TXT - Komentarze do notki "W poszukiwaniu zaginionej Księgi [4]"

Magia

Pino — Tue, 28 Feb 2012 10:13:02 +0000

Wiem, wiem. Chwilowo kocham cały świat, chciałam nawet yassie dać szansę.

Owszem brednia, w określonym kontekście.

goofina — Tue, 28 Feb 2012 10:06:17 +0000

A mianowicie, w kontekście komentarzy, ze szczególnym uwzględnieniem parafrazy, rzekomo dotyczących Yassy.

No, ale jak ktoś się uprze widzieć w każdym moim komentarzu siebie i rzeczy, o których nie pisałam, to (być może) ma jakiś problem. Ja mogę tylko takim “wizjom” zaprzeczać, co czynię – niestety – bez powodzenia.

Magia

Pino — Tue, 28 Feb 2012 09:32:13 +0000

To akurat nie brednia, urząd Służby Polsce na Rakowieckiej będzie. :)

Racz zauważyć w końcu, Yasso,

goofina — Tue, 28 Feb 2012 09:11:17 +0000

jeden szczegół o zasadniczym znaczeniu. Posłużę się w tym celu Twoimi słowami, ponieważ innych, niż własne, zdajesz się nie rozumieć.
Mam nadzieję, że dwie drobne zmiany (partykuła “nie” i zaimek dzierżawczy) nie wywołają kolejnej fali bredzeń o jakimś “urzędzie służby Polsce”, pochwałach w zakładzie pracy, misiach, itp.

Oświadczam zatem, co następuje:

“Twoja szczera – wyzbyta fałszywej skromności osoba – nie stała się głównym bohaterem komentarzy.”

Ufając, że kiedyś uda Ci się przyjąć do wiadomości tę prostą informację, załączam stosowne pozdrowienia.

Pino,

scroll — Mon, 27 Feb 2012 15:09:11 +0000

sorrrrki…:))

yassa

Pino — Mon, 27 Feb 2012 15:06:06 +0000

Skończ pierdolić, albo zostaniesz wyproszony.

Pino, jasne że spoko.

scroll — Mon, 27 Feb 2012 15:03:18 +0000

Sam jestem za elektryfikacją! I Rodriguezem…

A biedny misiu jogi-babu nigdzie nawet nie pisnął, że agitkę napisałaś na zamówienie.
Bo wie, ze agitki pisze się też z potrzeby serca albo z chęci zaistnienia.
Cały szkopuł w tym, że noblistkom raczej to nie przystoi…

I żeby później nie było, że nie przestrzegał!:))

Pozdro

yassa

Pino — Mon, 27 Feb 2012 00:57:47 +0000

Misiu, ja nie piszę agitki na zamówienie. Tak się składa, że akurat taką zmianę patrona lotniska w Danzig sama przyjęłabym z entuzjazmem. You know, nawet zbrodnicze rewolucje miewają czasem przebłyski rozsądku.
A co do groteski, spoko, będzie mocniej.

kolorowych bobrów

Magio,

scroll — Mon, 27 Feb 2012 00:43:41 +0000

z „całokształtem poruszanych w notce tematów” może niewiele, za to z „całokształtem” komentarzy osobliwie ma.

Zauważ; zaraz po wyrażeniu mojego entuzjazmu, moja szczera – wyzbyta fałszywej skromności osoba – stała się głównym bohaterem komentarzy. Oczywiście ze szkodą dla meritum…

Z pewnością zdajesz sobie sprawę, że moje możliwości nie są ograniczone tym przemiłym misiaczkiem. Podobnie, jak Ty mógłbym służyć jakąś ucieszną parafrazą.
Dajmy na to taką;

Urząd Służby Polsce, Warszawa, ul. Rakowiecka

Inkwizytor: Synu, kanon nakazuje aplikowanie ołowiu w potylicę w wirydarzu!
Gdybyś trzymał się reguł, to mózg tego nieszczęsnego Marcina nie zabrudziłby tak paskudnie portretu naszego umiłowanego Ojca Świętego…

Naczelnik: Ekscelencja wybaczy i raczy zwrócić uwagę, że to ścierwo zapaskudziło jedynie trzewiki błogosławionego. A te i tak są czerwone…o… wystarczy tylko psiknąć Mr Muscle’m… przetrzeć i … proszę… jest cacy!

Mógłbym, ale zdaje sobie sprawę, że zabiłoby to subtelność paraleli zastosowanej przez autorkę.
Całkowicie wystarczy mniej nachalne akcentowanie patronów groteskowo-zbrodniczego reżimu; pani Anny Walentynowicz oraz papieża Jana Pawła II.

