TXT - Komentarze do notki "Codziennik Gretchen: 17 marca"

Gre, mam nadzieję, że będzie dziś

tecumseh — Sat, 20 Mar 2010 13:26:45 +0000

200-tny tekst:)

Bo na liście pokazuje, że masz ich 199 już:)

pzdr

No wiem, wiem,

Pino — Fri, 19 Mar 2010 21:09:29 +0000

nie umiem dobierać jutubków do sytuacji.

Odpoczywaj sobie po tym wyzysku bażanta przez człowieka (?)

Jeszcze czego!

Gretchen — Fri, 19 Mar 2010 21:04:01 +0000

Ależ tan Gawliński się natchnął. Ojej…

Więcej luzu :)

Pino — Fri, 19 Mar 2010 20:59:13 +0000

Chwilowo trzeba olać wszystko

Gretchen — Fri, 19 Mar 2010 20:56:41 +0000

Jutro sobota.
Zaczęłam urlop.

Nic nie trzeba, wszystko można.

A nie, trzeba mi jechać do Poznania.

Jeśli w najbliższym, w miarę, czasie nie przestanę ciągle musieć, to zwariuję.

Może trochę,

Pino — Fri, 19 Mar 2010 20:41:10 +0000

ja mam po prostu kompleksy na tym tle (że siedzę w necie i piję piwo, a inni się uczą), więc postanowiłam je sobie wyleczyć. :P

Jak na chwilę odstawię bro i sieć, zniżę się do przyziemnej czynności bywania na zajęciach i poczytam trochę, to właściwy porządek dziobania zostanie przywrócony. Pilność i systematyczność może i są ważne, ale ja udowodnię, że nie są wszystkim, he he.

Wiosna przyszła, to bażant wylazł spod śniegu. :)

Ale chwilowo olewam mocarstwowe plany związane z edukacją – jutro jest sobota…

Pino

Gretchen — Fri, 19 Mar 2010 20:03:48 +0000

Pouczająca historia. :)

Rozumiem, że Twój bażant nadął się z dumy i strzyże uszami?

Raczej bażant z fuzją

Pino — Fri, 19 Mar 2010 14:28:38 +0000

Dotarłam dziś na ćwiczenia, co prawda trochę spóźniona i nie na własną grupę... Patrzę, a tu siedzi słynne trio, takie nasze rocznikowe kwaśne grzybki. No i się postanowili poudzielać na zajęciach, bo oni to zawsze robią.

Słucham, jak chłopiec pieprzy jakieś bzdury… Potem dziewczyna może nie bzdury, ale ogólniki na poziomie liceum…

...Dobra, basta, pomyślał mój bażant, król wchodzi na parkiet.

Jak zaczęłam gadać, to przejechałam przez cały bolszewizm, daty, fakty, nazwiska, stanowiska, odwołania do literatury, pan doktor był cały szczęśliwy, jakby ktoś go miodem posmarował. Normalnie nie monopolizuję zajęć, bo to dość nieładne, ale tym razem nikt nie miał pretensji, jako że słynne trio dostało wreszcie subtelną nauczkę.

Jak ja lubię pokazywać kujonom, gdzie ich właściwe miejsce :P

Aaaaa!

Gretchen — Thu, 18 Mar 2010 21:26:16 +0000

Z fuzją na bażanty?

Aaaaaa!

Poszłam do Empiku,

Pino — Thu, 18 Mar 2010 21:19:33 +0000

z powodu jest czynny do 22 i jest bliżej mojego domu, niż czytelnia IHUJa (czynna do 19), a mają całkiem porządny dział historyczny. Musiałam się pouczyć, niestety.

Ale wcześniej przeglądałam nowości, patrzę, Jacek Bocheński… Otwieram w miejscu przypadkowym i na co pada mój piękny i dobry wzrok?

“- Zające, bażanty… Dyrektor z fuzją pojechał.”

Strona bodajże 17.

Aaaa!

Grzesiu

Gretchen — Thu, 18 Mar 2010 20:12:55 +0000

Bardzo się cieszę, że lubisz codzienniki.
Też je lubię, wbrew wszystkiemu.

Chciałabym poczuć nudę i marazm. Oj, jakby było fajnie.

:))

Masz rację Bażancie,

Gretchen — Thu, 18 Mar 2010 20:08:38 +0000

to raczej buddyzm. Przejrzałaś mnie.

Aha i jeszcze konieczność płacenia rachunków, ale z tym można coś zrobić.
Na tę chwilę jest tak, jak w Twojej historii z celnikiem – cień pretekstu…

Szczęśliwie jutro zaprzestanę bycia kierownikiem tego pociągu pod specjalnym nadzorem, który nieuchronnie zmierza ku przepaści.

