TXT - Komentarze do notki "Beczka śmiechu. Pamiętnik blogowy Pani P"

Notka 9

Pino — Sun, 14 Feb 2010 15:59:36 +0000

Stężenie absurdu przekracza wszelkie dopuszczalne granice.

Niedługo udaję się do pracy, z powodu mamy dzisiaj “wieczór walentynkowy w wykonaniu sześciu kompletnie nieprzygotowanych artystów”.

civil disobedience

Pani Gretchen,

Pino — Tue, 09 Feb 2010 00:35:19 +0000

ja nawet rozumiem. Tylko tak się pechowo złożyło dla wszystkich po kolei moich autorytetów, że w pewnym momencie nimi być przestawały, po kolei, nieodmiennie z hukiem.

Zdrowiej jest nie bywać autorytetem dla mnie, jak tak się zastanowię i zamyślę o minionych czasach.

Jak to Pani Margola kiedyś zgrabnie, acz niecenzuralnie zrymowała: Ideał mam stały. Sram na piedestały. (pardą)

Odwzajemniam ukłon metodologiczny (w końcu chodziłam na wykłady do Krzysia Zamorskiego, więc mi wolno też)

Pani Pino

Gretchen — Tue, 09 Feb 2010 00:25:51 +0000

Jako nierozumna nie zrozumiałam.

Proszę Pani, trzeba zrozumieć pokorę wobec autorytetu. Świat tak jest urządzony, że jedni są wyżej, a inni niżej.

Ciekawostką przyrodniczą jest natomiast, że ci wyżej potrzebują kamuflażu. Pewnie z mądrości własnej tak mają. Z pewnością.

Z metodologicznym ukłonem…

Szanowna Pani Gretchen,

Pino — Tue, 09 Feb 2010 00:01:33 +0000

iii tam, odcinek? Gdzież ja dałam do zrozumienia, że aż tyle?

Ot, komentarz uczony, a po nim obowiązkowe polizanie buciczka przez pokornego sługę...

http://www.poste-restante.pl/?w=1730

Na to inny komentarz padł w mojej skromnej kawalerce, cudzy, ale pozwolę sobie spopularyzować: upadła Madonna z wielkim cycem Van Klompa.

Ludzie to miewają skojarzenia… nespa?

Załączam ukłony i już nawet nie pytam, co też sądzi Pani o tym przepięknym wieczorze

Szanowna Pani Pino

Gretchen — Mon, 08 Feb 2010 23:42:02 +0000

Kolejny odcinek sagi o dobrym i szlachetnym, udostępniony plebsowi.

Niestety został wycofany i mnie ominęło.

Ale odcinek czego?

Pino — Mon, 08 Feb 2010 23:34:08 +0000

Czy można zapytać

Gretchen — Mon, 08 Feb 2010 23:15:55 +0000

o czym był kolejny odcinek?

Nie załapałam się w podróży będąc i teraz żal mnie taki ogarnia…

Notka 8

Pino — Sat, 06 Feb 2010 20:13:46 +0000

Szczurołap z Hammeln dał głos w otwartej dla profanów części Poczty.

O kurwa, niektórzy są jednak n-i-e-w-i-a-r-y-g-o-d-n-i-e bezczelni.

Dobra, w to mi graj. Topór już i tak od dawna leżał w kącie, ale się wahałam, czy go użyć, czy może jednak dać spokój…

No to już się nie waham. Poczekaj, skurwielu, do 24 lutego.

z metodologicznym ukłonem

Notka 7

Pino — Sat, 23 Jan 2010 15:35:58 +0000

Jezus Maria, jak nudno, powiedziała babcia Eugenia, leżąc na katafalku.

Niby coś tam się dzieje, jakieś wężyki snują, ale wszystko niemrawe i senne…

Earl Grey, camele, piętnaście stopni mrozu. “Cóż chcesz, wczoraj była wolna sobota”.

W końcu się przemogę, opatulę warstwowo i powlokę Mazowiecką, Krowoderską, Sławkowską, aż na Św. Jana. Gdzie od wczoraj marznie mój biedny jowejek. Zachowałam się jak delikatny burżuj i zamówiłam wieczorem z pracy Lajkonika. Dzięki temu, a także dwóm codiparom i dwóm setkom (tak, wiem, moja wątroba… ale ja mam tyle lat, co Kubuś Wirus, świeżutkie wszystko i prosto z fabryki) jestem dzisiaj no, nie nówka sztuka, ale też nie umierający Gal. Co nie zmienia faktu, że nie mam ochoty wychodzić, choć z drugiej strony – mam ochotę na Empik i tortillę z frytkami.

