TXT - Komentarze do notki "Wiara Krystyny Feldman"

Andrzeju,

scroll — Sat, 30 Jan 2010 22:08:12 +0000

zdaję sobie sprawę, że wychodzi ze mnie leming, bo dla komfortu i świętego spokoju, oficjalnie trzymam się mało prawdopodobnej wersji, że to był przypadek.

No właściwie, to powinienem być zadowolony; najwidoczniej znalazł się prawdziwy miłośnik Nikifora, nie to co ja.
Najpewniej są więc w doskonałych rękach.:)

Pozdrawiam serdecznie

yassa

Imionarzeczy — Sat, 30 Jan 2010 20:33:26 +0000

Gdybyś miał detektywistyczną żyłkę, mógłbyś zrobić tak: sporządzić listę znajomych, którzy mogli wiedzieć o Twoich Nikiforach, nie spiesząc się spotykać się z kolejnymi i wszczynać niewinne rozmowy o walorach malarstwa naiwnego z wykorzystaniem wariografu… a dalej to już by poszło, jak sądzę. :) Poza tym gratuluję znajomych, choć doświadczenie uczy, że mylimy się często w ocenie in plus i in minus.

Chciałbym mieć choć jednego Nikifora.

pozdr.

Andrzeju,

scroll — Sat, 30 Jan 2010 19:44:59 +0000

Pani Feldman była rzeczywiście wspaniałą kobietą.
I nie zmienię zdania mimo, że stała mimowolną i nieświadomą sprawczynią mojej
straty i co ważniejsze, rozczarowania.:)

Odziedziczyłem po babci całą teczkę obrazków Nikifora.
Babcia kupowała je w latach 50 od samego mistrza.
Bardziej z racji współczucia i chęci wspomożenia, niż z powodu świadomości skończonej doskonałości tych dzieł.
A jako, że do mieszkania nie bardzo się one nadawały, za to doskonale stroiły z letnią chałupą, toteż tam pięknie oprawione zawisły sobie.
Tak sobie wisiały kilka lat, nikomu nie przeszkadzając i nikogo nie kusząc, aż do premiery filmu z panią Krystyną.

Gdy już za sprawą znakomitej kreacji pani Feldman o Nikiforze stało się głośno, nastąpił włam i akwarelki zniknęły. Tylko one. Potęga sztuki…

Strata jak strata… wiadomo, łatwo przyszło, łatwo poszło…. ale, że o ich istnieniu wiedzieli jedynie dobrzy znajomi, to już dużo bardziej przykra sprawa…

Pozdrawiam serdecznie

Kisielu!

marekpl — Thu, 28 Jan 2010 23:52:02 +0000

super. Dzięki za te słowa.

Pozdrawiam

Przestańcie z tym miodem!

Pino — Thu, 28 Jan 2010 20:28:36 +0000

Muszę sobie kupić szampon dziegciowy. Bardzo ładnie pachnie.

Merlocie,

tecumseh — Thu, 28 Jan 2010 19:28:07 +0000

bo dobroć i radość to nie żaden miodek.

To miód, prawdziwy:)

Jak i uśmiech, no.
W sumie łatwo miodek czy sztuczny miód odróżnić od prawdziwego.

Pino, Nikifor Nikiforem

merlot — Thu, 28 Jan 2010 17:01:07 +0000

istota jest tu:

Jeden uśmiech wśród kłócących się ludzi w tramwaju czy jeden dowcip potrafi rozbroić wszystkich. Ludzie naprawdę chcą banalnego dobra, chcą uśmiechu, spokoju.

Pani Feldman o żadnym miodku nie wspomina…

KIsielu, bardzo dobry tekst. A dla mnie – ważny.

Nikifor jest marny imho,

Pino — Thu, 28 Jan 2010 14:54:20 +0000

ale Feldman genialna jak zawsze. :)

Dobry tekst!

Grześ

Imionarzeczy — Thu, 28 Jan 2010 09:56:11 +0000

Polecam wspomnienia Krystyny Feldman. To znakomita książka, pełna zabawnych i poruszających anegdot nie tylko z życia aktorki, ale i ze współczesnej historii Polski.

Dzięki za podanie linku do blogu Anny.

pozdr.

P.S.

tecumseh — Thu, 28 Jan 2010 09:29:46 +0000

Tekst Anny też świetny i te anegdoty różne, linkuję więc, by łatwiej było znaleźć:

http://anna.salon24.pl/152851,krystyna-feldman-zmarla-24-stycznia-2007r-...

Panie Kisielu, bardzo ładny tekst

tecumseh — Thu, 28 Jan 2010 09:28:32 +0000

pani Krystyna Feldman miala coś w sobie, to fakt.

NIkifora niestety nie oglądałem, ale kojarzę ją czy z wywiadów różnych czy choćby z jej popularnej roli babki Kiepskiej (która to zresztą rola pokazuje, że nie bała się iść swoją droga i zagrać w popularnym i jednak głupawym serialu, którego zresztą ozdobą była)

Ogólnie dzięki za tekst dobry.

Pozdrawiam.