TXT - Komentarze do notki "Duchowość wielkopostna: ..spodobać się Bogu."

Powiem tak,

Pino — Wed, 17 Mar 2010 00:12:44 +0000

Luter to był symptom, trudno go rozpatrywać w oderwaniu od całej ówczesnej sytuacji polityczno-religijnej.

Jarecki kiedyś fajny wiersz o tym napisał. “Johann Tetzel sprzedał dziś o jeden odpust za dużo…”

Marcinek miał specyficzną osobowość. Z jednej strony, był uczonym teologiem, ale zarazem stanowił zaprzeczenie tzw. umysłowości renesansowej. Wszyscy wtedy się fascynowali antykiem, a dla niego to było nic nie warte. Za jedyne godne uwagi źródło mądrości uważał Biblię, rozczytywał się w listach Pawła szczególnie i tak doszedł do doktryny sola fide.

A potem to już poszło lawiną, jak w 1517 ogłosił tezy wittenberskie, to w całych Niemczech się zakotłowało. Kiedy Johann Eck mu zarzucił, że głosi to samo, co Hus, to Luter odparł, że nauka Husa nie była sprzeczna z duchem chrześcijaństwa. No wszystko fajnie, tylko że Hus został spalony sto lat wcześniej i to nie decyzją papieża, a soboru, więc Luter podpadł już na całym froncie, bo prymat papieski też był uprzejmy zakwestionować wcześniej.

W sumie – z jednej strony tragicznie zepsuty Kościół początku XVI wieku, z drugiej rzeczywiście uparty, ambitny i w pewien sposób do bólu konsekwentny człowiek, czyli nasz mnich augustianin. To nie mogło się skończyć inaczej, jak tylko rozłamem, szczególnie, że idee Lutra były cholernie na rękę rozmaitym niemieckim władcom (prymat władzy świeckiej).

Ale czy nie przez takie herezje właśnie Kościół pozostaje żywy? ;)

Pino

poldek34 — Tue, 16 Mar 2010 22:11:16 +0000

Pino

ale zobacz… Biedaczyna został świętym, a tacy begardzi już sobie skwierczeli. Taka wielka była różnica? No nie wiem. Idea była w sumie ta sama.

Ta sama ale inną metodą wzięta. Luter chciał innych zmieniać, Franciszek siebie.. .

Luter to jeszcze odrębne zagadnienie. Mnie przekonuje wizja Nowosielskiego (dla odmiany prawosławny człek), który twierdzi, że Luter był wielki jako reformator i buntownik, natomiast jako założyciel własnej konfesji był już przegrany z założenia, bo to przecież był żarliwy augustianin, który po prostu miał pecha się urodzić w najbardziej chyba parszywej epoce zachodniej Europy.

Z tego wynikałoby, że przyczyną byliby inni.. . Ale u Lutra – mimo, wyczulenia na nieprawidłowości w Kościele – nie podoba się to, że składając śluby wieczyste Bogu – złamał je.

Jeśli był mnichem po ślibach wieczystych, gdyby był wiernym przysiędze mnichem, to przecież dalej by sobie żył jak mnich ale w protestanckiej wierze. On jednak poszedł krok dalej. Założył własny Kosciół, złamał śluby zakonne, związał się z kobietą i zaczął żyć jakby na nowo przyjął chrzest… ???
Dla mnie to typowe ‘wylanie dziecka z kąpielą”. Zreformował wszystko, łącznie z zobowiązaniami danymi temu samemu Bogu. Gdyż Bóg Luteran i Katolików to ten sam Bóg.
Więc dla mnie Luter chyba zbyt zapatrzył za bardzo na grzeszność innych a zapomniał o sobie na drodze do świętości. A przecież najlepiej świat zacząć naprawiać od siebie-w tym tkwi sekret świętości.
Musiał być ambitny ten Luter – subiektywne wrażenie. Generalnie wiele się stało niedobrego w Kościele poprzez przerost ambicji – np. wcześniej podział Kościoła na Wschód i Zachód.

Pozdrawki!

************************
W poszukiwaniu światła w szarej codzienności.. .

Racja,

Pino — Tue, 16 Mar 2010 21:52:02 +0000

ale zobacz… Biedaczyna został świętym, a tacy begardzi już sobie skwierczeli. Taka wielka była różnica? No nie wiem. Idea była w sumie ta sama.

