posiadacie, że żyjecie już poza tym.
ale z drugiej strony, czym byłoby moje życie, bez tamtych doznań?
Chyba tak musiało być, każdy ma swoją Golgotę.

Serdeczności.
Ps. Będą dalsze cześci Elżbiety, tylko później.

Wspólny blog I & J

Iwona,

merlot — Sun, 13 Dec 2009 22:22:04 +0000

widzę Cię, jak stoisz na mrozie i z nimi rozmawiasz.
I tę choinkę z plastiku i ten opłatek zmoczony łzami…

Twoje wspomnienia ułożyły się w precyzyjnie skomponowany, piękny obrazek.

Czy ta piekarnia jeszcze działa? Kto pójdzie po chleb w tym roku?

Serdeczności

Pamiętam ten tekst,

tecumseh — Sun, 13 Dec 2009 22:19:23 +0000

choć nie pamiętam czy był na TXT.

Mocny jest.

I smutny.

Słucham sobie “Nie gniewaj się na mnie Polsko”, czytam twój tekst, dziwne to wszystko.

Kurde, egoista jestem chyba, bo cieszę się, że dopiero ten rocznik 82 jestem.

A jak te różne wspomnienia czytam, to jak totalnie inny świat to mi się jawi.

Pozdrawiam serdecznie i czekam na dalsze teksty.