Notka 6

Pino — Tue, 19 Jan 2010 14:00:50 +0000

Buc jednak się odnalazł. “Pino, ja wcale nie mówiłam, że się z tobą nie spotkam! Tylko nie mogę się zajebać wódką nocną porą, bo on nie zna języka i jeszcze mi się zgubi!”

Byłam w sklepie, kupiłam filet z indyka, puszkę ananasa i mentosy. Kiedy wracałam, drogę zajechał mi karawan.
Poniekąd normalne, w końcu mam koło domu zakład pogrzebowy…

Minęłam też kapliczkę z Panienką. Opanowałam odruch, żeby się przeżegnać. Jestem w końcu dumnym protestantem.
Okazało się, że jedna z moich znajomych, gorliwa katolicka neofitka, ma romans z księdzem. Ekhm.
Przyjaciółka ma romans z facetem, który ma narzeczoną. Z narzeczoną nie sypia, bo to jest porządna kobieta. Ekhm.
Nicpoń twierdzi, że popełniam religijny downsampling.
Jakże bym śmiała zaprzeczyć?

Tęsknię za Warszawą.

Styczeń to zły miesiąc. 17 stycznia 1990 sprytny dzieciaczek sforsował zaporę kuchenną i wylał na siebie kubek wrzątku.
Był ubrany w plastikowy sweterek.
Rodzice poszli do kina. Przerażona babcia włożyła mnie do wanny z zimną wodą.
Operacja. Przeszczep skóry z uda.
Jebany szpital bielański, jebany początek lat dziewięćdziesiątych. Wszystko zrobili nie tak… Wcale nie musiałam mieć na prawej ręce tego, co na niej mam. Co tam wycięta tarczyca!
To byłby dopiero powód do kompleksów, nespa?
Ciekawe tylko, dlaczego całe życie chodzę w t-shirtach, a jak jest lato, to wręcz w podkoszulkach?
Ale z ciebie jednak kretyn jest…

Operacja była typu wóz albo przewóz. Mogło się nie udać, mogła być mała mogiłka.
Ale się obudziłam, leżałam sobie z Franiem, mamusia przyszła i spytała, jak robi sowa?
I rozległo się słabiutkie: “hu… hu…”

I do dzisiaj się rozlega, tylko już bynajmniej nie słabiutko. Hi, hi. Hu, hu.

Na dobranoc

Pino — Tue, 19 Jan 2010 01:37:29 +0000

ach, co za ton i jaka miara w każdym słowie
i jakie mądre przekonania…

Piosenka na dzisiejsze zawieje

Pino — Mon, 18 Jan 2010 21:22:02 +0000

Jacques Brel, tłum. Jerzy Menel

Wielkości chwile krótkie znasz,
Bo szybko spada liść jesienią,
Skleroza, pamięć już nie ta,
I trudniej oddać głos wspomnieniom.
Gdy ktoś cię kocha, prosto w twarz
O twoich latach wkrótce palnie – Nieś rozpacz w sobie, tak,
Lecz bardzo kulturalnie…

Po równi szybciej spadasz, cóż
Nie jest ci lekko jak biedronce
I w oczach dziewcząt widzisz już – No tak, to gość po pięćdziesiątce.
Więc jak ten struś łeb w piasek włóż,
Choć to ci idzie dosyć marnie,
Nieś rozpacz w sobie, tak,
Lecz bardzo kulturalnie…

Gdy barów turę robisz, to
Seniorem jesteś publiczności,
Napiwki twoje wyższe są,
Wyróżnić pragniesz się wśród gości.
Podrywasz nawet dziwki, choć
Wiesz, że wypada to fatalnie – Nieś rozpacz w sobie, tak,
Lecz bardzo kulturalnie…

Kawały stare klepiesz wciąż,
Choć inni znają je na pamięć,
Że z delegacji wrócił mąż
I całą noc przekimał w bramie…
Twój krzyk to pisk, ze śpiewem klops,
Od biedy możesz śpiewać w wannie – Nieś rozpacz w sobie, tak,
Lecz bardzo kulturalnie…

Poznałeś dobrze ciągły strach,
Za sobą wleczesz go przez błoto,
Już niepotrzebny szczęścia smak,
Wybaczać sobie? Nie ma po co.
Przestałeś marzyć nawet w snach
I tylko serce gna bezkarnie –
Nieś rozpacz w sobie, tak,
Lecz bardzo kulturalnie…

W razie czego

Pino — Sun, 17 Jan 2010 22:12:06 +0000

gestapowcom pomachać czymś, no wie Pani… Kenkartą, naturalnie.