Żeby było jasne, credo in unam, sanctam, catholicam et apostolicam Ecclesiam… Ale to nie przeszkadza mi dostrzegać przeróżnych błędów i wypaczeń ;)

Pozdro

Pino

poldek34 — Tue, 16 Mar 2010 10:40:40 +0000

Pino

Może faktycznie coś skrobnę, ale to za parę dni dopiero chyba. pozdrówki

Koniecznie skrobnij. Generalnie z reformatorami w Kościele zawsze jest problem. Przegrywają oni w metodzie jej wprowadzania. Można np. porównać św.Franciszka do Marcina Lutra. I jeden i drugi widzieli brak życia ewangelicznego w Kościele a jakże inne podejścia do odnowy Kościoła.

Pozdrawki!

************************
W poszukiwaniu światła w szarej codzienności.. .

Moim zdaniem,

Pino — Tue, 16 Mar 2010 10:28:05 +0000

jak najbardziej z przekonania. Wielu uważa, że gdyby urodził się 50 lat później, to zamiast ekskomuniki mógłby się załapać na beatyfikację.

Artykuł na wiki o nim jest do kitu, wszystko pomylone. Może faktycznie coś skrobnę, ale to za parę dni dopiero chyba.

pozdrówki

Ten Ksiądz Lemennais

poldek34 — Mon, 15 Mar 2010 23:46:08 +0000

to ciekawa postać, a chyba bardziej dramatyczna. Był księdzem ale chyba nie z przekonania – męczył się. A potem z pozycji “nie z przekonania” reformować chciał.. .

Przczytałem gdzieś w sieci artykuł o nim, ale pobieżnie. Może opisz syntetycznie jako historyk – chętnie przeczytam.

Pozdrówki.

************************
W poszukiwaniu światła w szarej codzienności.. .

Czemu podpuchę? :)

Pino — Sun, 07 Mar 2010 23:48:27 +0000

Całkiem istotna i ciekawa postać.

pozdrówki

Pino

poldek34 — Sun, 07 Mar 2010 23:47:11 +0000

a kto zacz ten ksiądz Lamennais ? Pierwsze słyszę, idę wygooglować.

p.s.

Widzę, dajesz mi podpuchę, :-)))

Pozdrawiam.

************************
W poszukiwaniu światła w szarej codzienności.. .

Poldek, coś Ty,

Pino — Sun, 07 Mar 2010 22:39:01 +0000

o historii Kościoła to ja wiem zdecydowanie za mało, żeby kogokolwiek poprawiać, oczywiście nie licząc takich, co faktycznie nic nie wiedzą. Co do wizji uczenia historii, to zgadzam się jak najbardziej.

Pisz, pisz, ja też może kiedyś machnę jakiś esejek, o księdzu Lamennais na przykład.

Oooo,

tecumseh — Sun, 07 Mar 2010 22:30:19 +0000

“Okres Wielkiego Postu prowokuje do tematyki pokuty, wyrzeczeń i różnych form jakie miały miejsce.. .”

Jestem za i to może być ciekawe:)

Pino, Grześ

poldek34 — Sun, 07 Mar 2010 22:22:28 +0000

Zaskoczonym tym, że fajnie się rozwinęło pod tekstem, i, że na jedynce. :-)))

O historii to tak nieśmiało pisze, bo Pino mnie zaraz poprawi. I będzie obciach. :-))) A ja historii nie lubiłem najczęściej ze względu na wykładowców którzy mi ją wykładali w sposób zatomizowany.
A ja lubię jak jedno z drugiego wynika, i składa się – jak na film. Wtedy mam obraz całości, a jak mnie jaki szczegół potrzebny to doczytam. Taką syntezę z historii Kła chętnie bym sobie kupił ale nie ma. Dotychczasowe podręczniki księży Ułmińskiego i Kumora jakoś do łatwego przyswojenia się nie nadają.

Więc bardziej mi się podoba opracowywanie danego tematu przekrojowo poprzez historię Kościoła. Jak się wie jak było na początku, w środku i na końcu (teraz) to fajna wiedza. Wiele z teraźniejszości da się zrozumieć i nabiera to nowego życia.

Grześ, jak mnie co natchnie to napiszę. Okres Wielkiego Postu prowokuje do tematyki pokuty, wyrzeczeń i różnych form jakie miały miejsce.. .

Może jeszcze zdążę przed Wielkanocą.

Pozdrawiam.