Od poniedziałku stery pociągu (?) przejmuje Najlepsza Szefowa, a ja udaję się na wymuszony, choć zasłużóny odpoczynek. O!

Hm,

tecumseh — Thu, 18 Mar 2010 13:13:52 +0000

lubię te codzienniki strasznie.
Mój codziennik byłby nieciekawy, wstałem dziś o5.30, co już wystarczy za recenzję mojego dnia, jedyna zas pozytywna rzecz ma zamiar się zdarzyć, znaczy pójdę se popływać.

A poza tym nudy i marazm, w dodatku wolne mam do wtorku i odczuwam pustkę.

Coś mi ściemniasz,

Pino — Thu, 18 Mar 2010 11:45:36 +0000

nie zasłaniaj się zespołem, Dżordż też jest psychologiem i właśnie wychwala w innym wątku pozytywną rolę strzała na odmulenie w kontaktach międzyludzkich.

To raczej ten Twój piękny i dobry buddyzm Ci przeszkadza, że tak odbiję piłeczkę. :P

Niestety, tępa agresja poparta władzą urzędową (“Capo di Tutti Capi di ZOZ”) to zjawisko, którego jeszcze nie udało mi się w żaden sposób rozpracować.

Przechodziłam kiedyś granicę polsko-ukraińską, z Medyki do Szehyni.

Będąc już na terenie byłego Związku Radzieckiego, wypełniałam pracowicie kartoczkę (imię, nazwisko, data urodzenia, deklarowany cel wjazdu, numer paszportu, miejsce pobytu i tym podobne szczegóły na mój temat, bez znajomości których państwo ukraińskie nie mogłoby zasnąć). Tam nie było krzeseł, był natomiast stół, no to sobie na nim usiadłam.

I nagle wszedł celnik.

Na sam widok mi się zrobiło słabo, niczego podobnego nie widziałam w Polsce. Gość był strasznie wielki, ubrany w mundur z tyloma dystynkcjami, żeby każdy grażdanin od razu wiedział, że jest rab i czerw wobec autorytetu opartego na zwykłej chamskiej władzy i sile. Taki terminator dosłownie. Tępy zupak. Wyobraź sobie miliony mu podobnych, to zrozumiesz, czemu Rosja wygrała Wielką Ojczyźnianą.

Z punktu zaczął na mnie wrzeszczeć, a ja wiedziałam, że nie mogę nic absolutnie zrobić, bo cała jego postawa mówiła “daj mi cień pretekstu, a dostaniesz w mordę, albo w ogóle cię przymknę do wyjaśnienia”.

Wtedy zrozumiałam, że Związek Radziecki wcale się nie skończył...

Pino

Gretchen — Thu, 18 Mar 2010 09:57:57 +0000

Jest taki pomysł. :)
Ponieważ jednak jesteśmy zespołem psychologów i psychoterapeutów, a w związku z tym niejednokrotnie uczymy innych jak rozwiązywać konflikty bez agresji, to sama rozumiesz…

Nie chcę Cię martwić Bażancie, lecz najwyraźniej socjopatia przegrała z Twoją dobrą i piękną naturą.

Pururu :))

Te środkowe akapity -

Pino — Thu, 18 Mar 2010 00:23:14 +0000

nic nie rozumiem, ale komuś chyba trzeba przypierdolić.

Jak rozmawiać z dzieckiem?

Poszłam dziś do Żabki po red bulla. Dzień dobry, panie kierowniku, od weekendu ma być wiosna. I jeszcze papierosy.

Tego słowa używam, on już wie o co chodzi i mi podaje niebieskie camele. Dobra, wychodzę. Jakaś orkiestra dęta przejeżdża obok Alejami robiąc paparara, a przed Żabką wymiotuje chłopczyk. Jaki ciekawy jest świat.

No już kurde chcę przechodzić przez ulicę w niedozwolonym miejscu, ale widzę, że go zgina znowu, to przełamuję socjopatię i podchodzę.

- Chłopie, sorry, że cię zaczepiam, ale coś z tobą niedobrze chyba; w czymś ci pomóc, gdzieś cię zaprowadzić?

- Nie, nie – mówi dziecko słabo, ale zrozumiale – ja czekam na mamusię.

Mamusia faktycznie nadbiegła nagle, więc sobie już spokojnie strawersowałam ulicę Mazowiecką.

(głosy słyszę, a konkretnie Zuzannę: “Pino, ty i te twoje anegdotki bez puenty…”)