TXT - Komentarze do notki "Eulogy"

Panie Jerzy,

sergiusz — Sat, 02 Sep 2017 12:57:50 +0000

Jakich tam ponurych od razu. O to właśnie chodzi, żeby jak przyjdzie co do czego (a przyjdzie, kwestia czasu), nie było na stypie ponuro! To taki angielski humor, a reszcie winien jest Pana ziomal ze Szkocji, którego tekst nadal polecam, w sam raz na weekend.

Panie Sergiuszu!

jjmaciejowski — Thu, 31 Aug 2017 08:59:38 +0000

Co Pana skłoniło do tak ponurych rozważań?

Pozdrawiam

Tak..

sergiusz — Wed, 30 Aug 2017 00:32:11 +0000

To wszystko prawda. Dzięki za trafne dopowiedzenie. Ja tu jak zwykle z premedytacją dałem wykrzywioną soczewkę zamiast szerokokątnego obiektywu, bo ten tekścik mój to tylko zagajenie. Tekst właściwy zalinkowałem.. jego autor, Szkot, pewnie nie zna zwrotu “Spieszmy się kochać ludzi..”, ale świetnie go rozwinął.

Baaa... egoizm, jasna sprawa...

scroll — Tue, 29 Aug 2017 22:34:18 +0000

Boli, bo czas wyrywa bez znieczulenia po kawałeczku cząstki nas samych, fragmenty ściśle z nami zintegrowane.
My również jesteśmy czyimś fragmentem.
Przez lata zrastamy się nawzajem… Zazwyczaj przypadkowo…
Nie tylko z osobami. Bliższymi czy dalszymi…
Lecz również z miejscami, dźwiękami, smakami, zapachami…
Im silniej, tym większy ból po stracie.

A że nie w głowie nam wdzięczność za to, że los zetknął nas z tą, a nie z tamtą osobą, to już zupełnie inna historia.
Tak jak to, że czasem człowiek zamiast spokojnie kupić sobie bilet na pendolino, wsiądzie na motor by w trasie trochę poszaleć…
Wiadomo, loteria.