************************
W poszukiwaniu światła w szarej codzienności.. .

Popieram,

Pino — Sun, 07 Mar 2010 18:15:56 +0000

ja z historii Kościoła to się znam porządnie tylko na jego myśli społecznej w XIX wieku, a to też bym musiała sobie przypomnieć pewne rzeczy…

Poldku,

tecumseh — Sun, 07 Mar 2010 17:43:30 +0000

a może byś czasem napisał jakis tekst taki stricte teologiczny, znaczy teologiczno-historyczny, bo twój komentarz całkiem ciekawie napisany ten.

A na jedynce w końcu wylądowały wpisy, pod którymi się coś dzieje:)

Bardzo ciekawy post,

Pino — Sun, 07 Mar 2010 16:08:11 +0000

co więcej, wylądowałeś na jedynce. Zacnie. :)

Pozdrawiam

Pino

poldek34 — Sun, 07 Mar 2010 15:32:20 +0000

Spory były i bardzo różnawe jednak efekt był taki, że Eucharystia pozostawała – z rozmaitych przyczyn – skarbcem zamkniętym dla wiernych do dosyć “świeżych czasów”.

Ja mam na myśli nie lokalne spory ale sytuację w całym Kościele Zachodnim. A ta była taka, że mimo odstąpienia Lutra, Sobór Trydencki zapieczętował łacinę w liturgii oraz sprawowanie liturgii zamkną w ramy nakazów i zakazów, nie biorąc pod uwagę włączenia w nią ludu.
Dopiero ruch liturgiczny w XIX wieku zapoczątkowany przez Benedyktywnów z Solesmes i kontynuowany przez papieża Piusa X na dobre rozpoczął proces który trwa do dziś. Którego efekty zostały skodyfikowane w dokumentach Soboru Watykanskiego II. A reforma ta tak naprawdę trwa do dziś, gdyż jej do końca nie “skonsumowano”.

Metodą włączenia ludzi w życie religijne i liturgiczne był rozwój nabożenstw w jęz. narodowych. Próbowano włączać lud w życie religijne poprzez rozwój nabożeństw, np. Gorzkich Żali i innych. One były odpowiedzią na niedostępność Mszy Św.Podczas nich można było zarówno śpiewać w języku narodowym jak i słyszeć np.polską mowę.. .

Kolejnymi etapami tego procesu były reforma Piusa X, i dwa sobory Watykańskie.
Ogłosił dekret o częstym przyjmowaniu Komunii św. obniżając tym samym granicę wiekową przyjmowania Jej przez dzieci, podjął próbę reformy muzyki w liturgii.. .

Natomiast spory teologiczne, lokalne – nie jestem w nich dobry, kiedyś się o tym uczyłem – ale nie zajmowało mnie to. Pisałem pracę niedawno o roli muzyki w Liturgii Kościoła od początku do dziś i przy okazji musiałem przeorać to w jaki sposób liturgia K-ła ewoluowała. To ciekawy proces, chociaż nie zbyt szczęśliwy okresami. Niestety masówka w przyjmuwaniu do K-ła, masowe chrzty bez odpowiedniego katechumentatu(przygotowania) doprowadzały to patologii. Takich, że Ciało Chrystusa uważano za zabobon, albo w ogóle zaprzeczano realnej obecności Jezusa podczas Mszy św.( herezja Berengariusza).

W pierwszych wiekach gdzie wspólnoty chrześcijan były kameralne ten problem nie istniał. Po edykcie mediolańskim rozwój chrześcijaństwa był tak dynamiczny, że chyba nad nim nie zapanowano i wymknął się spod kontroli-Ducha. Masowe przyjmowanie chrztu, przychylność cesarza, promowanie na urzędy chrześcijan sprawiało, że szeregi wiernych wkraczali karierowicze i szukający władzy i wpływów niż Chrystusa.

Jako historyk wiesz pewnie więcej z perspektywy historii powszechnej.

Pozdrawiam.

************************
W poszukiwaniu światła w szarej codzienności.. .

Słyszałam coś innego,

Pino — Sat, 06 Mar 2010 21:10:57 +0000

choć oczywiście nie podważam Twojej kompetencji ;-) ale wydaje mi się, że spór o przyjmowanie częste albo rzadkie toczył się już w XVII wieku, po linii jezuici-janseniści. Mylę się?

Swoją drogą, dla mnie już pewne problemy są akademickie, odpadła cała mistyka Komunii i spowiedzi. Doktrynę transsubstancjacji przyjęto notabene dopiero na czwartym soborze laterańskim…

Dorcia blee

poldek34 — Sat, 06 Mar 2010 20:40:16 +0000

to przykazanie pochodzi z takiego okresu w Kościele gdzie nie przystępowano Komunii św. ze względu na konieczność spowiedzi u swojego proboszcza przed każdą Mszą św. podczas której chciało się przyjąć Jezusa, ale także ze względu na to, że powszechnie uważano się za niegodnych przyjęcia.. .