Pozdrawiam serdecznie

Ps,
Tak się złożyło, że tam gdzie pracuję jestem „przełożonym”.
Toteż oświadczam; zapodałem tego słodkiego misia z pełną świadomością własnych dokonań. Tudzież potwierdzam, że w pracy jestem chwalony.

Dobranoc

Cicho, łeb mi pęka.

Pino — Sun, 26 Feb 2012 20:09:44 +0000

Fraszka łypie. Wszechświat został omówiony.
Mam już plan licencjatu nawet, muszę go w końcu napisać, bo jakże to tak, bez żadnego papieru.
Dbrnc

Ładny miś, słodki miś...

goofina — Sun, 26 Feb 2012 18:29:48 +0000

Tylko co on ma wspólnego z “całokształtem” poruszanych w notce tematów?!
Ten miś jest tylko misiem na miarę Twoich możliwości, Yasso.
Jesteś pewien, że Twoi “przełożeni’ zapodaliby tego samego misia dla podkreślenia własnych dokonań?

Pleć, pleć pleciugo…

mitu... aaa! I w pracy mnie chwalą....

scroll — Sat, 25 Feb 2012 15:12:54 +0000

odmeldowuję się

Pino — Sat, 25 Feb 2012 15:01:31 +0000

over

W kwestii plastrów -

goofina — Sat, 25 Feb 2012 13:37:50 +0000

- coś się znajdzie. :)

Yassa

goofina — Sat, 25 Feb 2012 13:36:59 +0000

O tym, że masz ego o rozmiarach Pacyfiku, nie musisz nikogo zapewniać. Jednakże, istnieją ludziki o bardziej rozdmuchanych ego, niż Twoje. W końcu, przy egotyzmie Jego Ekscelencji, który jaśnieje niczym gwiazda naszego układu, Twój własny jest zaledwie mikroskopijną drobiną. Niewartą uwagi.
Zatem, nie pochlebiaj sobie nadmiernie.

Magia

Pino — Sat, 25 Feb 2012 13:27:04 +0000

Masz w domu plastry? Zepsułam się właśnie przy krojeniu chleba.

Dżisus!....zieeee....eeeew...

scroll — Sat, 25 Feb 2012 13:26:26 +0000

Ile to trzeba się nastarać, żeby otrzymać tytuł yassa-honoris causa…:)))

No właśnie nie wiem, dlatego pytam.

goofina — Sat, 25 Feb 2012 13:23:06 +0000

W ujęciu solipsystycznym, nie tylko car Aleksander ale i cała ““dziewiętnastowieczna rosyjska inteligencja”, byliby tylko subiektywnymi wytworami umysłu podmiotu je opisującego.
A skoro nigdy obiektywnie nie istnieli, to jak można cokolwiek o nich wiedzieć, nie mówiąc już o pisaniu dzieła wiekopomnego na ten temat i otrzymywaniu glejtu na wiedzę o czymś, czego nie było?
Ot, bałagan. :D

Magia

Pino — Sat, 25 Feb 2012 13:06:40 +0000

A wiesz, że chyba tak? Nie chce mi się teraz ściągać z półki pana Troyat (proszę docenić erudycyjne wstawki!), ale bez wątpienia był Aleks dzieckiem oświecenia.

Proszę, nawet kursywa jest #popadawsamozachwyt

Ups, przepraszam za "pani Pino".

goofina — Sat, 25 Feb 2012 12:57:33 +0000

Mam pytanie w kwestii formalnej: czy car Aleksander kwalifikuje się do “dziewiętnastowiecznej rosyjskiej inteligencji” w ujęciu solipsystycznym? ;)

Magia

Pino — Sat, 25 Feb 2012 12:46:18 +0000

Nie mów do mnie pani Pino, bo tego już nie zniesę. Nawet na imprezie tematycznej “dziewiętnastowieczna rosyjska inteligencja”.

A ja się cieszę, że tyle lat siedzę na tych studiach, bo właśnie jestem świadkiem bardzo fajnych zmian. Za chwilę nasz zapyziały ujocik może znacznie bardziej przypominać normalny uniwersytet, niż wspaniałe, szacowne UW, założone w 1816 roku przez cara Aleksandra.

