TXT - Komentarze do notki "Syzyf ujawnia prawdę"

Panie Jerzy

marekpl — Wed, 10 Mar 2010 22:46:40 +0000

myślę, że coś niecoś o tym można przeczytać TU

Pozdrawiam
_______________________________________

jestem zielony – gram w zielone

Panie Kisielu!

jjmaciejowski — Wed, 10 Mar 2010 22:28:41 +0000

Dla mnie wierszem jest coś co ma rytm i rymy. Oczywiście rozumiem, że od każdej reguły mogą być wyjątki, ale wyjątkowość nie może stawać się normą.

Pozdrawiam

Panie Jerzy

Imionarzeczy — Tue, 09 Mar 2010 19:16:49 +0000

Wiersz to tak zwana mowa wiązana, z tym, że sposobów organizacji wiersza jest wiele.

pozdr.

Panie Marku!

jjmaciejowski — Tue, 09 Mar 2010 18:28:37 +0000

W szkole mówiono mi, że istnieje coś takiego jak wiersz biały, to znaczy bez rymów. W tej chwili nie pamiętam konkretnego „utworu”, niemniej kojarzy mi się to z „wierszami” Tadeusza Różewicza.

Pozdrawiam

Panie Jerzy

marekpl — Sat, 06 Mar 2010 12:40:07 +0000

mógłby Pan podeprzeć się jakimś przykładem

Pozdrawiam

Panie Marku!

jjmaciejowski — Sat, 06 Mar 2010 08:46:42 +0000

Bardziej mnie śmieszy nazywanie wierszem czegoś bez rymów niż odwrotnie.

Pozdrawiam

Marku,

Pino — Thu, 04 Mar 2010 11:02:55 +0000

a czy ja mówię, że nie?

Tak samo jednak, połamanie wypowiedzi filozoficznej czy też metafizycznej na wersy nie znaczy, że jest to wiersz.

Do tekstu Twojego zaraz zajrzę.

Kiedyś wzmainkowałem coś o poezji

marekpl — Thu, 04 Mar 2010 09:47:24 +0000

moim zdaniem, powtarzam – moim zdaniem, nie każdy rym, nawet ten mocno słyszalny, nadaje tekstom miana wiersza.

TUTAJ

No cóż,

Pino — Thu, 04 Mar 2010 08:42:31 +0000

to żaden wstyd, nie umieć pisać białym wierszem. Też nie umiem. Ale przynajmniej nie piszę.

(tak, jestem niemiła, jak przystało na buca studenciaka)

Grześ

Imionarzeczy — Tue, 02 Mar 2010 19:11:04 +0000

Sprytnie to odwróciłeś. :) Jednak zauważ, że ja nie piszę, że cierpienie jest pustką, tylko, że pustka, którą mam na myśli jest cierpieniem, że wywołuje cierpienie.

Hm, pustka jako cierpienie?

tecumseh — Tue, 02 Mar 2010 16:36:48 +0000

Niekoniecznie.
Moim zdaniem cierpienie jest pełne różnych rzeczy:bólu, zła, zmęczenia, niechęci, nienawiści czasem.

Pustka bywa oczyszczająca mam wrażenie, no i zawsze można ją czymś wypełnić.
Byle nie na siłę i nie za wszelką cenę.
Bo wtedy i złymi rzeczami łatwo ją wypełnić: nałogami np.

Synergie

Imionarzeczy — Tue, 02 Mar 2010 16:29:34 +0000

Pustka w moim, “europejskim”, znaczeniu to trwanie w bezsensie, beznadziei, bez kierunku. Buddyjska pustka to obraz jaźni uwolnionej od złudzeń. To są kwestie sematyczne wynikające z ontologii.

Kisiel Czym jest pustka?

Synergie — Tue, 02 Mar 2010 16:10:05 +0000

Pustka nie jest tajemnicą, jest wyłącznie cierpieniem.

A dla buddysty jest np. – bezbramną bramą do nirwany. Musisz wejść w pustkę, by wyłonić się ze szczęściem w światach formy.

Dziwny jest ten świat.

Grześ, Yassa

Imionarzeczy — Tue, 02 Mar 2010 15:54:12 +0000

Zastanawiałem się, jak odpowiedzieć Grzesiowi, a tu Yassa dał podpowiedź. Dzięki. :)
Pozwólcie jednak, że pociągnę temat nieco z mojej dzisiejszej perspektywy. Dziś napisałbym, że los Syzyfa ustaje, kiedy posłuchamy wezwania Pana. Kiedy USŁYSZYMY Jego słowa: “JESTEM. Nie lękajcie się”. Mądrze o tym pisze o. Krzysztof Mądel:

“ “Ja jestem, nie bójcie się. Ja jestem”

J 6,15-21

Jezus często wypowiadał te słowa. W Ewangelii Jana co najmniej kilkanaście razy. Zawsze w chwilach ważnych. Bo to były słowa ważne. “Ja jestem, który jestem” — oznajmił Bóg Mojżeszowi i Mojżesz od tej chwili stał się prorokiem. Hebrajskie Éhyéh asher éhyéh to forma czasu niedokonanego. Znaczy zarówno: “jestem, który jestem”, jak i “byłem, który byłem”; “będę, który będę”. Chrystusowe “Ja jestem” również chce przemieniać, choć przecież nie wszystkich przemienia od razu. Słyszy je Samarytanka przy studni i staje się apostołką, ale słyszą i sceptyczni faryzeusze. Słyszy Judasz i straże w ogrodzie oliwnym, słyszą Apostołowie w poranek wielkanocny. “Nim Abraham stał się, ja jestem” — mówi Jezus tym, którzy Abrahama mają za ojca. “Ja jestem królem nie stąd.” — mówi Piłatowi. “Jestem Synem Bożym” — mówi w Sanhedrynie. “Ja jestem jedno z Ojcem” — oznajmia uczniom. A kiedy ich żegna, mówi, że nie mogą pójść tam, “gdzie ja jestem”. On idzie im przygotować miejsce i prosi Ojca: “aby ci, których mi dałeś, byli ze mną tam, gdzie Ja jestem”.