W dziedzinie częstotliwości przyjmowania Komusi św. przełom w Kościele zaczął się od Piusa X. A więc to czasy schyłku XIX wieku.

W dzisiejszym Kościele posoborowym to przykazanie brzmi jak obraza duchowości chrześcijańskiej. No bo jak być Jezusowym człowiekiem gdy tylko raz w roku do stoły Pańskiego.

To wg mnie, na wymogi pańszczyzny jakiejś wygląda a nie na świadectwo rzeczywistej wiary.

To jakbym swoim dzieciom kazał się umyć i ładnie ubrać tylko na Wielkanoc a właściwie w okresie Wielkanocnym.. .

Pozdrawiam.

************************
W poszukiwaniu światła w szarej codzienności.. .

Ależ Poldek!!!

dorciablee — Sat, 06 Mar 2010 11:12:18 +0000

To przykazanie kościelne :)

Tzw. minimum konieczne :))))

PS: a w która niedzielę myć się należy? Nie w sobotę przypadkiem, aby w kościele być czystym???

:)))

Pino

poldek34 — Thu, 04 Mar 2010 23:06:19 +0000

Pino

Jeden mój eksio (ateista, zresztą hm, u mua to przeważnie ateiści się zdarzali) był zawsze zdziwiony, że ja jestem wierząca. Mówił, że to mu jakoś nie pasuje do całości ;-)

Brzmi jakbyś była układanką w jego rękach.. .

Pozdrawiam.
************************
W poszukiwaniu światła w szarej codzienności.. .

Ciekawa wizja

Pino — Thu, 04 Mar 2010 20:48:07 +0000

Jeden mój eksio (ateista, zresztą hm, u mua to przeważnie ateiści się zdarzali) był zawsze zdziwiony, że ja jestem wierząca. Mówił, że to mu jakoś nie pasuje do całości ;-)

Pino

poldek34 — Thu, 04 Mar 2010 20:22:51 +0000

największą duchowością jest przyziemność. Jak brak kontaktu z prezyziemnością – nie ma też duchowości. Na gnoju rosną najlepiej rośliny i na przyziemności rozwija się duchowość.. – tak mie się widzi.

Pozdrawiam.

************************
W poszukiwaniu światła w szarej codzienności.. .

Hi hi,

Pino — Thu, 04 Mar 2010 15:25:18 +0000

jednak się przemogę i wrzucę kolejny odcinek powieści sexualistycznej.

Ja też jestem przyziemny w sumie

tecumseh — Thu, 04 Mar 2010 15:10:51 +0000

ale jakoś mi to nie przeszkadza, ostatnio na szkoleniu doszedlem do wniosku z pewną osobą, że przyziemność nie jest zła i że różnych snobistyczno-mądrych osób, ich uczonych rozmów itede mamy dosyć.
szczególnie że obok perorował taki gostek dziwny, jakby blogował, to by był gorszy niz Jerzy Maciejowski sto razy jeśli chodzi o pewnośc i brak wątpliwości.

najzabawniejsze było, jak się pochwaliłem, że znam deMello, człowiek mnie napadł, to dawaj, cytuj, w ogóle opowiedz o tym.

A człek chciał se w knajpie o pierdołach pogadać, zresztą poważne rozmowy rodzą się najczęściej na marginesie przyziemnych gadek o pierdołach, tak niespodziewanie.

ale i tak nic nie przebije rozmowy o kradzieży papieru toaletowego i akcji pod kryptonimem “papier toaletowy”, która uskutecznialismy ze znajomymi na Słowacji w knajpie 1 stycznia 2010, szczegół był tylko taki, że chyba o tej akcji dowiedziała się cała knajpa:)

Zbawne to było

spadam kończąc spamowanie.

Grześ

poldek34 — Thu, 04 Mar 2010 14:32:28 +0000

wywiad przeczytam wieczorem, znikam na szkolenie.

Pozdrawiam textowiczowych duchaczy!!!

:-)))

************************
W poszukiwaniu światła w szarej codzienności.. .

Marku

poldek34 — Thu, 04 Mar 2010 14:31:09 +0000

bardzo Ci dziękuję za ciepłe słowa. Fajnie, ze wpadłeś.

:-))))

************************
W poszukiwaniu światła w szarej codzienności.. .