Pino

goofina — Sat, 25 Feb 2012 12:41:33 +0000

A cóż to za śmiechy? Żartowanie z Jego Ekscelenecji wywołać może reakcje o dość przewidywalnych skutkach. Reakcją może być, dla przykładu, konieczność wygłoszenia przez Ekscelencję kolejnego kazania na górze, co – w rzeczy samej – jest zabawne.
Zabawność wynika ze stosowania tych samych, ogranych sztuczek, wobec grupki autorytarnych wyznawców (“potęgi” XIX-wiecznego umysłu tego niby samca alfa), której Jego Ekscelencja przewodzi.
Przypomina to nieco relacje między kataryniarzem a stadem wytresowanych przez niego małp. Im małpy ~~głupsze~~ lepiej wytresowane, tym lepiej, na ich tle, prezentuje się kataryniarz.
Wygrywając bez przerwy te same melodie, kataryniarz utrwala w małpach pożądane zachowania. Aby utrzymywać stadko w nieustającym zainteresowaniu, od czasu do czasu wprowadza pewne modyfikacje: a to zróżnicuje tempo kręcenia korbką czy też zmieni kolejność wygrywanych melodii. Byle tylko interes się kręcił...

W nielicznych przypadkach musi jednak wprowadzić do repertuaru nowe elementy, co, o zgrozo!, potrafi wytrącić go z leniwego błogostanu. [Pamiętać należy, że Jego Ekscelencja Kataryniarz posiada “papier” jedynie na Quantum of Knowledge oraz powiązane z tym “papierem” stanowisko, które pozwala mu być zarówno beneficjentem, jak i obrońcą, patologicznego Systemu, który go stworzył i utrzymuje.]
Wprowadzane do programu tresury małp “nowości” ~~muszą sprawiać wrażenie~~ zawierać w sobie przekaz o nieomylności i niezwykłej erudycji Jego Ekscelencji Kataryniarza. Dla osiągnięcia tego celu, potrafi on dokonać naprawdę karkołomnych ewolucji, łącząc (przykładowo) jeden z artykułów gospodarstwa domowego z demografią, osobliwości różniczkowe z solipsyzmem, czy też psychopatię z padliną jakiegoś zwierzęcia wodnego.
Małpy, jak to małpy, znów otoczą Jego Ekscelencję wianuszkiem, rozdziawiając w zachwycie gęby, zaś on, moszcząc swoje kadawerycznie nalane ciało ~~na tronie~~ w fotelu, rzeknie w zadowoleniu: “I tak ma być. No.”

Zatem, pani Pino, proszę się nie naśmiewać. Ekscelencje, (wszelkiego miotu) tego nie lubią. Naśmiewanie się wprowadza w tresowanym stadzie bałagan, który trzeba uporządkować. Porządkowanie zaś wymaga wysiłku, a ten ostatni zaburza stan błogiego lenistwa Jego Ekscelencji. Same niedogodności. Fuj!

Prazdnik dlja wsjech!

Pino — Fri, 24 Feb 2012 23:11:26 +0000

Niech Jerzy albo yassa przyniosą krzesełka.

hi hi

Pino — Thu, 23 Feb 2012 23:34:39 +0000

jw. :)

Kolejne skojarzenia

goofina — Thu, 23 Feb 2012 22:57:39 +0000

Poprzednie, których nie widać (może to i dobrze), dotyczyły faceta w knajpie “Pod karpiem”.
Przeczytałam jeszcze raz i… nasunęły się następne skojarzenia.

Te ostatnie dotyczą faceta podobnego Inkwizytorowi. Pozwolę sobie na pewną parafrazę:

Inkwizytor był wysokim mężczyzną, odrobinę nawet wyższym od Naczelnika Gminnego Wydziału d/s XiX-wiecznych Spraw (Bez)Prawnych. W przeciwieństwie do niego, jego ciało było jednak kadawerycznie nalane. Fioletowa sutanna z czarnym krzyżem, choć uszyta przez najlepszego warszawskiego krawca “z Przedmieścia”, leżała na nim równie zgrabnie, co worek po kartoflach. Mimo to promieniował surowym majestatem i autorytetem, wynikającym z posiadanego “papieru na wiedzę”. Ściślej rzecz ujmując – na maleńki jej wycinek. Kwant wiedzy, zaledwie. Na widok wchodzącego do gabinetu Naczelnika skinął tylko głową i rozciągnął w uśmiechu grube wargi.

- In nomine Patri, et Filii, et Spiritus Sancti, et Johanni Pauli. Witaj, drogi synu.

Naczelnik ukląkł i ucałował inkwizytorski doktorat.

- Witam waszą ekscelencję.