Pani Pino

Gretchen — Sun, 17 Jan 2010 22:00:13 +0000

Cóż czynić?

Przebieram się i jadę.

Pani Gretchen,

Pino — Sun, 17 Jan 2010 21:56:16 +0000

nie mogę. Zapłakałabym gorzko, rujnując taką piękną konwencję rozmowy o rozmowie.

Proszę się przebrać za konspiracyjną przekupkę z tuszonką i przyjechać do Generalnej Guberni, to otrzyma Pani proste wyjaśnienia. Jak to w Warszawie.

Pozdrawiam, nucąc siekiera motyka piłka szklanka…

Pani Pino

Gretchen — Sun, 17 Jan 2010 21:37:36 +0000

Ta sugestia jest dla mnie zbyt delikatna.
Czy mogłaby Pani tak jakoś wprost? Wyłącznie w drodze wyjątku?

Serdeczności zasyłam.

Pani Gretchen,

Pino — Sun, 17 Jan 2010 21:35:51 +0000

muszę się skupić. I pojechać Pani jakoś tak sprytnie i elegancko, żeby się Pani jeszcze ucieszyła. No.

Przecież w tym miejscu, na tej beczce, przekazałam pozdrowienia dla Pana Witolda.

Kto może być Panem Witoldem (pomijając mojego ojca, który toż imię nosi, co nie jest bynajmniej przypadkowym zbiegiem)? Przecież nie Pani, co, jak wiadomo, słynie ze swej kobiecości od Woli aż po Grochów.

Pozdrawiam, kalibrując lunetę

Pani Pino

Gretchen — Sun, 17 Jan 2010 21:22:33 +0000

Byłam łaskawa przeczytać jakiś czas temu.
Obrzydliwość proszę Pani, grubymi nićmi szyta.

Nie pamiętam dokładnie o co szło, ale albo o rozmowę ze Stopczykiem, albo z Madem, albo o nawiązanie po przerwie kontaktu z Sergiuszem. Taki to proszę Pani poważny kaliber.

Wielce Szanowne Panie,

Pino — Sun, 17 Jan 2010 20:51:05 +0000

polecam Pań łaskawej uwadze tekst pt. Różnice.

Pozdrawiam Panią, co to jak ten latawiec w wietrzny dzień, oraz Pana Witolda.

Wielce Szanowna Pani Magio

Gretchen — Sun, 17 Jan 2010 17:12:01 +0000

Że było zlecenie na Panią?

Że bezczelność?

Że kurestwo, pardą?

No, no… Jakaż to nowość?

Szanowne Panie, a nawet Wielce

goofina — Sun, 17 Jan 2010 17:01:38 +0000

Pani Gretchen była blisko. Ale bliskość nie oznacza trafienia w cel, że się tak wyrażę.

W zasadzie powinnam skończyć w tym miejscu, ze względu na wyrazy właśnie.
Jeszcze się rozpędzę i trza mnie będzie na łańcuch wziąć i kaganiec nałożyć. Czy cóś.

Brzydka Magia, niedobra.

Pozdrawiam WSP twierdząc, że Josif pięknie opisał sif.

Pani Gretchen,

Pino — Sun, 17 Jan 2010 16:17:01 +0000

wyrazy uznania od przeciwników są zawsze najprzyjemniejsze.

Pozdrawiam ogólnikowo

Pino

Gretchen — Sun, 17 Jan 2010 16:09:16 +0000

Magia się zdziwiła, że uznano ją za najpopularniejszą komentatorkę polityczną.
I to kto!

No.

:))))

Ależ na co?

Pino — Sun, 17 Jan 2010 15:47:28 +0000

Że co, kurna?!

goofina — Sun, 17 Jan 2010 15:37:56 +0000

[Wytrzeszczyłam się.]