W dzisiejszej Ewangelii “Ja jestem” ucisza burzę. Czy nie jest to jakaś demonstracja siły? Chyba nie. Przypomnijmy sobie historię proroka Jonasza. Tam też jest sztorm i przerażeni żeglarze. I jest prorok, który ucieka przed swoim przeznaczeniem, który nie chce być prorokiem w Niniwie. “Kim ty jesteś? Jaki jest twój zawód? — pytają Jonasza żeglarze. — Mów, dlaczego to nieszczęście przyszło na nas?” “Ja jestem Hebrajczykiem. Czczę Boga, który stworzył morze i ląd” — tym wyznaniem Jonasz przeraża wszystkich jeszcze bardziej. “Dlaczego to uczyniłeś? Co mamy z tobą zrobić, żeby morze przestało się burzyć?” “Burzy się przeze mnie. Wyrzucie mnie za burtę.” I Jonasz ląduje w odmętach. Ale kiedy po trzech dniach wielka ryba wypluwa go na brzeg, on nie jest już tym samym Jonaszem. Modlił się w brzuchu ryby. Ocalał. I teraz wie po co żyje. Idzie prosto do Niniwy.

“Ja jestem” — mówi dzisiaj Jezus. On jest nowym Jonaszem. Ale przecież nie chodzi tu tylko o niego. Jonaszem jest Każdy z apostołów i każdy z ochrzczonych. Wielka woda ucisza się. Za chwilę wypluje przemienionych uczniów na ląd. Pójdą do Jerozolimy. I dopiero tam Wielka Noc wypluje ich naprawdę innych. Wyda na świat apostołów.”

http://mateusz.pl/duchowosc/km-pz.htm

I na koniec: zauważcie, że pytanie Grzesia o to, czym jest trud i ból, i wcześniejsze pytanie Synergie o tajemnicę pustki wynika być może z użytej przeze mnie formuły “ jest, czym jest” nawiązującej do słów Stwórcy mówiącego o sobie JESTEM, KTÓRY JESTEM.

pozdrawiam

E tam, mój nastrój akurat całkiem dobry o dziwo

tecumseh — Tue, 02 Mar 2010 14:58:11 +0000

a nastrojów na TXT jakoś wszystkich nie ogarniam i nie śledzę:)

a wiersze dołujące to ja akurat lubię i popieram, jak wiadomo

To ja poprosze o kolejne mitologiczne wierszyki

tecumseh — Tue, 02 Mar 2010 14:56:36 +0000

“trud i ból
są czym są
nie karą czy drogą”

czyli czym?
Bo brzmi ładnie, ale sens, sens (wiem, wiem, wyjaśnianie poezji i swoich tekstów to zbrodnia, a dopominanie się tego to też niefajne jest)

Grzesiu,

scroll — Tue, 02 Mar 2010 14:51:18 +0000

to ja w takim razie wyjaśnię za Autora.
Toż pisze on wyraźne czym jest ból i trud.
Jest jedynie bólem i trudem, bez żadnej zagadki.
To naprawdę takie trudne?

A swoją drogą Kisiel tym dołującym wierszem nieźle wpisuje się w obecne nastroje na TXT.
Nieprawdaż?:)

Pozdrawki dla Ciebie, a dla Autora pozdrowienia.:)

Panie Jerzy

Imionarzeczy — Tue, 02 Mar 2010 11:19:33 +0000

Dzięki, choć rzekłbym, że bardziej brutalne niz ładne jak każde ogołocenie ze złudzeń. U Greków przeświadczenie o metafizycznym umocowaniu losu było sprawą podstawową, ja przeniosłem to na grunt dzisiejszych mniemań o tym, skąd się biorą życiowe klęski. Nota bene wiersz ten napisałem przed dwudziestoma chyba laty razem z dwoma jeszcze innymi wierszami “mitologicznymi” i jest to jego premiera. :) Może dziś wkleję następny z tego minicyklu, skoro temat budzi zainteresowanie.

pozdr.

Marek

Imionarzeczy — Tue, 02 Mar 2010 11:09:52 +0000

“nie mam ochoty na żarty”

Wiem.

Igła

Imionarzeczy — Tue, 02 Mar 2010 11:08:56 +0000

hm…

Synergie

Imionarzeczy — Tue, 02 Mar 2010 11:08:14 +0000

Pustka nie jest tajemnicą, jest wyłącznie cierpieniem.

Panie Andrzeju!

jjmaciejowski — Tue, 02 Mar 2010 02:41:43 +0000

Ładne.

Pozdrawiam

Andrzeju

marekpl — Mon, 01 Mar 2010 21:20:00 +0000

jak dla mnie świetnie. Jasno, czytelnie z dobrym zacięciem
i nie mam ochoty na żarty

Pozdrawiam

Kisiel & Synergie

igla — Mon, 01 Mar 2010 19:52:16 +0000

Mnie też odbija.

No to jestem

Synergie — Mon, 01 Mar 2010 19:46:20 +0000

Ciekawy punkt widzenia.

Poza tym wszystkim, tajemnica pustki jest bardziej pusta czy tajemnicza?

pozdrawiam